Tijdens de uitreiking van de Prins Bernard Cultuurfondsprijs in Amsterdam draagt U2-zanger Bono een gedicht – Get lost – van Herman Brood voor aan fotograaf en kunstenaar Anton Corbijn.

The Conqueror Worm: Edgar Allen Poe
Muziek: Han Swolfs synths, (piano and producing) Michaël Brijs (vocals and flute)
beeld en rechterhand: Lies Van Gasse

Socioloog Rudi Laermans schrijft in rekto:verso over zijn passie voor muziek. In deze bijdrage behandelt hij rockfenomeen P.J. Harvey en haar metamorfose na haar laatste plaat Let England Shake:

‘Ik hou van jou’ is, dixit Umberto Eco, het prototype van een postmoderne uitspraak. Je citeert een al ontelbare keren gestameld zinnetje van niemendal, en je doet het met of zonder succes: je bent een performer zonder toneelstuk. Niks originaliteit, maar wel een onbestemde en daarom spannende toekomst. Het komt erop aan de zin op te laden met de overtuigingskracht van een singulier lichaam. Jij moet spreken, ook al geldt weer eens de wet dat de grote Ander – de cultuur, de symbolische orde – jouw geprevel regisseert. La Harvey doet voor hoe het moet.”

Lees meer op rekto:verso.

Onlangs liet Harvey weten dat ze ook poëzie en proza gaat publiceren (zie dit bericht)

De Franse componist Pierre Henry (Parijs, 1927) wordt beschouwd als de vader van de ‘concrete muziek’, een genre binnen de elektronische muziek. In deze documentaire volgen we de excentrieke Henry terwijl hij unieke geluiden (“u hebt een hele mooi stap, meneer” tegen een jogger) verzamelt voor zijn composities, voorbereidingen treft voor een concert bij hem thuis, en ondertussen terugblikt op een 50-jarige carriëre.

Henry was niet alleen de pioneer van concrete muziek, hij creeërde ook psychedelische sound-and-light shows in de jaren 60 in Parijs en componeerde muziek voor abstracte balletten.

The Art of Sound is een documentaire van Eric Darmon en Franck Mallet uit 2006 (via Dangerous Minds)

‘Voor Ari’ van Jules Deelder & Louis Gauthier (Totaal Loss)

Sylvie Marie: ‘Zelfs een lelijk lied kan me inspireren’

Floris Schillebeeckx: ‘Poëzie moet voor mij niet per se zingen’

Marc Tritsmans: ‘Muziek en poëzie: voor mij zijn het doodgewoon aparte dingen’

Nyk de Vries: ‘Compactheid met een twist, dat is wat ik nastreef

Op de VPRO

Spinvis ‘Twee meisjes’

november 19, 2011

Prachtige cover van de evergreen van Raymond van het Groenewoud:

Vodpod videos no longer available.

Actuele opera: Berlusconi – 14-11-2011: De Were…, posted with vodpod

Ter gelegenheid van hun twintig-jarig bestaan, gaat het Ab Baars Trio in november samen met New-Yorkse gastmusici Vincent Chancey en Fay Victor met Invisible Blow op tournee door Nederland en Europa.

Het programma bevat nieuwe composities van Ab Baars die zijn geïnspireerd op gedichten en teksten van een  groot aantal schrijvers waaronder Charles Bukowski, Seamus Heaney en Anneke Brassinga. Samen met dichter Anneke Brassinga stelde Ab Baars het programma samen. Bij enkele concerten, zoals in het Bimhuis op 26 november, zal zij gedichten voordragen.

Bekijk een videofragment op Terras (lees ook de begeleidende gedichten van William Carlos Williams, Brassinga, Yeats, Bukowski, en vele anderen)

Mooi gestileerde ietwat zen-achtige video van Lies Van Gasse (beeld) op een Frans gesproken gedicht van Michaël Vandebril & Doina Ioanid.

gedicht:
Michaël Vandebril & Doina Ioanid
vertaling: Jan H. Mysjkin & Pierre Gallissaires

muziek:
Han Swolfs synths, (piano and producing)
Michaël Brijs (vocals and flute)

beeld:
Lies Van Gasse

De Amerikaanse filmmaker Jim Jarmusch gebruikte vaak muzikanten als acteur in zijn films. Zo mochten Joe Strummer, Tom Waits, John Lurie en Iggy Pop hun opwachting maken in zijn vaak experimentele prenten.  De openingssequentie van Down by Law (1986) is gemonteerd op de groove van Tom Waits’ “Jockey Full of Bourbon,” uit zijn Rain Dogs album. Meer over de muziek in de films van Jarmusch is hier te lezen.

Herhaling, terugkerende patronen zijn de redenen waarom we muziek als ‘mooi’ ervaren. De wiskundige Scott Rickard heeft het in deze Ted-conferentie over “The Perfect Ping”— een muziekstuk geschreven door een wiskundige waarin geen enkel patroon voorkomt, met alle esthetische gevolgen vandien. Arnold Schönberg speelde destijds al met hetzelfde idee van patroonvrije muziek. Luister naar het lelijkste stukje muziek ter wereld:

 

Deelder & Gauthier: Goddank

november 6, 2011

Animatie van Bram Oostveen bij ‘Goddank’ van de cd TOTAAL LOSS (2011) van  J.A. Deelder & Louis Gauthier:

“It was a Wednesday. I was in the sixth grade. I overheard Dad saying to Mother, “Get ready: we’re going to New Zealand Saturday.” I got ready. I read everything I could find in the school library about New Zealand. Saturday came. Nothing happened. The project was not even mentioned, that day or any succeeding day.” (uit Silence, het eerste boek van John Cage dat binnenkort opnieuw verschijnt. Marjorie Perloff verwees ernaar in haar 1981 Poetics of Indeterminacy – zie Harriet voor meer info)

*

De courte mémoire. Waar het geheugen ophoudt‘ herinneringen aan Hugo Claus door Jean-Luc Outers, tekeningen van Hugo Claus, vertaald door Hilde Keteleer. Bruxelles, La pierre d’alun, 2011 (Johan Velter)

*

“De dood is een exhibitionistisch tv-onderwerp geworden” (interview met F. Starik nav zijn eenzame uitvaartbundel Een steek diep. Op Tzum)

*

“Ik: “Ge hebt toch nog een schoon leven gehad, 80 jaar geworden.” Hij zegt kort: “Ja.” “Bijna 81.” Ik: “Zijt ge bang om te sterven?” Hij: “Niet zo.” Ik: “Iedereen moet sterven.” Hij: “Ja, maar het is toch niet gemakkelijk. De mens is gemaakt om te leven, hij is niet gemaakt voor ongevallen.”” (Erik De Smedt gedenkt vader De Smedt)

*

‘Helder uur’ uit ‘De hoeder van kudden’ van Caeiro op het weblog van Maarten van der Graaff.

Neil Youngs Bridge School benefiet concert met Arcade Fire, Mumford & Sons, Dave Matthews, Devendra Banhart, Eddie Vedder and Beck. Bridge School is een school voor gehandicapte kinderen in de Verenigde Staten.(via Dangerous Minds)

Tomas Tranströmer

oktober 25, 2011

Een flagrant geval van moedwillig plagiaat haalde onlangs de krantenkolommen en het journaal: in haar nieuwste clip Countdown speelt Beyoncé schaamteloos leentjebuur bij Rosas danst Rosas van De Keersmaeker. Ook op dit blog ontstond een discussie over het feit of Beyoncé hier zomaar kon mee weg komen of dat Anne Theresa De Keersmaeker moest krullen van trots omdat haar dansstijl tot de popcultuur was doorgedrongen.

In een stuk op Alphavillle getiteld Beyoncé danst Rosas, so what! nuanceert Johan Sanctorum het begrip plagiaat. Zijn schets van de nieuwe manier waarop we met intellectuele eigendom omgaan, en vooral hoe we heden ten dage dilettantisch en eclectisch door het leven gaan, levert een interessante piste op:

“Vandaag leven we in een bad, door filosofen “intertekst” genoemd, waarvan slechts het schuim aan de oppervlakte zichtbaar is als cultuur. Vanonder stroomt alles door elkaar, waardoor er telkens nieuw schuim ontstaat. Ideeën moeten kunnen bewegen om gerecycleerd te worden. Het vermogen tot imiteren, absorberen, kopiëren, parafraseren, permuteren,… is zelfs een maat voor de mentale fitheid van een samenleving. Beschermde ideeën zijn dode ideeën. De toekomst is aan de dilettant en eclecticus, iemand die weet te shoppen en te zappen, het bestaande combineert en synthetiseert. We hebben de mond vol over horizontale communicatie, de kennismaatschappij en de netwerkcultuur, maar dan moeten we niet flauw doen over het uitwisselen en doorgeven van wat de moeite waard is.
Goede ideeën verdienen om overgenomen te worden. Of om het met Anne Teresa te zeggen: Beyoncé heeft een goede smaak, chapeau. De Keersmaeker zou dan toch ook moeten erkennen dat ideeën die zelf ergens anders vandaan komen, niet kunnen ontvreemd worden. Als een auteur een roman schrijft, “zijn” roman, dan resoneert heel de wereldliteratuur daarin mee (ik hoop het voor hem), maar ook de boodschappenlijstjes van zijn vrouw en de teksten van La Esterella. We zijn maar deeltijdse, fragmentaire wervels van een enorme chemie. Het is de grote verdienste van de popcultuur dat ze die intertekst ten volle erkent en beleeft, ook al zit ook zij uiteraard in de greep van het auteursrechtenspook, de managers, productiehuizen en CD-labels.”

Meer op Alphavillle.

De Weense dichter, programmeur, musicus, componist, docent en onderzoeker Jörg Piringer werkt met een combinatie van de menselijke stem, machinetaal en lettervormen. Dit is een typografische video over de beurs. (meer op Jacket2)

November, in De Pont in Tilburg:

“Twee van de grote roergangers van de vroeg twintigste-eeuwse muziek verenigd in één  concert. Igor Stravinsky was een meester van de adembenemende veelzijdigheid en bracht de menselijke puls weer terug in de westerse klassieke muziek. In de jaren vijftig al voorzag Edgard Varèse een muziek van de toekomst met baanbrekende werken als ‘Poème électronique’ (1957-58) en ‘Déserts’ (1950-54).

Het Nieuw Ensemble brengt deze twee meesters nu samen. Van Varèse klinkt zijn kolkende, bijna apocalyptische ‘Déserts’ begeleid door een magische film van de belangrijkste videokunstenaar van dit moment, Bill Viola. Een film die Viola speciaal op de klanken van Varèse’s meesterwerk heeft gezet. Een aangrijpende, mystieke film waarin de tijd lijkt stil te staan.”

De Morgen meldt:

“Eergisteren hadden we nog woorden van lof voor Beyoncé: hoe ze zwanger opduikt in haar nieuwste videoclip en met zwarte pruiken en glossy lippen zichzelf opnieuw uitvindt, chapeau!

Nu blijkt echter dat de Amerikaanse zangeres op gebied van choreografie iets minder creatief geweest is. Treffend, hoe haar bewegingen als twee druppels water lijken op een dansvoorstelling uit 1984. En dan nog wel ‘Rosas danst Rosas’, van de hand van de Vlaamse Anne Teresa De Keersmaeker.” (De Morgen)

Onderstaande video is een collage van fragmenten uit Countdown van Beyoncé en Rosas dans Rosas van De Keersmaker:

Een misnoegde De Keersmaeker vandaag in De Morgen:

“Ik wist hier helemaal niks van. Dit is gewoon pikken, puur plagiaat. Niet alleen de danslijnen, maar ook de kostuums en de school komen overeen . Een beetje grof. Vooral omdat er geen enkele poging is om het plagiaat te verdoezelen. Beyoncé gaat er allicht van uit dat als iets zodanig bekend is, je het gewoon mag pikken.”

Dit is de real stuff:

%d bloggers liken dit: