tjielp tjielp

oktober 13, 2011

*  “Zelf is Claes een niet onverdienstelijk dichter en romanschrijver die enkele beklijvende historische romans heeft geschreven.” (Frank Hellemans in Knack nav het verschijnen van ‘Onvergetelijke verzen. Maar van wie ook weer?’)

*  Studiedag Willy Roggeman in het Studiecentrum voor Experimentele literatuur Gent

Stella Bergsma, de zangeres van EinsteinBarbie, zingt Motherfucker uit haar nieuwe cd ‘Porn & poetry’.

*  De tentoonstelling van Richard Kraft “Something With Birds in It,” is gebaseerd op het gedicht “Analemma” van Peter Gizzi. (Charlie James Gallery)

*  De prijsbeesten van Perdu.

*  De Belgische schrijver Ivo Victoria.

Stijn Vranken over zijn nieuwe bundel op Lezentv (video-interview – 40 minuten).

*  “Lees liever je krant. De krant is plezant. Met de krant in de hand komt men door het ganse land.” (leesadvies van Didi De Paris)

Erik Lindner in Charleroi.

*  Rapper P Diddy heeft een fotoboek gemaakt voor op de koffietafel. (The Independent)

Guido Lauwaert filmcriticus.

*  “De objectiviteit gebiedt ons evenwel vast te stellen dat hij een middelmatig en in elk geval onvolgroeid dichter was, die bovendien met zijn moedertaal worstelde.” (Luuk Gruwez over, de zwarte prins, Jotie ’t Hooft)

* (Illustratie: collage van John Ashbery in Tibor de Nagy Gallery)

TjielpTjielp

oktober 11, 2011

* “Ik zou de rest van de dag gezellig willen sabbelen op deze fopspeen van Komrij. Maar het lukt me niet.” (Gerwin van der Werf over het intussen nogal afgezaagde onderwerp schrijvers en face-geeuw-book)

* Anna Auziņa (Riga, 1975) schilder en dichter uit Letland:  Interview + 4 gedichten

* Kārlis Vērdiņš (Riga, 1979) dichter, criticus en vertaler : interview  +  twee gedichten

* “Het zijn gekken die unief doen” – Eva’s gedacht

* De timmermansplaat van Monika Rinck in een vertaling van Miek Zwamborn (Terras)

* “Van Adrichem vertelt zijn verhaal met een enorm enthousiasmerend plezier en schreef met Een veelvoud ervan een fonkelende commercial voor de poëzie.” (over Een veelvoud ervan in Poëziekrant)

* ‘[G]ij hadt reeds 99 maskers waarachter uw abnormaal wezen schuil ging, maar deze openhartigheid […] is uw 100e masker’ Louis Paul Boon en Boy George. (DW B)

* Maarten van der Graaf over literatuur en maatschappij.

* “Ik vind Astrid Lampe heel moeilijk. F. vanDixhoorn. Ik vind Ouwens ontzettend uitdagend en uiteindelijk niet moeilijk. Ik vind hem onbegrijpelijk en toch niet moeilijk. Dat is ook gek.” Anne Vegter in Poëziekrant september 2011

Gerhard Richter, ‘Townscape Madrid’ (1968)

Tom McCarthy bespreekt de foto-schilderijen van Gerhard Richter in The Guardian: ‘Men is geneigd om de kunst van de laatste honderd jaar te beschouwen in tegenstellingen als abstract versus figuratief; conceptueel versus handwerk; schilderkunst versus fotografie, en ga zo maar door. Richter, die als een laatmodernistisch meester bekend staat sinds de jaren 70s herleidt al deze tegenstelling tot puin.’ (via a piece of monologue)

*

Afgelopen week bracht ik bijna geheel door in België. Voor een deel bij de Vlamingen in Antwerpen en voor een deel bij de Walen. Dat deed ik goed, vond ik zelf: geen partij kiezen, niet net doen alsof ik Vlamingen leuker vind dan Walen of omgekeerd.
Gerbrand Bakker.

*

“Je wilt het niet meer weten wat voor onzin in de literatuurbijlage van de kranten geschreven wordt. Soms is er een witte raaf waarvan je zegt: toch nagedacht. Soms is er een witte olifant waarvan je zegt: toch geen wederdienst. Soms is er een witte merel waarvan je zegt: geen idoolpapegaai. De krenten moet je er zelf uitpikken maar Johan Eeckhout en Athenaeum Boekhandel verzamelen wat de kranten over literatuur schrijven: http://www.athenaeum.nl/nieuws/boeken-kranten-tijdschriften-28092011” (Johan Velter)

*

“In de tuin zitten elf zachtaardige mensen van een jaar of vijftig rondom een ronde plastic tafel. Dit is Marjolijn, zegt Gerda, ze zocht een herberg en die heeft ze bij ons gevonden. Het gezelschap lacht hartelijk.”  Marjolijn van Heemstra in bijbelse kringen.

*

Tijdschrift Liter brengt voorpublicatie nieuwe roman Oek de Jong ( via uitgeverij Augustus). Liter heeft ook een facebookpagina.

*

re.fluks, een gateway voor lange non-fictie, in een mix van oud en nieuw. Op facebook.

*

“Bij het herlezen valt me op hoe mooi de oplossing is die mevrouw d’Hane-Scheltema koos voor haar vertaling van Ovidius’ Metamorphosen. Een epos, dus geschreven in dactylische hexameters. Er bestaan Nederlandse vertalingen in dezelfde versvorm, maar voor het Nederlands is dat soms een erg nauw en lastig kledingstuk, zeker als men een gelijk aantal regels wil afleveren. En dus koos ze voor een iambische heptameter: zeven iamben in een versregel, fraaie breedte, ademruimte en een voor onze taal natuurlijk, lichtvoetig ritme.” (Leen Huet)

*

“Zijn boeken verdwenen in een van de rijen achter de voorste in mijn boekenkast. Inmiddels haal ik ze daar weer vandaan, een voor een, te beginnen met de boeken van toen die ‘het deden’, zoals Het zomers nihil en, naderhand, De goddelijke hagedisjes en – ik schreef er bij verschijnen in 1980 nog een paginagroot stuk over in De Volkskrant – Lithopedia. Benieuwd naar een Willy Roggeman revisited.” Huub Beurskens gaat een Willy Roggeman-lezing houden aan de universiteit van Gent.

*

Stichting Tegen-beeld exporteert de Leidse muurgedichten naar Parijs. ‘Le bateau ivre’ van Arthur Rimbaud hangt volgend jaar bij de Place Saint-Sulpice. (Knack)

*

Declaration of the Occupation of New York City

Our Americas

juni 18, 2011

Servische kunstenaar Rasa Todosjievic op de Biënnale van Venetië

*

Charles Bernstein over “Our Americas: new worlds still in progress”

*

Ton van ’t Hof vertaalt een gedicht van Ann Cotten op Poetry.

*

Han van der Vegt, een voorlopige biografie.

*

Nieuwe gedichten van Henk van Loenen alias Juliën Holtrigter op Versindaba.

*

De Ulysses verfilmd in zwart-wit (1967) in 17 delen op Ron Silliman:

On Kawara, Oct.31, 1971 (uit de collectie Daled)

Het Museum of Modern Art in New York (MoMA), koopt de collectie van de Brusselse verzamelaars Herman en Nicole Daled. Het gaat om 223 werken van topnamen als Daniel Buren, James Lee Byars, Dan Graham en Sol LeWitt. Ook een unieke groep van zestig werken van de Brusselse wereldkunstenaar Marcel Broodthaers behoort tot de collectie. (BDW)

*

8 ways to celebrate James Joyce and Bloomsday – 16 juni 1904.

*

Dichtregels plakken op vuilniswagens is een aardige traditie bij Poetry. De avond begon met de onthulling van een dichtregel van Frans Vogel op een veegwagen die bij de schouwburg kwam voorrijden: „Jong begeerd, oud afgedaan.” Die regel kwam uit een gedicht dat zich nadrukkelijk richtte op de inhoud van vuilniswagens, en dat afsloot met een voor Vogel kenmerkend: „Gas d’rop en karren maar.” (NRC)

*

Willem Groenewegen over het vertalen van Jacob Groot.

*

Van Reybrouck gaat nog eens de collectieve toer op: facebookpoëzie

*

Alan Clarke – Elephant:  39 minuten film zonder woorden op Kluger Hans.

*

Een associatieve reis gebaseerd op een aantal kerngedichten en informele ontmoetingen met de Poolse dichteres Wislawa Szymborska. De documentaire is tevens een reis door Polen; in haar gedichten geeft ze op zeer persoonlijke wijze commentaar op de Poolse geschiedenis. Toen ze in 1996 de Nobelprijs voor de literatuur kreeg, werd ze overdonderd door de aandacht en publiciteit die dit met zich meebracht. Szymborska leeft sindsdien in afzondering en deze documentaire biedt een unieke inkijk in haar leven en werk.  (Te bekijken op Holland Doc)

*

David Lynch gaat een nachtclub openen in Parijs Club Silencio naar de gelijknamige club uit Mulholland Drive.

*

Nachtboek van Jan Fabre, deel 1:

Remix 13 juni 2011

juni 13, 2011

Kelly Schacht wint de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst 2011 (BDW)

*

Een generator van kunstkritiek: Instant artist statement.

*

“Je zou er een stevige schrijfopdracht van kunnen maken: neem dit wrak als uitgangspunt en verzin er een verhaal bij. Hoe is die wagen hier terecht gekomen, welke bergkammen en valleien heeft hij niet allemaal gezien, hoe is ‘ie zo in de prak gereden? En wie was de eigenaar?” >> Alfred Schaffer gebiologeerd door een aftandse Volkswagen Jetta in Stellenbosch. Met een gedicht van Fransi Phillips.

*

De New York Times bespreekt John Ashbery’s vertaling van ‘Illuminations’ van Rimbaud. De recensie is vooral een soort Rimbaud voor beginners. Op de vertaling zelf wordt niet echt diep ingegaan. Een essay van Ashbery en een interview staan In dit bericht verzameld.

*

Nieuwe poëzierecensierubriek op het internet.

*

‘Zien’ van Jacob Groot op Poetry.

*

‘Terrarium’ van Han van der Vegt op Perdu.

*

‘Baas boven baas’ van Astrid Lampe op Digidicht

*

Tommy Wieringa leest een gedicht van Liu Xiaobo: Wacht op mij met het stof:


Dirk Skreber is een van de deelnemers aan The Shape Of Things To Come: New Sculpture, in de  Saatchi Gallery in Chelsea met werk van 20 kunstenaars. (Interview)

*

“Na macht werkt niets zo erotiserend als roem. Welke vrouw wil geen Muze zijn? Ach hoevele meisjes uit de provincie hebben zich niet verhangen aan de verzilverde horlogeketting van Jean-Pierre Rawie? Hoevelen hebben mij niet met blozende borsten getracht het bed in te lokken in de hoop dat ik een gedicht over hen zou schrijven of, beter nog, dat ze met mij mee zouden mogen naar het Boekenbal? Schrijver zijn is een hard bestaan. Je bent er dag en nacht mee bezig.  Daar komt nog bij dat schrijvers elkaar de hele tijd tegenkomen. Dat geldt al helemaal voor de dichters. Vele malen per jaar treden ze gezamenlijk op bij festivals in de provincie. …”  Ilja Pfeijffer over het schrijversschap

*

“‘Wordingen’ van Henriëtte Roland Holst-van der Schalk verscheen in 1949. Dat haar poëzie vreemd aandoet, is het minste wat men zeggen kan. Ze stoot echter ook af: zo geëxalteerd, zo’n overdreven zoetsappig geloof, zo’n vernedering van zichzelf als mens. Haar geflirt met de ideologieën die de persoonlijke verantwoordelijkheid wegnemen, is nog steeds gênant. In 1912 had ze een heiligenleven over Jean-Jacques Rousseau geschreven. Je kunt het boek op gelijk welke bladzijde openslaan om onzin te lezen, onzin die bovendien pathetisch is.” (Johan Velter)

*

“In het nieuwe seizoen van Man bijt hond, wil de redactie de rubriek ‘Een gedicht’ graag verderzetten. Daarvoor zijn ze op zoek naar mensen die een hechte band voelen met een bepaalde dichter of een specifiek gedicht. Zou jij graag je favoriete poëzie aan Nederland voorstellen en kan je onder woorden brengen wat je gekozen gedicht voor je betekent? Neem dan contact op met Annemarie Bouwman (annemarie.bouwman@ncrv.nl)

*

Een concertenreeks rond de poëzie van Robert Burns “Scottish Songs” in Bozar. (Cobra)

*

Olympische Spelen voor Dichters in 2012 in Londen. (The Guardian)

*

“Nu is het zo dat ik, net als Winston Churchill, maar dat terzijde, veel langer aan een tekst van 100 woorden dan aan een tekst van duizenden woorden slijp, omdat het veel meer opvalt als dat ene woordje niet op de juiste plek staat” (Pim te Bokkel schrijft een verhaaltje voor een animatiefilm)

*

“De laatste dagen volstrekt van slag door het nieuws van de brute dood van Tonio, enige zoon van de schrijvers Adri van der Heijden (A.F.Th.) en Mirjam Rotenstreich.” (Serge van Duijnhoven schreef in 2010 een I.M.)

*

This is not a poem


*

Remix 12 mei 2011

mei 12, 2011

Karla Black, What To Ask For Others, 2011. Deze Schotse kunstenares is één van de genomineerden voor de Turner Prize 2011.

*

“het gevoelsleven van iemand die geen kinderen heeft verhoudt zich tot het gevoelsleven van iemand die wel kinderen heeft zoals de piano zich verhoudt tot het orgel”  (omdat de tonen van het orgel oneindig verder klinken) Vitalski

*

“Waarom schrijven mannen nooit over eten? Nog zo’n vraag van Woolf die haast te banaal lijkt om te kunnen boeien. Hij hangt natuurlijk samen met het geld. Als je eenmaal met de crucialiteit van het geld in je gezicht geslagen bent, wordt schrijven over eten belangrijk. Eten, zo ontdekt Woolf, is een rechtstreekse spiegel van het geld. En daarmee van het leven.” Miriam Rasch.

*

“Volgens Schafthuizen is de oplossing simpel: dat woord moet gewoon worden doorgestreept. In de kantlijn zou een correctieteken moeten komen. Het voorstel is volgens Schafthuizen in de geest van Reve: die bracht correcties in manuscripten ook zo aan.” (NOS)

*

“Ondertussen is de Vlaamse generatie van de Dertigers, zoals die in Knack Boek 05 zes jaar geleden met zijn veertien (14!) boegbeelden werd voorgesteld, definitief geconsacreerd. Niet alleen Petry en de andere hierboven vermelde prijswinnaars maar ook Peter Terrin, Bart Koubaa, Annelies Verbeke, Stefan Brijs, Jan Vanloy, Tom Naegels en Margot Vanderstraeten schrijven een stilistisch uitgekiend, neomodernistich proza dat bij alle verbale souplesse ook aandacht heeft voor het verhaal en de inhoud. ”  Frank Hellemans in Knack

*

“Gerard van Emmerik, schrijver van mooie boeken, heeft een boek geschreven dat als titel Iets scherps, een priem heeft. Ongelofelijk mooi vind ik dat, die titel met een komma. Dat zie je niet vaak. ” Gerbrand Bakker over de komma en over de titel van zijn nieuwe boek Gras om languit op te liggen (zonder komma).

*

“‘Karel Van de Woestijne: biografie’ van Peter Theunynck. Een braaf verhaal.”  Johan Velter over biografieën

*

Jeroen Vullings twittert vanuit de Rode Hoed in Amsterdam waar vier hoofdredacteuren (Hofland, Spoor, Woltz en via een videoboodschap Heldring)  debatteren:  “Andre Spoor over Hofland als hoofdredacteur: hij wilde op iedere voorpagina ‘een hapje leedvermaak’. Anders lezen de mensen het niet.”

*

‘Echt Utrechts moet je tegenwoordig met een lantaarntje zoeken. Lenie uit de Takkestraat bestaat eigenlijk niet meer.’ ex-stadsdichter Igmar Heytze geeft een rondleiding in zijn stad.

*

Eindhovense schrijvers

De Duitse kunstenaar Simon Schubert maakt schetsen van interieurs en portretten door alleen maar papier te vouwen en te verfrommelen. Op deze manier maakte hij bijvoorbeeld dit portret van Samuel Beckett. (meer op Flavor Wire – via A piece of Monologue)

*

“Ik ontdekte dat de kleine poststempel van mijn eigen geboortegrond de moeite waard was om over te schrijven en dat ik nooit lang genoeg zou leven om het uit te putten, en door het actuele in het apocriefe te sublimeren de complete vrijheid zou hebben om wat voor talent ik ook had tot de absolute top te drijven.”  William Faulkner verkoos Oxford, Mississippi boven Hollywood.

*

“I feel like I’m representing Belgium in the Vancouver Winter Olympics, where my country didn’t bring home a single medal. I chose a very short text because I knew that I would read without stopping to breathe, thus very badly. While reading it, though, it still seems too long, and I swallow the majority of my words. It is a test. When it’s finished, I run to hide myself away. Next, we all go to celebrate. I drink lots of wine to forget the reading, and, suddenly, I feel fine, and very happy to be in New York.” Amélie Nothomb blogt op Paris Review nav het PEN World Voices Festival in New York.

*

Op diezelfde Paris Review haalt Emma Forrest herinneringen op aan haar puberteit. Een periode waarin Kate Bush een rol speelde. Kate Bush herinterpreteerde onder andere Molly Blooms monoloog uit James Joyce’s Ulysses in de song “The Sensual World.”  Dat deed ze omdat ze geen rechten kreeg op de monoloog zelf, wat in het volgende resultueerde:

… yes first I gave him the bit of seedcase out of my mouth … (uit Ulysses)

werd:

Mmmmm yessss. Then I’d taken the kiss of seedcake back from his mouth … (bij Kate Bush)

*

The bookslut over Solar Throat Slashed, een poëziebundel uit 1948 van  Aimé Césaire:

“The title Solar Throat Slashed (Soleil cou coupé) comes from an incredible Appollinaire poem, “Zone,” a poem with imaginary streets and all kinds of birds in it. Phoenixes, eagles, lyrebirds, hummingbirds, Chinese phis. The cou coupé is a type of Senegalese finch, white and grey, with a collar of red that makes it look like it has a bleeding throat. These cutthroat finches were one of the exotic bird breeds shipped to Paris and kept in gilded cages during the early years of the twentieth century.”

*

Ton van ’t Hof vertaalde nog een ‘zin’ van Robert Grenier.

*

Het Kluger Hans effect.

*

Wagner als Beckett.

*

Remix 3 mei 2011

mei 3, 2011


De Pont in Tilburg koopt video van Rineke Dijkstra:  “I can see a woman crying” waarin Britse leerlingen van een kunsteducatie-klas filosoferen in TATE Liverpool bij het kijken naar Picasso’s schilderij De wenende vrouw. (Video onderaan dit bericht)

*

Ilja Pfeijffer op zoek naar het recept voor een bestseller:

“Vaak lijkt het meer met toeval te maken te hebben. Neem het geval Bernlef. Hij schreef tientallen boeken die hij aan de straatstenen niet kwijtraakte, toen Hersenschimmen, dat hem multimiljonair heeft gemaakt, en vervolgens tientallen andere boeken die nauwelijks verkochten. Een ander voorbeeld: Jan Siebelink. Die heeft een carrière lang geploeterd in de marges van de literatuur aan boeken die zelfs De Slegte niet wilden hebben. Toen verscheen Knielend op een bed violen, het zoveelste Siebelinkje vol godsdienstig leed, dat om onverklaarbare redenen omarmd werd door de massa.”

Henk Pröpper blogt:

“Aan de meeste Argentijnse uitgeverijen, afgezien van grote groepen als Planeta en Oceano, lijken de commerciële bewegingen van de laatste decennia voorbij te zijn gegaan, of sterker, in een aantal gevallen zijn ze er zelfs een reactie op. Een beweging die ik feitelijk nergens anders in de wereld heb opgemerkt. De meeste kleine, eclectische uitgevers zijn uitsluitend geïnteresseerd in belangrijke non fictie over sociologische, filosofische, antropologische, politieke onderwerpen. Boeken met kritiek op de werking van de media en politiek zijn er legio. Ook is er grote behoefte aan experimentele, hoogwaardige, gelaagde literatuur. Hier heerst een diep geloof in de werking en betekenis van literatuur en denken. Van de noodzaak van kennis van ideologie en politiek denken om dingen ten goede te kunnen veranderen. Veel uitgeverijen zijn ook vernoemd naar regels uit werk van Borges, Cortázar en Arlt, en alle uitgevers kunnen analytisch en hartstochtelijk spreken over hun fonds dat een weergave is van hun denken, van hun stellingname. Verkopen ze die boeken dan wel? Met de crisis is de koopkracht van veel mensen afgenomen, maar de overwegend jonge bevolking met talrijke studenten hunkert naar analyse, naar doorlichting van de zolang gepolitiseerde samenleving.”

Het Brugse blog Moon Art Gallery:

“Het Gezellemuseum werd volledig heringericht en tijdens het openingsweekend gisteren en eergisteren mocht iedereen (ook de niet-Bruggelingen) gratis binnen. Op het programma stond ook Gezelle in de RAPte, een optreden van enkele Brugse MC’s die teksten van Guido Gezelle in hun raps verwerkt hadden. Ze deden dat technisch uitstekend, maar het programma was wel heel kort (twee liedjes) en veel Gezellegevoel kwam er niet bij kijken. “

*

Schrijversinterviews (met oa Bril, Giphart, Wigman, Bouazza,…) verzameld op de website van Onze Taal.

*

Karl Vossler over Mallarmé op Raster.

*

The Pale King van David Foster Wallace besproken op deReactor.

*

De Pont in Tilburg koopt video van Rineke Dijkstra:  “I can see a woman crying” waarin Britse leerlingen van een kunsteducatie-klas filosoferen in TATE Liverpool bij het kijken naar Picasso’s schilderij De wenende vrouw.

Is de verzamelnaam voor zulke plotwendingen niet: kitsch?
Marc Kregting
over de voorbije TV-serie De ronde.

Een gedicht van David Foster Wallace uit zijn lagere schooltijd:
“My mother works so hard so hard and for bread. She needs some lard. She bakes the bread. And makes the bed. And when she’s threw she feels she’s dayd.”

*

“In de bundel zijn geen levende dichters opgenomen. En de poëzie na 1950 is vertegenwoordigd met welgeteld twee gedichten, het heerlijke chanson ‘Si tu t’imagines’ van Raymond Queneau en het meest recente gedicht van dit boek, ‘Le déserteur’ van Boris Vian, dat toch ook alweer dik vijftig jaar oud is. Natuurlijk is er iets voor te zeggen om in een canon geen dichters uit het turbulente heden op te nemen, van wie nog totaal onduidelijk is welke plaats ze in de geschiedenis zullen innemen. Anderzijds kan de opvallende keuze van Paul Claes om de afgelopen halve eeuw poëziegeschiedenis links te laten liggen, moeilijk los worden gezien van de sombere slotpassage van de inleiding, waarin hij zich met een beroep op Roland Barthes gedesillusioneerd lijkt af te wenden van de moderne dichtkunst: ‘de dwaaltuin werd een woekertuin’.”  over Paul Claes: De tuin van de Franse poëzie : een canon in 100 gedichten op De Leeswolf.

*

Ben Vautier (nieuwsbrief van 15/4/2011):

J’ai souvent eu envie de quitter le monde de l’art
mais je ne sais pas faire grand chose d’autre
Ethnologue cela m’aurait  plu
mais je suis trop paresseux  pour creuser

Vertaling:

Ik heb vaak zin gehad om uit de kunstwereld te stappen
Maar ik zou niet weten wat ik anders zou kunnen doen
Etnoloog had me nog wel gelegen
maar ik ben te lui om in de grond te scharrelen.

*

Dichter des Vaderlands dicht over Alphen.

(…)
Er zit geen wijn meer in de handel.
Het boek kan dicht. Gijs Thio,
eeuwig zonde. Uitgewist.
Proost.

Stadsdichter Starik schrijft gedicht voor de verdronken wijnhandelaar Gijs Thio. (Het Parool)

 

Kate Bush, de Penelope van Joyce (LA Times)

*

“Het is aan ons! Na Diana Ozon komen we op. Mijn trouwjurk heb ik weliswaar niet aan, mijn verlovingskleedje wel. Niemand die er iets om geeft. Het verloopt vlot, maar vanwege het late uur ken ik het verschil niet meer tussen de letter h en de letter g. Dat is sowieso al moeilijk voor een West-Vlaming, maar nu des te meer. ”  Sylvie Marie evalueert  De Nacht van de Poëzie.

*

“Remco Campert en Leonard Nolens waren niet aanwezig. Correctie! Remco had de dag voordien wegens ziekte afgemeld. Jammer, zeer jammer, want hij ligt me na aan het hart, maar hij is niet meer van de jongsten en moet dus zeer voorzichtig omspringen met lichaam en geest. Leonard was wel aanwezig maar weg van deze wereld. Drank veronderstel ik. En begrijpelijk. Leonard is uitermate gevoelig. Pas bevallen van een nieuwe bundel had hij een postnatale depressie en had als medicijn voor drank van hoge gisting gekozen. Hij zat in de inkomhal naast Piet Piryns, die hem gebracht had. Weg van deze wereld zat hij daar, toen ik zei dat niemand hem kwalijk zou nemen wanneer hij terug naar huis ging. Leonard keek mij aan met een blik van ‘wie is die man?’ Piet heeft een auto versierd. Ik hoop dat Leonard nu aan de beterhand is. Of op z’n minst er niet slechter aan toe is. En Peter Holvoet-Hanssen schitterde ook door afwezigheid. Maar hartproblemen dwongen hem het rustig aan te doen. En dat is op een Nacht niet mogelijk. Zeker niet voor wie, als Peter, zich aan 600 km per uur op de Nachtweg gooit. ” Guido Lauwaert evalueert de Nacht van de Poëzie.

*

“Dan wil ik nog even melden dat ik onlangs, op een al even zonnige, maar iets frissere dag, vijf filmpjes opnam met de fijne mensen van Torpedo Magazine. Die mensen zijn zo sympathiek dat ze voor deze serie, die 2 Minuten heet, een killer line-up bij elkaar kregen. Zo passeerden tijdens de twee opnamedagen in de Rode Hoed op de Keizersgracht onder meer F. Starik, Gerbrand Bakker, Maaike Schutten, Tommy Wieringa, A.L. Snijders, Jowi Schmitz, Wim Brands en Jan Van Mersbergen de revu. Een gemiste kans voor cultuurterroristen, for sure.Ivo Victoria leest voor op dit kanaal.

*

“Zo leert Diogenes Laërtius ons dat Aristoteles op zijn maag een leren beurs met warme olie droeg en dat men na zijn dood in zijn huis een enorme hoeveelheid aardewerk aantrof. We zullen nooit te weten komen wat Aristoteles met al die potten voorhad. En dat raadsel is even prikkelend als de hypothesen die Boswell opwerpt ter verklaring van wat Johnson deed met de gedroogde sinaasappelschillen die hij in zijn zakken placht te bewaren. Op dit punt overtreft Diogenes Laërtius bijna de onnavolgbare Boswell.” Marcel Schwob.

*

De artikelenbundel over Walravens is het eerste boek in de SEL-reeks. SEL, het Studiecentrum voor Experimentele Literatuur is een samenwerking tussen Universiteit Gent en Vrije Universiteit Brussel. Het doel van de verzamelde academici is om de experimentelen in de Nederlandse literatuur voor het voetlicht te brengen. (Ons Erfdeel)

*

Ann Cotten & Kerstin Cmelka, I, Coleoptile: een clevere recensie die focust op de fotografie in het boek. (zie ook mijn bespreking op deReactor).

*

“Ik herinner mij het afschrikwekkende voorbeeld van Cor Vos. Een leuke jonge jongen, studeerde nog, zag er goed uit. Uitgeverij De Bezige Bij ging zijn debuutroman uitgeven. Ze beloofde hem gouden bergen. Er was een teaser is de boekwinkels, posters in abri’s, exclusieve interviews in damesbladen met een foto van de jonge schrijver met ontbloot bovenlijf achter betraand glas. Hij is onmiddellijk gestopt met zijn studie. Hij zou een beroemd schrijver worden. Sterker nog, hij was het al. En toen verscheen het boek. Het werd afgeserveerd door de kritiek en het werd een historische flop. Cor Vos heeft volgens mij nooit meer iets geschreven.”  Pfeijffer

*

The Black Herald – nieuwe Brits tijdschrift met uitvalsbasis in Parijs – zet zijn eerste nummer online met o.m. een gedicht van Onno Kosters vertaald door Willem Groenewegen. Bladeren naar pagina 18 en volgende. (The black Herald)

*

“Van deze man gaan we, aangezien het een limburger lijkt te zijn, vast nog veel meer horen.” (Benders kijkt naar Dautzenberg)

*

Een imposant- interessant 4-uurtje op Kluger Hans.

*

Overzichtstentoonstelling van David Claerbout in Wiels:  De tijd die rest

*

“Pleit ik subsidiegewijs werkelijk voor meer elitaire literatuur? Ja.”  (Marc Kregting)

*

“Inmiddels heb ik weer net zoveel interesse in des letterenchefs opinie als in die van een redactrice van Teen Vogue” (Huub Beurskens over Jeroen Vullings)

*

“Bij Elsbeth Etty hoeven we niet lang stil te staan, die heeft in haar leven wel vaker grote vergissingen begaan. Binnen de literaire wereld wordt haar gebrekkige oordeelsvermogen als een kracht ervaren: is Etty negatief over je dan stijgt de kans op een grote literatuurprijs, prijst ze je dan valt verpulping te vrezen.” (Joris van Casteren over de bespreking van zijn roman Het zusje van de bruid)

*

“Twee weken voor haar bespreking van mijn boek maakte Gerson trammelant op mijn Facebook-pagina. Ze meende dat ik de zoveelste man was die over een fatale liefde begon, of zoiets. Enkele Facebookvrienden namen het voor mij op, wat het schelden op mijn schandelijk boek verhevigde. Ik had er niet op in moeten gaan. Ik had haar geen ‘vergeten journalist’ en ‘hysterische heks van Facebook’ moeten noemen.” (Joris van Casteren over de bespreking van zijn roman Het zusje van de bruid)

*

Nora Gomringer, het potige koninginnehapje van de nacht van de poëzie (Zapiski)

*

Michel Houellebecq op Facebook: “J’avais un petit projet de vie qui n’avait rien de grandiose, mais qui n’était pas si absurde : la Thaïlande et les filles en hiver, l’Espagne avec Clément en été. J’avais juste oublié que les petits chiens peuvent mourir. C’est fou que j’aie pu l’oublier à ce point, mais pourtant c’est vrai, je n’y pensais absolument jamais. Au fond ç…a prouve peut-être que je n’avais pas de si mauvaises dispositions au bonheur, que j’étais capable de vivre l’instant présent. Clément me manque terriblement …” (Clement was het hondje van Houellebecq)

*

“I’d disapproved of using poetry as personal therapy, but the Black Dog taught me better. Get sick enough, and you’ll use any remedy you’ve got.”  uit Killing the black dog – a memoir of depression van Les Murray. Bespreking op NYT.  (zie ook dit bericht)

*

“Laten we ons Benjamin voorstellen als een kabbalist die is vastgelopen in het visioen van een natuur die volledig gevangen zit in de puinhoop van de aaneenschakeling van schulden, die geen verhelderende, in de dingen geschreven letters meer biedt, zoals alleen Adam die had kunnen lezen, maar een Babylonische warboel van tekens, een voorgoed onleesbare tekst. Nadat hij de Schriften heeft verlaten en stiekem het getto uit is geslopen, sluit hij zich een paar eeuwen later aan bij een groep uiterst radicale romantici, zwijgt over zijn afkomst en kijkt met een verstolen glimlach stilletjes toe hoe die jongelui geestdriftig te hooi en te gras op zoek gaan naar bepaalde onderwerpen en opvattingen die hem vanuit de kabbala allang vertrouwd zijn. Wat hem in die romantici aantrekt, is vooral de lichtvoetigheid waarmee ze zich tussen de aan flarden gereten vormen door bewegen, hun vermogen om elke coherente totaliteit weg te lachen, alsof ook zij de wanstaltige aard van de natuur hadden onderkend. Maar al snel ontdekt Benjamin in hen de steeds onmiskenbaardere neiging om het vermogen van de symboliek te verheerlijken, op zoek te gaan naar een beeldentaal die inherent is aan de dingen. Dan keert de zwaarmoedige kabbalist incognito hun de rug toe, een tikje misselijk van hun overmoed, en trekt hij zich terug op een gedoofde vulkaan, verschanst hij zich achter schoormuren van stapels boeken: de zeventiende eeuw. ”   Roberto Calasso op Raster.

Deze week werd een monument voor Warhol onthuld in New York.  Het chromen standbeeld werd gemaakt door kunstenaar Rob Pruitt en staat voor de deur van zijn oude factory aan Union Square te NY. Incl. Levi’s 501, een Brooks Brothers blazer, Polaroid Camera en een medium size tas van Bloomingdale. (via Whatspace)

*

“Boven de velden zweefden nog dunne nevelslierten. Het was koud. De vrouwen hadden hun jekkers tot boven aan toe dichtgeritst, een enkele droeg ook een sjaal. Geleund tegen de watertank rookten ze hun goedkope Woodbines, de sigaretten van de arbeidersklasse. Wind ging door de zuring en de brandnetels, in de berm waar de akker op doodliep.”  –  een verhaal van Hans Tentije op Raster.

*

“Plaatst een van de dichters uit De kwestie al vragen bij de hiërachiserende algoritmes van Google, in De zift decodeert Jan-Willem Ankerde tale Facebooks’. Naar aanleiding van de nieuwe film van David Fincher brengt hij de amicaal-commerciële meltingpot van het digitale smoelenboek in kaart. Bart van der Straeten peilt de positieve consequenties die emigratie heeft op het werk van Jan Lauwereyns. Deze productieve Belg richt nu zijn dichtersblik vanuit Japan op de wereld, wat resulteert in veeltalig, meerstemmig werk dat radicaal van de wereld is.”  … en meer in de nieuwe nY.

*

“Horlogemakersproza. Zo werden Jeroen Brouwers’ romans ooit betiteld. Daar-mee wordt bedoeld: gelaagd proza, waarin de schrijver met noeste vlijt symbolen, betekenislagen, verwijzingen heeft aangebracht. Alle radertjes hebben een fijnmazige functie in de waterdichte structuur, volgens het brouwersiaanse principe: niets bestaat dat niet iets anders aanraakt. Proza van schrijvers die als almachtige goden greep op en controle over hun verhaaluniversum willen houden. Chaos dient uitgeband.
De hoogtijdagen voor zulk door de schrijver zwaar en ernstig beademd proza waren de jaren tachtig van de vorige eeuw. Uiteraard wordt er nog steeds proza geschreven met verscheidene betekenislagen, maar daarin mag de aanlegkabel meer gevierd worden ten gunste van het verhaal, en de schrijver speelt meer met die allusies en lagen – zoals Roberto Bolaño. Het bloedserieuze gelaagde schrijven is passé.” – Jeroen Vullings was niet helemaal te vinden voor Bittere bloemen van Jeroen Brouwers (VN)

*

“Uniform voor de werknemers van ‘Flanders Houses’ all over the world.” (Salon van Sisyfus)

*

Kamagurka en de iPad: live in het Stedelijk in Amsterdam.

Jongens, meisjes, ik weet het: poëzie is raar.
Wie het schrijft. Wie het leest. Wie er een mening over heeft. Raar, raarder, raarst.
Bretellen, vesten in velours, een neus die net te groot is of een hemd met gele ruiten.
Raar.
Dat al die dichters op 2 april de Vooruit bezetten is dus best wel eng. Ik vind het ook griezelig. Al die enjambementen. Dat ritme. En hun grapjes over Dirk. Brr.
(Eva Mouton zal ook aanwezig zijn op de Nacht van de Poëzie)

 

JMW Turner, The Eruption of the Souffrier Mountains in the Island of St. Vincent, at Midnight, on the 30th April 1812, from a Sketch Taken at the Time by Hugh P. Keane, Esqre 1815   © The Victoria Gallery & Museum, University of Liverpool

Zes hedendaagse kunstenaars gaan de confrontatie aan met een schilderij van Turner, ter gelegenheid van de opening van het gloednieuwe Turner Contemporary in Kent, Zuid-oost Engeland. Met Daniel Buren, Ellen Harvey, Conrad Shawcross, Russell Crotty, Teresita Fernández, Douglas Gordon.

*

“het gedicht ‘Ars poetica voor een blondje’. Valt niet alleen op door de prikkelende titel, maar kan wat ons betreft zonder verpinken in de hall of fame van de Nederlandstalige poëzie. ” Philip Hoorne in Knack over de nieuwe Barnard (hier te beluisteren)

*

“De ruimtes die Celan door zijn vormgeving schept in het wit van de pagina, de ‘Schwimmhäute zwischen den Worten’ (II: 297), zijn leeg’8 en dus ‘bezetbaar’. Het is de plaats waar een ontmoeting kan plaatsvinden, met de ander, met de waarheid of met God, en tevens de ruimte die ons daarvan scheidt. Een lege en op de toekomst gerichte plek, en met de aansporing ‘Schau nicht mehr-geh!’ vraagt Celan zijn lezers om in dat schaduwgebied binnen te treden.”  Yra van Dijk over het wit in de poëzie van Celan op Raster.

*

“De Vlaamse beweging is geen snelstromende vloed. Veeleer kruipt ze traag en meanderend door het politieke landschap, gezapig, haast dicht slibbend en gestremd door het zwerfvuil dat er van her en der wordt in gekeild. Van een stroomversnelling is nooit sprake: het woord “revolutie” blijft een taboe. Men zal hier nog niet zo vlug een groenteverkoper zichzelf in de fik zien steken voor de Vlaamse zaak. De twee grote randvoorwaarden voor een volksopstand zijn bij ons overigens afwezig: er is geen voelbare repressie, de censuur- en manipulatiemechanismen zijn subtieler; en ten tweede is er nog een brede, relatief welvarende middenklasse: de Vlamingen lijden geen honger. Nog niet. Er rest dus slechts een diffuus onbehagen, ook wel zuurtegraad genoemd: het besef dat we opgescheept zitten met een slecht systeem, maar dat we veel te verliezen hebben als we dat systeem drastisch zouden kraken. ” (Johan Sanctorum)

*

Vergeet uw 4-uurtje niet!

Degenen die de inhoud van de boekenbijlagen bepalen, zijn niet geneigd om auteurs die zich door een criticus onheus bejegend voelen een podium te geven, ook al omdat het niemand zou interesseren. Mogelijke andere plekken waar de mening van één criticus door die van anderen wordt weersproken, zijn literaire tijdschriften (gemiddelde oplage driehonderd) of het internet (vooralsnog weinig gezaghebbend). Maar dan ben je vaak al in het reservaat aanbeland. (Marc Reugebrink)


Dante’s dodenmasker (via Biblioklept)

*

*  “IJdele kunst is het die de dood probeert te vatten. Toch zou iemand eens moeten tellen hoeveel maal het woord ‘dood’ voorkomt in de nieuwe dichtbundel van Klara-presentator Bart Stouten. Heel veel keren dus. ‘Tussen dood en herleven’ bevat zelfs een gedicht dat compleet gewijd is aan de dood. Daaruit plukten we de zinsnede ‘Dood / sierlijk hiragana / in de leegte’: zonder twijfel een van de mooiste verzen die we dit jaar al lazen. Ter verklaring: hiragana is het Japans fonetisch alfabet. Het teken voor dood (shi) in het Japans is een sierlijke krul naar boven. Heel de dichtbundel wasemt die gracieuze weemoed uit.” (Peter Wullen over Tussen dood en leven van Bart Stouten)

*  “If you insist on finding form [for my plays] I’ll describe it for you. I was in hospital once. There was a man in another ward, dying of throat cancer. In the silences I could hear his screams continually. That’s the only kind of form my work has.(Beckett legt – het vorm-principe van zijn toneelstukken  uit aan Harold Pinter.

Was op het Boekenbal

maart 16, 2011

Ik heb heel veel dingen gehoord die ik hier niet kan herhalen. Ook dingen die ik best kan herhalen, maar dan wordt dit dingetje veel te lang. Ik herinner me nu dat ik een héél klein beetje heb genetwerkt, inzake een nieuwe plek voor een column. Er liepen ook Vlamingen rond, die heb ik gevraagd wat ze er eigenlijk deden. Joost Vandecasteele zei dat hij nooit meer zou komen. (Gerbrand Bakker)

De dichter des Vaderlands roept “kekke studentjes” op om vooral naar het Boekenbal te komen. Misschien dat de tijden dan weer keren. Want ‘het Boekenbal is ingekakt’  (interview met Nasr op at5)

Het boekenbal slaan we over. Daar valt niets over te zeggen. Behalve dat iedereen dronken was en dat ik niet net als vorig jaar met een badmintonracket en een bloemen uit een plantsoen thuiskwam maar met een paar mensen. Ik wist niet wie die mensen waren. Ik weet het nog steeds niet. Ik weet alleen vrijwel zeker dat het mensen waren. Dat soort. (Maartje Wortel)

 

“Ik heb de indruk dat u uw verhalen schrijft in functie van hun voorleesbaarheid in kroegen: als ik ze lees hoor ik u timen. Maar misschien zou u ze ook eens buiten uw supporterskring moeten uitproberen.” (Herman de Coninck wees systematisch de ingezonden absurde verhalen van Herman Brusselmans af)

Chique lente-tasje van The Paris Review

*

*  “Ik denk dat Sander Terbruggen graag luistert naar Spinvis – maar er misschien iets te hard op rekent dat zijn ongezongen teksten goed zullen gedijen tegen zo’n geluidsmuur. Op zijn eigen website is onder de rubriek ‘nachtwezens’ een studio-opname te vinden waarop de dichter wél verstaanbaar blijft. Verder op het internet vond ik op de site van de VPRO onder het programma ‘De Avonden’ een interview met Sander Terbruggen. De debutant spreekt er openhartig over hoe moeilijk het is om een gedicht, waarvan je dacht dat het helemaal klaar was, op advies van de redacteur van de uitgeverij ‘opnieuw te moeten openbreken’.” (Pascal Cornet over het debuut van Sander Terbruggen: ‘Fantoom‘)

*  “Stieg wasn’t exactly known as a financial genius, so I wondered whether he had made any provisions for the future. But Stieg wasn’t a bit interested in saving for a pension and all that crap – ‘I’m going to write a few thrillers instead and become a multimillionaire.’ It was like so much else with him: he just went ahead and did it; simple as that.”  –  Alles over de andere kant van Stieg Larsson in een zeer uitgebreid stuk op de Financial Times.

