“My relationship towards tulips is inherently Lynchian. I think they are disgusting. Just imagine. Aren’t these some kind of, how do you call it, vagina dentata, dental vaginas threatening to swallow you? I think that flowers are something inherently disgusting. I mean, are people aware what a horrible thing these flowers are? I mean, basically it’s an open invitation to all insects and bees, ‘Come and screw me,’ you know? I think that flowers should be forbidden to children. (Žižek, The Pervert’s Guide to Cinema, 2006)

Deze al te krasse uitspraak tegen de vanzelfsprekende schoonheid van bloemen zet de toon: Slavoj Žižek neemt geen genoegen met ‘overgeleverde wijsheden’ – hoe banaal die ook mogen zijn – en er is geen enkel onderwerp dat de kritische theorie moet schuwen. Al mogen we bovenstaande uitspraak wellicht eerder zien als een kwinkslag van de praatgrage filosoof dan als een serieus wijsgerig standpunt. Of niet soms? Want wat is dat eigenlijk, serieuze filosofie?” (nY)

Jo Bogaerts belicht op nY rock’n roll filosoof Slavoj Zizek die vanavond komt spreken in Bozar.

Vandaag schreef columnist Dominiek Hoens een stukje een stukje over Zizek in de Standaard.

Interview uit 1979 toen Verhoeven de P.C. Hooftprijs had gekregen. De interviewer begint met een onthutsend eerlijke bekentenis…

Essays van Stefan Hertmans

november 7, 2011

“Even vrees je dat je de overpeinzingen van een chagrijnige cultuurpessimist in handen hebt. Hertmans, grootmeester van het essay, lijkt zich te nestelen in de rol van savante observator van de hedendaagse dwaasheid. De schrijver-filosoof is niet gemaakt voor de babbelshows en stand-upcomedy. Hij bekijkt hoofdschuddend de kwetterende emo, en voelt zich uitgesloten. Hij klinkt wat bitter: ‘Je bent een muurbloem of een megafoon. Een watje of een toeter. Een middenweg is niet langer eerbaar.’ Trekt de essayist zich terug in de papieren Arcadia van zijn bibliotheek? Hertmans zet zich gelukkig over dat chagrijn heen.” >> over de essaybundel De mobilisatie van arcadia van Stefan Hertmans (De Standaard)

Slavoj Žižek komt naar Brussel voor een exclusief optreden in de grote zaal van het Paleis voor Schone Kunsten. In zijn toespraak tot het publiek van de Europese hoofdstad, getiteld ‘The Struggle for European Legacy’, neemt hij nieuwe stellingen in over de politieke, culturele en economische toekomst van Europa. Een niet te missen gelegenheid om deze grootheid aan het werk te zien! De avond wordt ingeleid door de Belgische filosoof Frank Vande Veire.

Maandag 28 november in Bozar. Reserveren aangeraden. Hier.

Slavoj Žižek kwam onlangs de occupy movement in New York toespreken. Tot Carel Peeters’ grote verbazing werd het geen opruiend betoog:

“Verbazingwekkend was dat Slavoj Zizek zijn toespraak in New York helemaal in het teken van de gematigdheid had gegoten, alsof hij zichzelf eerst had toegesproken om nu eens niet met zijn geliefde revolutionair Vladimir Iljitsj Lenin voor de dag te komen. Er lag ons nog ‘a long road ahead’, zei hij en we moesten ‘geduld’ hebben en ons afvragen ‘wat voor soort nieuwe leiders we willen’. Je zou denken dat Zizek daar wel eens eerder over had gedacht in een van zijn talloze dikke boeken. Maar nee, Zizek wist het nog niet. Dit was al verrassend, nog verrassender werd het toen Zizek ineens tegen het einde het Christendom tevoorschijn toverde. Of  zijn toehoorders wisten wat het Christendom was? ‘Dat is de Holy Spirit’, zei hij. ‘En wat is de Holy Spirit? Dat is de gemeenschap van gelijke gelovigen die met elkaar verbonden zijn door de liefde.’ De Holy Spirit bevond zich daar, in het park, en niet in Wall Street, zei Zizek. Hij bedoelde het serieus.”  (meer op VN)

Zizek speelt ook de hoofdrol in de nieuwe film The Pervert’s Guide to Ideology die begin volgend jaar in roulatie komt. Op The Guardian kan je de sfeer proeven tijdens de opnames.

Camus vs Sartre

oktober 4, 2011

(via Dangerous Minds)

Een interessant interview met Nietzsche-kenner/freak Brian Leiter, bezieler van het filofosieblog Leiter Reports op The Browser:

The first thing you notice when you open the book [Beyond Good and Evil] is the layout and the way it’s written, which is striking, especially if you come to it having read modern philosophy essays and that kind of thing. Why does Nietzsche write in such an unusual, more aphoristic style?

 The explanation really comes in the first chapter of the book where Nietzsche tells us that the great philosophers are basically fakers when they tell you that they arrived at their views because there were good rational arguments in support of them. That’s nonsense, says Nietzsche. Great philosophers, he thinks, are driven by a particular moral or ethical vision. Their philosophy is really a post-hoc rationalisation for the values they want to promote. And then he says that the values they want to promote are to be explained psychologically, in terms of the type of person that that philosopher is.

The relevance of this is that if this were your view of the rational argumentation of philosophers, it would be quite bizarre to write a traditional book of philosophy giving a set of arguments in support of your view. Because in Nietzsche’s view consciousness and reasoning are fairly superficial aspects of human beings. What really gets us to change our views about things are the non-rational, emotional, affective aspects of our psyche. One of the reasons he writes aphoristically and so provocatively – and this, of course, is why he’s the teenager’s favourite philosopher – is connected to his view of the human psyche. He has to arouse the passions and feelings and emotions of his readers if he’s actually going to transform their views. There’d be no point in giving them a systematic set of arguments like in Spinoza’s Ethics – in fact he ridicules the ‘geometric form’ of Spinoza’s Ethics in the first chapter of Beyond Good and Evil.”

Lees het interview op The Browser. Neem ook een kijkje op het filosofieblog van Leiter

Op 22 augustus verscheen Paul Claes’ vertaling van Herakleitos’ Alles stroomt. Fragmenten. Een fragment is te lezen op de Athenaeum Boekhandel:

“De opvatting dat alles altijd in beweging is, wordt mobilisme genoemd. Plato (Theaitetos, 181a) noemt de aanhangers daarvan spottend ‘diarreelijders’. Aristoteles (Fysika, 253b10-12) verwijt Herakleitos dat hij geen onderscheid maakt tussen verschillende soorten van beweging. De meest radicale mobilist is de heraklitische denker Kratylos, volgens wie je zelfs niet één keer in dezelfde rivier kunt stappen (B91). Plato neemt hem in de naar hem genoemde dialoog op de korrel en noemt Kratylos en andere mobilisten ‘druipneuzen’.
Aan het slot van zijn gedicht over gedaanteveranderingen (Metamorfosen, 15.178) vertaalt de Romeinse dichter Ovidius panta rei als cuncta fluunt, ‘alles stroomt’, maar hij legt die woorden in de mond van Herakleitos’ tegenstander, Pythagoras, die aan een eeuwige zielsverhuizing geloofde.
De Amerikaanse modernist Ezra Pound vertaalt het fragment in zijn gedicht Hugh Selwyn Mauberley(1920):

All things are a flowing,
Sage Heracleitus says;
But a tawdry cheapness
Shall outlast our days.

De Ierse auteur Samuel Beckett parodieert de woorden in het toneelstuk En attendant Godot (1952), waarin Estragon zegt: Tout suinte, ‘Alles zweet (lekt, sijpelt)’ en vervolgt met: On ne descend pas deux fois dans le même pus, ‘Men daalt geen tweemaal af in dezelfde pus’ (zie B91).
Hugo Claus kant zich tegen de uitspraak in gedicht 5 van De aap in Efese, 1998 (bibliofiele uitgave, opgenomen in Wreed geluk, 1999):

Dat alles vloeit
heeft zij nooit beweerd.

%d bloggers liken dit: