JJPollet verhuist …

… naar het literaire weblog Ooteoote.

Als u de berichten die ik dagelijks op dit blog postte kon smaken dan zal u op Ooteoote.nl zeker weer uw gading vinden. Ik zal er dagelijks nieuws posten zoals ik hier deed. Samen met vele anderen zal Ooteoote de vinger aan de pols van de literaire actualiteit houden. Ooteoote is een gezamenlijk initiatief van Perdu, deReactor en JJPollet.

Volg Ooteoote ook op Facebook en vooral op Twitter.

Zou Geert Buelens mij leuk vinden?

“(…)

Zou Geert Buelens mij leuk vinden?
Dat zou heerlijk zijn.
Als Geert Buelens ziet dat ik iets ga zeggen over Jeroen
Mettes, zou hij dan denken: hij? Gaat hij iets over Jeroen
Mettes zeggen? Wat weet hij daarover te vertellen?
Dat er geen mysterie is, is heerlijk. Dat besef. De vrije markt is een moordmachine,
heerlijk. Ontmaskeren is heerlijk. Ik ben er! Ik ben er! Ik ben er! Geert Buelens, vind je mij leuk?
Lucas Hüsgen, denk je aan mij?
De sfeer verzieken is een levensvervulling.”

Maarten van der Graaff

(Maarten van der Graaf was één van de sprekers op de avond over N30 van Jeroen Mettes in Perdu)

Dennis Gaens over Mettes

Gisteren las Dennis Gaens, op uitnodiging van Perdu, een fragment uit N30 van Jeroen Mettes voor. Vervolgens reageerde hij erop:

“Een van de eerste gedachten die ik had toen ik in N30 begon te lezen was: jeetje, wat veel allemaal. Ik had het idee dat Mettes alles probeerde te vangen en het liefst tegelijkertijd. Het probleem met alles is: het is te veel.

Daarom selecteren we en doordat we selecteren kiezen of creeëren we verhalen, en nog belangrijker: helden. En eigenlijk zijn er maar twee typen schrijvers: zij die de helden beschrijven en zij die er een willen zijn. Mettes wilde er veel liever een zijn dan er een creeëren.

Kunstenaars zoals Mettes zijn gamechangers, die niet in hokjes vallen, omdat ze precies de hokjes zelf op de schop willen nemen. Was hij hier nog geweest, was er meer van hem verschenen, was er een vent overgebleven om achter dit werk te staan: het Nederlandse poëzielandschap had er onmiskenbaar anders bijgelegen. Het mocht niet zo zijn.”  (lees meer op De Nieuwe S.)

Ook Jos Joosten, Ernst van den Hemel, Maarten van der Graaff en Astrid Lampe gaven hun kijk op het oeuvre van Jeroen Mettes.

Duchka Walraet: juveniele rechtzetting

De hier reeds gesignaleerde Duchka Walraet in een bijzonder sterk stuk op haar blog carrément méchante jamais contente:

“De titel van één van de spraakmakendste stukken die gisteren zijn verschenen, sprak boekdelen. ‘Word eens volwassen impliceert dat de auteurs, stuk voor stuk jonge journalisten, volwassener zouden zijn dan de volwassenen die de vakbonden leiden. Pardonez-moi du peu! Deze nieuwe, moralistische voorhoede van Vlaamse jongvolwassenen, schuwt de grote woorden niet wanneer ze termen hanteert als solidariteit, moed en verantwoordelijkheid, de naam van Daens valt zelfs even- onze ongecontesteerde, collectieve vaderfiguur aangaande sociaal bewogenheid- ze verklaren zich te schamen voor onze hopeloos gênante vakbondslui en menen oprecht bezorgd te zijn voor de toekomstige generaties.
Ik richt mij rechtstreeks tot hen, al excuseer ik mij er onmiddellijk bij dat ik zeer juveniel van inborst ben.”

“Maar dat babyboomersbashen, onze verontwaardiging  die zich alleen selectief toespitst op ónze onhoudbare vergrijzing of op de repercussies van de bankencrisis op óns leven, doet maar al te vaak vergeten dat het allergrootste probleem is dat onze tierige welvaart grotendeels heeft steunt op de eeuwenlange, systematische uitbuiting van de niet-Westerse landen. Geen (blanke) ziel die ooit heeft gedacht dat een houdbare, geglobaliseerde economie misschien ook structureel nood had aan geglobaliseerde welvaart. (Behalve op 11 november, rond Kerstmis of als wrede Moeder natuur toeslaat, natuurlijk.) Jullie weten wel, die miljarden mensen die niet eens hoeven te piekeren over hun pensioen omdat er in hun land geen universeel pensioenstelsel is, laat staan dat ze geld hebben voor een privé-pensioenfonds.”

Frank Koenegracht leest ‘Brief aan mijn moeder’

Vanavond in Poëziecentrum: Inge Braeckman

Vanavond, 2 december stelt Inge Braeckman haar nieuwe dichtbundel Incantaties I voor in het Poëziecentrum Gent. Inge Braeckman (Gent, 1974) is Licentiaat in de Rechtsgeleerdheid en studeerde Germaanse talen. Ze is dichter, kunstcriticus, vertaler en redacteur. Zo werkt ze onder andere als publicist voor Galerie De Zwarte Panter en <H>ART Magazine. Ze debuteerde in 2009 bij het Poëziecentrum in de Bel Etage-reeks met de bundel Beeltenissen. Ze publiceerde reeds gedichten en prozaïsche regels in tijdschriften, zoals Revolver, De Volksverheffing, Poëziekrant, Kluger Hans, en Deus ex Machina. In het tijdschrift Krautgarten verschenen dit jaar gedichten van haar in een Duitse vertaling.

Erik Lindner leidt de avond in.

Meer info: Poëziecentrum.

Expo Peter Holvoet-Hanssen

[Ingezonden bericht]

Expo zee- en stadsgedichten van Peter Holvoet-Hanssen

In het Letterenhuis kondigt Peter Holvoet-Hanssen zijn afscheid als stadsdichter aan. De expo ‘Stadsgedichten, van Antwerpen tot Oostende’ geeft u een overzicht van twee jaar stadsdichterschap. Stadsgedichten veroveren in Antwerpen niet enkel de harten van de mensen, ze veroveren ook de stad zelf. Peter Holvoet-Hanssen heeft gedurende twee jaar een avontuurlijke reis door de stad ondernomen (tot in Oostende toe). Zijn tocht wordt in deze presentatie zichtbaar gemaakt aan de hand van zijn Stadsgedichten. Holvoet-Hanssen wordt daarin bijgestaan door ontwerper Jelle Jespers en fotograaf en kunstenaar Jo Clauwaert die elk op hun manier vorm hebben gegeven aan de gedichten. De expo ‘Stadsgedichten, van Antwerpen tot Oostende’ is van 1 december 2011 tot 8 januari 2012 te bekijken in het Letterenhuis. 

Anti-poëet Nicanor Parra krijgt Cervantesprijs + 4 vertaalde gedichten op Terras

“De Chileense dichter Nicanor Parra krijgt de Cervantesprijs, de hoogste literaire onderscheiding in de Spaanstalige wereld. Dat maakte de Spaanse minister van Cultuur Ángeles González-Sinde vandaag in Madrid bekend. De 97-jarige dichter -beschouwd als de stichter van de anti-poëzie- haalde het in de beoordeling van de jury onder andere van de Nicaraguaan Ernesto Cardenal en de Mexicaan Fernando Vallejo.” Dat meldt De Morgen.

K. Michel vertaalde eerder werk van Parra. Op Terras zijn intussen vier vertaalde gedichten online gezet. Michel zegt hetvolgende over Parra:

“Nicanor Parra (Chili, 1914) is vooral bekend als de dichter van de bundel ‘Poemas y antipoemas’ die toen hij in 1954 verscheen, insloeg als een bom. Een tegendraads boek vol wrange humor, ongewoon kale regels en een heel eigen toon. Poëzie waarin de toen geldende regels en stijlmiddelen werden gebruskeerd; anti-poëzie. Het geluid van Parra stond haaks op de brede retorische golven die Neruda toentertijd veroorzaakte. Neruda kon het werk van Parra overigens wel waarderen en liet zich zelfs door Parra inspireren om een van zijn betere boeken te schrijven (Extravagario, 1958).

Na die verpletterende bundel volgden er nog vele die geen van allen het niveau van de ‘Poemas y antipoems’ haalden, maar de waardering werd er niet minder door.

In Nederland heeft Parra’s werk niet veel aandacht gekregen. Bertus van Dijk vertaalde in 1972 een kleine bloemlezing en Parra heeft een keer voorgelezen op Poetry International in Rotterdam.”

Lees 4 vertaalde gedichten van Nicanor Parra op Terras.

Maartje Smits

zondag ochtend
O how all likeablities
lie in de morgen
in’t online
liked leven
the later de laatst.
O late lies nite nacht
leven light ecke refresh!
click klak
lächel
log in
post
post (ENG)
doppel haak
sluit punkt er era
reenterd
O access
O kopfen show
zeigt mir
zoet leed sucré
suikertje show me
de last updates
zoet ton of zat
zuipen
satur that
evening
loopt sans schroom
ganz zondig te zwalken
schuin
over mijn dashboard
mijn browser
jouw ogen gepost
schön for me
on my sober
scrubbed
wit gestuuct
walletje
ganz ready
wartend auf
al uw kabaal
O rekwetter
please post, tag en rsvp
on de party van gister
dear friend, Feind of vrienden
van vrienden van vrienden
I miss you
till Montag of morgen totzo.

©  Maartje Smits

Uit de kolommen van nY gerijpt talent Maartje Smits zal acte de présence geven tijdens Het Desideratorium. Dat is een avond van Behoud de Begeerte met de literaire tijdschriften nY, De Brakke Hond, Deus ex Machina, DW B, Kluger Hans en Poëziekrant. (zie hier)

Taarten en rotte eieren gooien

België heeft (bijna) een regering en een premier. Het inspireert Johan Sanctorum tot een stuk over antipolitiek op Alphavillle. Wanneer Sanctorum zijn fixatie op de Belgische politiek achterwege laat, komt hij angstwekkend dicht bij de kern van onze samenleving, ik zou zelfs zeggen bij de kern van onze online samenleving die het liefst dichtbundels van Tonnus Oosterhoff onbesproken zou zien:

“De 21ste eeuw wordt vooral een eeuw van de ontluistering, de desublimatie en het iconoclasme: het neerhalen van regimes, van systemen, maar vooral van personen die in het systeem een glansrol vervullen. De man die in Irak ooit een schoen gooide naar president Bush, heeft iets veel fundamenteler in gang gezet dan alle Arabische en andere revoluties samen. We gaan naar een tijdperk van taarten en rotte eieren gooien, uitschelden, en wellicht ook het straffere werk: de aanslag. [vet van mij JJP]
Deze focus op persoonlijke machtspunten, in plaats van steriele systeemkritiek, wijst op de heropleving van de antieke tirannenmoord. Het besef groeit dat kritiek zinloos is, omdat in elk systeem hetzelfde soort machtsbeluste individuen opduikt dat zich op het verhoog weet te hijsen (“verantwoordelijkheid nemen” is het steevaste eufemisme). Dus moeten die individuen eraan.
Van Julius Caesar tot Pol Pot,- altijd weer reïncarneren ze zich, de performers die zich ontpoppen tot tirannen. De weerzin tegen dit machtsmisbruik, en het inzicht dat macht zich ook alleen maar lààt misbruiken, levert wereldwijd een enorme dosis negatieve energie op.
De dagen van bejaarde potentaten zoals Jean-Luc Dehaene of Dominique Strauss-Kahn zijn geteld. Financiële en/of sexuele graaizucht, het sprookje van de “erotiserende macht”,- het is allemaal gedaan, de roedel wil de scalp van het alfadier. Vooral de jacht op DSK had een hoog gehalte van seksuele afgunst. Testosteron is de echte motor van deze planeet.”

Lees het stuk op Alphavillle. Het stuk verscheen ook op het blog van deredactie.

Slavoj Zizek in Brussel

Cobra.be: Videozone, posted with vodpod

Sylvia Hubers: katholieke hersenen met calvinistische resten

“Er is geen dichteres in Nederland die zo Hollands schrijft als Sylvia Hubers. Tot die conclusie kwam ik tijdens het lezen van haar nieuwste dichtbundel God gaf ons apparaten. Daarin komt God op verschillende plaatsen boven drijven. Al zegt de dichteres van zichzelf dat ze katholieke hersenen heeft, ik bespeur toch ook resten van het calvinisme in haar teksten. Een van de mooiste gedichten begint met: ” lees verder op Saragasso.

Psychoanalyse werkt als poëzie

Psychoanalyst en schrijver Adam Phillips op het TLS blog:

“Psychoanalysis is closer to poetry than it is to science, he said: people undergoing analysis, like poets, are attempting to be as articulate as possible about the things that matter most to them, and it is often during that attempt that they discover what they think and feel.”

Frank Keizer over Oosterhoff

“Het werk van Oosterhoff wil niet helen of verzoenen, noch verstoren of ontregelen, maar legt zich toe op het aangaan van nieuwe verbindingen, de creatie van alternatieve subjecten en levensvormen. Geen therapie of transgressie, maar connectie: wellicht is dat de opdracht voor een poëzie die tegenover de schijnbaar totale dominantie van de huidige kapitalistische economie weerbaar wil zijn.”

Aldus besluit Frank Keizer zijn interessante bespreking van Leegte Lacht van Tonnus Oosterhoff op deReactor.

Pol Hoste over De logica van het schrijfgereedschap

“De onderwijzer stamt uit het Krijt. Hij zegt dat wij ongeletterd zijn. Wij zijn ook ongecijferd. Ontoerekeningsvatbaar. Hij zal ons uit deze dierlijke toestand bevrijden opdat wij Mens zouden worden. Een humanistische opdracht, een roeping. Hij is van plan om ons te koloniseren. Beschaving begint bij de introductie van het schrift, de koning en de Belgische vlag. Tegen nieuwjaar moeten wij een ziel hebben, en kunnen lezen en schrijven. Men zou verwachten dat hij daartoe de Schrift aanwendt, de Heer en het Kruis. Maar hij gebruikt het alfabet, de vouwmeter en het Belgisch Volkslied. Waarna wij trouw zweren aan de oneindige reeks der natuurlijke getallen die bij de nul op de vouwmeter begint.”

Pol Hoste over De logica van het schrijfgereedschap in De Witte Raaf.

Stanley Kubricks zwart-wit foto’s van New York

Voor hij wereldfaam verwierf als filmmaker werkte de uit de Bronx afkomstige Kubrick als fotojournalist voor Look Magazine. Kubricks zwart-wit foto’s uit het New York van de jaren 1940s werden vaak in het geniep genomen vanuit een papieren zak met een gat erin. Vijfentwintig foto’s van de meer dan 1000 die hij ooit nam zijn nu in beperkte oplage te koop (meer op Flavorwire)

Wereldwijde crisis van de literaire kritiek

De Spaanse krant El Pais publiceerde dit weekend een stuk onder de titel “wereldwijde crisis van de literaire kritiek”.  De redacteur interviewde ondermeer de boekenredacteur van The Guardian Claire Armitstead; essayist, uitgever en vertaler Eliot Weinberger; en Marie Arana, voormalige redactrice van The Washington Posts ter ziele gegegane Book World review.

Voor Eliot Weinberger bestaat de literaire kritiek zelfs niet meer in Amerika:

“De Verenigde Staten kennen geen literaire bijlagen zoals in Spanje en andere landen. Ze hebben slechts één belangrijk tijdschrift voor literaire kritiek: –The New York Review of Books. Er zijn geen gezaghebbende Amerikaanse critici meer, zoals in de jaren ’60, die verstaanbaar proza schreven dat iedereen kon begrijpen en die de literatuur een plaats gaven in de politieke, sociale en morele vraagstukken. De zogenaamde ‘ernstige’ literaire kritiek is vooral een zaak van academici geworden die in een gespecialiseerd jargon schrijven vanuit de overtuiging dat complexe gedachten alleen verwoord kunnen worden in hermetische zinnen…

Literaire kritiek is in de Verenigde Staten vernauwd tot ‘aanbevelingen’ die via recensies, blogs en Twitter tot ons komen. Prijzen zijn de standaard geworden om literaire verdienste te valideren, vooral voor hen die niet weten hoe die prijzen worden bepaald.  Ik ken geen enkele Amerikaanse criticus bij wie men vandaag zijn licht zou opsteken…”

Meer info op Melville House Books.  Het originele Spaanse artikel is hier te lezen.  (Via Harriet.)

‘Tulips are disgusting’ – Slavoj Zizek vanavond in Bozar

“My relationship towards tulips is inherently Lynchian. I think they are disgusting. Just imagine. Aren’t these some kind of, how do you call it, vagina dentata, dental vaginas threatening to swallow you? I think that flowers are something inherently disgusting. I mean, are people aware what a horrible thing these flowers are? I mean, basically it’s an open invitation to all insects and bees, ‘Come and screw me,’ you know? I think that flowers should be forbidden to children. (Žižek, The Pervert’s Guide to Cinema, 2006)

Deze al te krasse uitspraak tegen de vanzelfsprekende schoonheid van bloemen zet de toon: Slavoj Žižek neemt geen genoegen met ‘overgeleverde wijsheden’ – hoe banaal die ook mogen zijn – en er is geen enkel onderwerp dat de kritische theorie moet schuwen. Al mogen we bovenstaande uitspraak wellicht eerder zien als een kwinkslag van de praatgrage filosoof dan als een serieus wijsgerig standpunt. Of niet soms? Want wat is dat eigenlijk, serieuze filosofie?” (nY)

Jo Bogaerts belicht op nY rock’n roll filosoof Slavoj Zizek die vanavond komt spreken in Bozar.

Vandaag schreef columnist Dominiek Hoens een stukje een stukje over Zizek in de Standaard.

Bono draagt een gedicht van Herman Brood voor

Tijdens de uitreiking van de Prins Bernard Cultuurfondsprijs in Amsterdam draagt U2-zanger Bono een gedicht – Get lost – van Herman Brood voor aan fotograaf en kunstenaar Anton Corbijn.

Poëziewetstraat

“Het zal wellicht te maken hebben met mijn nationaliteit, maar ik krijg spontaan onaangenaam geurende oprispingen bij het observeren van deze partijpolitieke ontwikkelingen in de wereld van de Nederlandstalige poëzie. Poëzie heeft geen staatshoofd nodig, geen regering, geen enkele politieke structuur. Poëzie heeft dichters nodig. En lezers.” (Sven Staelens)