*  ‘Rekenkunde van de tastzin‘ is de nieuwe dichtbundel van Jan H. Mysjkin die in dit interview op Cobra vertelt over zijn vertaalwerk van Roemeense schrijvers.

Kluger Hans interviewt de Hongaar  Stephen Vizinczey schrijver van de roemruchte roman In praise of older women.

*  Het departement Moderne en contemporaine letterkunde en literatuurwetenschap van de UVA zoekt een nieuwe  collega.

*

 

“Als minister-president van een instituut dat voltijds bezig is zijn imago op te blinken, geeft Kris Peeters van het Vlaams Parlement bij uitstek blijk van zo’n onberispelijke ingetogenheid, komende van een vereniging voor ondernemers: steevast in stropdas, smetteloos gladgeschoren, in damesbladen vereenzelvigd met George Clooney. Het ergste dat hem ooit overkwam, is dat hij wel eens van zijn paard afviel, hoe aristocratisch! En het paard zelf bleef ongedeerd! Toen onlangs zijn collega (niét zijn partijgenoot!) mediaminister Ingrid Lieten in het parlement voor de bijl ging als nooit eerder, kon er bij Peeters, die toevallig naast haar zetelde, een fijn, intelligent glimlachje af, bijna sluikreclame voor een nieuwe tandpasta.” (Papa Vitalski flink op dreef in zijn column bij deBuren)

My Facebook wall has been visited 2283 times.
Boy views: 1689.
Girl views: 594.

(Dirk Van Bastelaere, statusbericht op Facebook 13 maart 2011)

 

Malevich and the American Legacy – Installation view   Photo by Rob McKeever

In de tentoonstelling Malevich and the American Legacy in  Gagosian Galery wordt Malevich geconfronteerd  met spirituele  erfgenamen zoals John Baldessari, Barnett Newman, Agnes Martin, Richard Serra, Ed Ruscha, Frank Stella, en Cy Twombly (The New York Times)

*

*  Resultaat van een live-sessie op Facebook over de drank. Beelden: Daniel Labruyere. Gedichten: Maarten van der Graaff.

*  Schoenfragmenten uit  het oeuvre Tonnus Oosterhoff.

Dichters na mij: de nieuwe bundel van Koenraad Goudeseune, de laatste poète maudit in het Nederlands taalgebied.

*  “Het blijft me verbazen hoe (voormalige) progressieven, linksen en Marxisten meestappen in de nationalistische waan van de dag. In de “Gravensteengroep”  zie ik namen van “progressieve” boegbeelden uit een recent verleden als Brigitte Raskin , Etienne Vermeersch, Paul Ghijsels en van zelfverklaarde Marxisten als Willy Courteaux, Jean-Pierre Rondas en ex-communist Jef Turf. Allen hebben ze nu het nationalistische licht gezien.” (Vrt-journalist Johan Depoortere in het Salon van Sisyfus)

*

Elsbeth Etty interviewt Maaike Meijer die de biografie van Vasalis schreef en de sexuele insteek van haar poëzie onderschat vindt (NRC).

Wat vindt u haar mooiste gedicht?
‘Uittocht’, het laatste gedicht uit Vergezichten en gezichten. Het gaat, zoals vrijwel alles bij haar, over innerlijke vernieuwing. En uit ‘De oude kustlijn’: ‘Als je me kust / je hand om mijn keel, / als werd ik een glas met een levende steel…’ Dat is zo mooi, over verslingering en hartstocht.  Bijna niemand weet dat Vasalis de mooiste gedichten over seksualiteit heeft geschreven. ‘Aan het verre lief’: ‘Ik denk aan ledematen in de ochtendstond, / fris als tulpenstelen, rond / en stroef. […] / En aan het ondergronds geluk/ dat door de aders van de ziel / stroomt…’ Lees het uit: dat gaat gewoon over het toewerken naar het orgasme. Mensen denken nooit dat Vasalis over seks schrijft, maar dat doet ze verrassend vaak.”

Tot volgende week met hopelijk minder oversext literatuurnieuws.

Soms doen politici zulke lachwekkende uitspraken dat er als satiricus geen eer meer aan valt te behalen. In zulke gevallen is er vrijwel altijd een PVV-politicus bij betrokken. (Ilja Pfeijffer op NRC next)

 

Kikuchi vertolkt de rol van de getroubleerde Naoko in de verfilming van Norwegian Wood naar de gelijknamige roman van Haruki Murakami.  Tegen de achtergrond van de studentenrevolte in het Tokyo van 1960 ontspint zich een driehoeksverhouding.  (interview met actrice Kikuchi op Dazed Digital)

*

*  Een gedicht en geen gedicht van Piet Gerbrandy.

*  Gedicht of niet van Paul Bogaert.

*  “Alles is goed, zolang er boeken worden verkocht. Dat is natuurlijk ergerlijk, maar of je er bij ieder nieuw boek van uit moet gaan dat je leven weleens zou kunnen veranderen? Het aantal teleurstellingen is algauw niet meer te tellen, denk ik.” Matthijs de RidderMoeder waarom lezen wij?

*  “Zonder ironie een vurig pleidooi voor de poëzie houden, teneinde haar ‘naar het volk te brengen’ of iets dergelijks, daar wagen zich alleen nog zuurpruimen en naïevelingen aan. Het heeft ook geen zin. Leuker, interessanter en nuttiger is het, zo laat Jan Lauwereyns zien in het vierde gedichtendagessay, om te proberen onder woorden te brengen wat maakt dat sommige poëzie bij een individueel lezer zo veel teweeg kan brengen.” (Bouke Vlierhuis over De smaak van het geluid van het hart van Jan Lauwereyns op VN)

*  “Zelfs wanneer hij over poëzie schrijft, zoals in Red ons van de dichters, slaagt hij er niet in te vervelen. Een prestatie die bewondering afdwingt, want de meeste boeken over poëzie zijn zo dodelijk saai, dat de lezer maar één conclusie rest: dit deed de schrijver met opzet” (over Menno Wigmans essayboek –  De Standaard)

%d bloggers liken dit: