Black Poems, nieuwe visuele gedichten van Luc Fierens, uitgegeven bij Redfoxpress, Ierland (illustratie)

*

“In ‘Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem’ laat Benders zien dat onkruid niet vergaat. Behalve meer dan 100 nieuwe gedichten bevat de innovatieve bundel ook kunstwerken, voetnoten en een schilderwerk met Krijn Peter Hesselink die een poezieworkshop achter een gloryhole geeft. Wat wil een echt poëzieliefhebber nog meer? Ook de ‘snor’ komt in de bundel regelmatig aan de orde.  Voor snelle beslissers stop ik er nog het hitsingeltje ‘Hou toch eens een keer je kop man’ van de formatie De Vries erbij.” Uitgeverij Loewak geeft vijf gratis recensieexemplaren weg (maar wel eerst recenseren natuurlijk)

*

“Enkele Nederlandse besprekers vonden dat deze hommage aan zijn leermeester Harry Mulisch hem als een boemerang in het gezicht dreigde terug te kaatsen. Barokke overdaad die immobiel en zelfgenoegzaam is geworden. Dat klinkt wel bijzonder scherp. Ik heb bij momenten van Brouwers’ virtuositeit genoten, van zijn gave om heel soepel, met humor en pijn, de vele lijnen en beelden in wat toch een strakke compositie blijft, door elkaar te laten lopen. En toch betrapte ik er mijzelf op de laatste honderd bladzijden van dit virtuoze boek in een versneld tempo te hebben gelezen.”  Johan de Haes over BrouwersBittere bloemen op Cobra.

*

“Het hart en het hoogtepunt van deze volumineuze bundel wordt gevormd door de afdelingen Kraanvogels en Cheetahs. In het eerste gedicht van Kraanvogels heeft Peter Verhelst voor een heel waardig poëtisch antwoord op het naar de keel grijpende ‘Lamento’ van Remco Campert geschreven. Dit is maar een greep: ‘toen je jurk op de houten ponton,/ waarna we voor elkaar stonden en jij over je schouder bleef kijken,/ nauwelijks van de lucht te onderscheiden’. Peter Verhelst onderneemt in deze bundel een spannende, dierlijke zoektocht naar iets, iemand om naar te kijken, om de vergankelijkheid te bezweren. Het gaat om de strijd tussen instinct en menselijke beschaving. Van opgeven is geen sprake. Want ‘uiteindelijk / is het enige wat we weten dat/ we geen deel hebben/ aan welke eeuwigheid ook.’” Paul Demets over Zoo van het denken van Peter Verhelst op Cobra.

%d bloggers liken dit: