Belgium

JJPollet verhuist …

… naar het literaire weblog Ooteoote.

Als u de berichten die ik dagelijks op dit blog postte kon smaken dan zal u op Ooteoote.nl zeker weer uw gading vinden. Ik zal er dagelijks nieuws posten zoals ik hier deed. Samen met vele anderen zal Ooteoote de vinger aan de pols van de literaire actualiteit houden. Ooteoote is een gezamenlijk initiatief van Perdu, deReactor en JJPollet.

Volg Ooteoote ook op Facebook en vooral op Twitter.

Zou Geert Buelens mij leuk vinden?

“(…)

Zou Geert Buelens mij leuk vinden?
Dat zou heerlijk zijn.
Als Geert Buelens ziet dat ik iets ga zeggen over Jeroen
Mettes, zou hij dan denken: hij? Gaat hij iets over Jeroen
Mettes zeggen? Wat weet hij daarover te vertellen?
Dat er geen mysterie is, is heerlijk. Dat besef. De vrije markt is een moordmachine,
heerlijk. Ontmaskeren is heerlijk. Ik ben er! Ik ben er! Ik ben er! Geert Buelens, vind je mij leuk?
Lucas Hüsgen, denk je aan mij?
De sfeer verzieken is een levensvervulling.”

Maarten van der Graaff

(Maarten van der Graaf was één van de sprekers op de avond over N30 van Jeroen Mettes in Perdu)

Dennis Gaens over Mettes

Gisteren las Dennis Gaens, op uitnodiging van Perdu, een fragment uit N30 van Jeroen Mettes voor. Vervolgens reageerde hij erop:

“Een van de eerste gedachten die ik had toen ik in N30 begon te lezen was: jeetje, wat veel allemaal. Ik had het idee dat Mettes alles probeerde te vangen en het liefst tegelijkertijd. Het probleem met alles is: het is te veel.

Daarom selecteren we en doordat we selecteren kiezen of creeëren we verhalen, en nog belangrijker: helden. En eigenlijk zijn er maar twee typen schrijvers: zij die de helden beschrijven en zij die er een willen zijn. Mettes wilde er veel liever een zijn dan er een creeëren.

Kunstenaars zoals Mettes zijn gamechangers, die niet in hokjes vallen, omdat ze precies de hokjes zelf op de schop willen nemen. Was hij hier nog geweest, was er meer van hem verschenen, was er een vent overgebleven om achter dit werk te staan: het Nederlandse poëzielandschap had er onmiskenbaar anders bijgelegen. Het mocht niet zo zijn.”  (lees meer op De Nieuwe S.)

Ook Jos Joosten, Ernst van den Hemel, Maarten van der Graaff en Astrid Lampe gaven hun kijk op het oeuvre van Jeroen Mettes.

Duchka Walraet: juveniele rechtzetting

De hier reeds gesignaleerde Duchka Walraet in een bijzonder sterk stuk op haar blog carrément méchante jamais contente:

“De titel van één van de spraakmakendste stukken die gisteren zijn verschenen, sprak boekdelen. ‘Word eens volwassen impliceert dat de auteurs, stuk voor stuk jonge journalisten, volwassener zouden zijn dan de volwassenen die de vakbonden leiden. Pardonez-moi du peu! Deze nieuwe, moralistische voorhoede van Vlaamse jongvolwassenen, schuwt de grote woorden niet wanneer ze termen hanteert als solidariteit, moed en verantwoordelijkheid, de naam van Daens valt zelfs even- onze ongecontesteerde, collectieve vaderfiguur aangaande sociaal bewogenheid- ze verklaren zich te schamen voor onze hopeloos gênante vakbondslui en menen oprecht bezorgd te zijn voor de toekomstige generaties.
Ik richt mij rechtstreeks tot hen, al excuseer ik mij er onmiddellijk bij dat ik zeer juveniel van inborst ben.”

“Maar dat babyboomersbashen, onze verontwaardiging  die zich alleen selectief toespitst op ónze onhoudbare vergrijzing of op de repercussies van de bankencrisis op óns leven, doet maar al te vaak vergeten dat het allergrootste probleem is dat onze tierige welvaart grotendeels heeft steunt op de eeuwenlange, systematische uitbuiting van de niet-Westerse landen. Geen (blanke) ziel die ooit heeft gedacht dat een houdbare, geglobaliseerde economie misschien ook structureel nood had aan geglobaliseerde welvaart. (Behalve op 11 november, rond Kerstmis of als wrede Moeder natuur toeslaat, natuurlijk.) Jullie weten wel, die miljarden mensen die niet eens hoeven te piekeren over hun pensioen omdat er in hun land geen universeel pensioenstelsel is, laat staan dat ze geld hebben voor een privé-pensioenfonds.”

Frank Koenegracht leest ‘Brief aan mijn moeder’

Vanavond in Poëziecentrum: Inge Braeckman

Vanavond, 2 december stelt Inge Braeckman haar nieuwe dichtbundel Incantaties I voor in het Poëziecentrum Gent. Inge Braeckman (Gent, 1974) is Licentiaat in de Rechtsgeleerdheid en studeerde Germaanse talen. Ze is dichter, kunstcriticus, vertaler en redacteur. Zo werkt ze onder andere als publicist voor Galerie De Zwarte Panter en <H>ART Magazine. Ze debuteerde in 2009 bij het Poëziecentrum in de Bel Etage-reeks met de bundel Beeltenissen. Ze publiceerde reeds gedichten en prozaïsche regels in tijdschriften, zoals Revolver, De Volksverheffing, Poëziekrant, Kluger Hans, en Deus ex Machina. In het tijdschrift Krautgarten verschenen dit jaar gedichten van haar in een Duitse vertaling.

Erik Lindner leidt de avond in.

Meer info: Poëziecentrum.