“De onderwijzer stamt uit het Krijt. Hij zegt dat wij ongeletterd zijn. Wij zijn ook ongecijferd. Ontoerekeningsvatbaar. Hij zal ons uit deze dierlijke toestand bevrijden opdat wij Mens zouden worden. Een humanistische opdracht, een roeping. Hij is van plan om ons te koloniseren. Beschaving begint bij de introductie van het schrift, de koning en de Belgische vlag. Tegen nieuwjaar moeten wij een ziel hebben, en kunnen lezen en schrijven. Men zou verwachten dat hij daartoe de Schrift aanwendt, de Heer en het Kruis. Maar hij gebruikt het alfabet, de vouwmeter en het Belgisch Volkslied. Waarna wij trouw zweren aan de oneindige reeks der natuurlijke getallen die bij de nul op de vouwmeter begint.”

Pol Hoste over De logica van het schrijfgereedschap in De Witte Raaf.

Advertenties

Geert Mak aan het slot van zijn serie EEN VERSTIJFD CONTINENT:

Al in 1952 waarschuwde de theoloog Reinhold Niebuhr zijn mede-Amerikanen voor hun  ‘dreams of managing history’, dromen die voortkomen uit een overmaat aan succes en de daaruit voortvloeiden zelfmisleiding. Het zijn dromen die uiteindelijk geen inspiratiebron meer zijn, maar een bedreiging.

Die wijze woorden kunnen ook wij ons aantrekken, Europeanen. We kunnen ons overgeven aan een soort magisch optimisme, de droom van de Superman.  Dat hoorde bij de opbouwfase waarin Europa zo geweldig veel bereikte en waarin we, puur op het technische vlak, het ene succes na het andere behaalden. We kunnen ons ook, en dat past meer bij de huidige Europeanen, overgeven aan melancholie. Want na zestig jaar integratie weten de Europese burgers, ondanks alle successen, nog altijd niet hoe ze samen moeten leven.

Misschien leren we dat nu uiteindelijk wel, juist in en door deze crisis. Het zoemt, op twitter en op al die andere internetfora, van de initiatieven en de plannen, nu al, bijna altijd kleinschalig, en tegelijk vaak zeer Europees. Dat is het nieuwe Europa, de jeugd-internationale van nu, het gewone-mensen-Europa en gewone-bedrijven-Europa, dat is de kern van het huidige Europa, los van alle politici, instituties en financiële crisis, en die werkelijkheid pakt niemand ons meer af. Dat is het Europa dat ons zal redden.

Hans Magnus Enzensberger schrijft in zijn recente pamflet over de Europese crisis over het Europa van de zakboekjes, de agenda’s en adressenboekjes, met telefoonnummers van de Poolse stucadoor tot de portier van een klein hotel in Odense tot een heimelijke liefde in Amsterdam, adressenboekjes die wemelen van zomerhuisjes, zakenpartners,  kleinkinderen, bankrekeningnummers, leraren en leerlingen, wijnboeren, tandartsen en ga zo maar door. Ja, dat is dat reële Europa waar ik op doel.

Lees deel drie van EEN VERSTIJFD CONTINENT.

Hard/Hoofd interviewde de Duitse seksschrijver en rasprovocateur Charlotte Roche:

In je vorige rol was je televisie-interviewer, waarbij je de grootste artiesten op aarde ontmoette. Helpt die ervaring je nu?
“De meeste schrijvers hebben een hekel aan publiciteit, aan de sociale interactie die erbij hoort. Ik vind het leuk om geïnterviewd of gefotografeerd te worden, om op televisie te komen. Ik probeer ook altijd aardig te zijn. Zelfs als de journalist enorm onbeleefd is, blijf ik glimlachen. Duitse journalisten proberen mijn boek altijd te reduceren tot vunzigheid. Daar ga ik dan in mee, omdat ik dat grappig vind. Ik neem zo’n journalist dan over, door te zeggen: ja, klopt, het is nogal goor allemaal. Dat vind ik leuker dan zeggen: oh nee, u beledigt mijn werk. Vanbinnen ben ik geïrriteerd, maar ik gun de ander dat plezier niet.”

Het publiciteitsspel is je op het lijf geschreven.
“Mensen vinden het vreemd dat ik zo plotseling een schrijver ben geworden en dat begrijp ik volkomen. Het is voor mij nog steeds een wonder dat ik een boek kan schrijven. Niemand heeft het me ooit geleerd en ik heb er ook geen oefening in gehad. Maar het circus eromheen, dat is juist niet vreemd voor mij, dat ken ik maar al te goed. Door mijn interviews met popartiesten leerde ik dat je van het promoten een kunst kunt maken, zolang je het maar met ironie doet. Als ik auteurs zie praten op zo’n doodserieuze toon, dan vind ik dat altijd verschrikkelijk. Ze willen zo graag serieus genomen worden dat het zielig wordt. Dat probeer ik te voorkomen.” (lees het interview)

In het filmpje voor Schossgebete, het nieuwe boek van Charlotte Roche, zien we de schrijver gekleed in een sexy jurk die haar getatoeëerde schouders bloot laat, in een industrieel gebied staan. Ze belooft ons dat haar tweede roman nog grover is dan de beruchte voorganger Feuchtgebiete en flirt opzichtig met ons, de kijker:

Fabian Stolk op zijn blog In den vroolijken hermeneut:

“De laatste tijd pieker ik over de aanschaf van een e-reader (zullen we daar eens een lekker purisme voor verzinnen?) omdat het me wel handig lijk om een boel teksten, prim- en secundair, bij elkaar te hebben in zo’n klein apparaatje. En dat je op vakantie niet meer hoeft te dubben over wat je wel en wat je niet meeneemt. Maar toen ik onlangs, aangemoedigd door het onderwerp van de eerstkomende leesclubbijeenkomst, Julian Barnes’ The Sense of an Ending van onder een stapel tijdens de jongste zomervakantie aangeschafte boeken trok, knetterde het van mijn netvlies naar mijn brein: Zoiets gaat ze nooit en te nimmer lukken met een digitaal boek!”

Fabian Stolk legt uit waarom.

Suzanne Dean, Creative Director bij Vintage Publishing, vertelt hoe de cover van Julian Barnes’ The Sense of an Ending tot stand kwam:

Jeroen Theunissen – zelf opgenomen in de bloemlezing: 20 onder 40. Nieuwe Verhalen van de beste jonge schrijvers – reageert op de

“al te rigoureuze tekst die Hans Demeyer twee weken geleden op de recensiesite de Reactor publiceerde, waarin hij de jonge schrijvers verweet dat ze in hun verhalen alleen maar een ‘onbewuste reproductie van de heersende ideologie’ brengen, in een ‘cultuur van bevestiging’ leven en weigeren, of eerder nog gewoon niet in staat zijn zich (in hun ethiek en/of hun esthetiek) nog kritisch op te stellen. Hij roept hen – of ik moet eerder zeggen: ons – dan ook op dat we ‘eens niet normaal’ moeten doen.”

Theunissen vraagt zich af wat er zo problematisch is aan dat vermaledijde conformisme.

“De situatie vandaag is dat de meeste mensen te veel werken en in hun vrije tijd nog eens bedolven worden onder zowel massa’s diepzinnigheden als massa’s pseudodiepzinnigheden. Literatuur moet voor hen vooral ook entertainend zijn (ik zeg niet: alleen maar entertainend, ik zeg zelfs niet: in de eerste plaats entertainend). Misschien is dit inderdaad Alessandro Baricco. Je moet als schrijver, tenzij je helemaal wil verdwijnen in een of andere niche van universitaire lezers, rekening houden met die omstandigheden.”

Lees verder op zijn nieuwe weblog.

Richtje Reinsma op Terras

november 26, 2011

“Ik  nam een berg om uitzicht te maken.

Ik nam een zee en legde er een eiland in. Ik nam een volk van kleine mensen en gaf ze een geschiedenis op het eiland, met een staatsvorm, een waardensysteem, sociale omgangsvormen en culturele tradities. Ik nam een blanco reus, gaf hem een beknopte biografie, een thuis in de verte, en wierp hem op zee in een storm. Ik liet hem aanspoelen bij de kleine mensen en gevangen nemen.” (…)

Uit Poeder, korte absurdistische stukjes van Richtje Reinsma op Terras.

En dan heb je mijn verhaal

november 26, 2011

Joost Vandecasteele over het experimentele verhaal ‘Wachten tot het iets betekent’, opgenomen in 20 onder 40.

%d bloggers liken dit: