De hier reeds gesignaleerde Duchka Walraet in een bijzonder sterk stuk op haar blog carrément méchante jamais contente:

“De titel van één van de spraakmakendste stukken die gisteren zijn verschenen, sprak boekdelen. ‘Word eens volwassen impliceert dat de auteurs, stuk voor stuk jonge journalisten, volwassener zouden zijn dan de volwassenen die de vakbonden leiden. Pardonez-moi du peu! Deze nieuwe, moralistische voorhoede van Vlaamse jongvolwassenen, schuwt de grote woorden niet wanneer ze termen hanteert als solidariteit, moed en verantwoordelijkheid, de naam van Daens valt zelfs even- onze ongecontesteerde, collectieve vaderfiguur aangaande sociaal bewogenheidze verklaren zich te schamen voor onze hopeloos gênante vakbondslui en menen oprecht bezorgd te zijn voor de toekomstige generaties.
Ik richt mij rechtstreeks tot hen, al excuseer ik mij er onmiddellijk bij dat ik zeer juveniel van inborst ben.”

“Maar dat babyboomersbashen, onze verontwaardiging  die zich alleen selectief toespitst op ónze onhoudbare vergrijzing of op de repercussies van de bankencrisis op óns leven, doet maar al te vaak vergeten dat het allergrootste probleem is dat onze tierige welvaart grotendeels heeft steunt op de eeuwenlange, systematische uitbuiting van de niet-Westerse landen. Geen (blanke) ziel die ooit heeft gedacht dat een houdbare, geglobaliseerde economie misschien ook structureel nood had aan geglobaliseerde welvaart. (Behalve op 11 november, rond Kerstmis of als wrede Moeder natuur toeslaat, natuurlijk.) Jullie weten wel, die miljarden mensen die niet eens hoeven te piekeren over hun pensioen omdat er in hun land geen universeel pensioenstelsel is, laat staan dat ze geld hebben voor een privé-pensioenfonds.”

België heeft (bijna) een regering en een premier. Het inspireert Johan Sanctorum tot een stuk over antipolitiek op Alphavillle. Wanneer Sanctorum zijn fixatie op de Belgische politiek achterwege laat, komt hij angstwekkend dicht bij de kern van onze samenleving, ik zou zelfs zeggen bij de kern van onze online samenleving die het liefst dichtbundels van Tonnus Oosterhoff onbesproken zou zien:

“De 21ste eeuw wordt vooral een eeuw van de ontluistering, de desublimatie en het iconoclasme: het neerhalen van regimes, van systemen, maar vooral van personen die in het systeem een glansrol vervullen. De man die in Irak ooit een schoen gooide naar president Bush, heeft iets veel fundamenteler in gang gezet dan alle Arabische en andere revoluties samen. We gaan naar een tijdperk van taarten en rotte eieren gooien, uitschelden, en wellicht ook het straffere werk: de aanslag. [vet van mij JJP]
Deze focus op persoonlijke machtspunten, in plaats van steriele systeemkritiek, wijst op de heropleving van de antieke tirannenmoord. Het besef groeit dat kritiek zinloos is, omdat in elk systeem hetzelfde soort machtsbeluste individuen opduikt dat zich op het verhoog weet te hijsen (“verantwoordelijkheid nemen” is het steevaste eufemisme). Dus moeten die individuen eraan.
Van Julius Caesar tot Pol Pot,- altijd weer reïncarneren ze zich, de performers die zich ontpoppen tot tirannen. De weerzin tegen dit machtsmisbruik, en het inzicht dat macht zich ook alleen maar lààt misbruiken, levert wereldwijd een enorme dosis negatieve energie op.
De dagen van bejaarde potentaten zoals Jean-Luc Dehaene of Dominique Strauss-Kahn zijn geteld. Financiële en/of sexuele graaizucht, het sprookje van de “erotiserende macht”,- het is allemaal gedaan, de roedel wil de scalp van het alfadier. Vooral de jacht op DSK had een hoog gehalte van seksuele afgunst. Testosteron is de echte motor van deze planeet.”

Lees het stuk op Alphavillle. Het stuk verscheen ook op het blog van deredactie.

Slavoj Zizek in Brussel

november 30, 2011

Vodpod videos no longer available.

Cobra.be: Videozone, posted with vodpod

“Herman de Coninck – hem heb ik van deze generatie het intiemste gekend – voelde zich misvormd, door zijn ouders en door de folklore van het Marialegioen, waarvan hij als kind lid was geweest. Zo was hij gaan lijden aan wat Gerard Reve symboolblindheid noemt, het onvermogen om iets niet-letterlijk te begrijpen. Merkwaardig genoeg betrof deze blindheid exclusief het christendom; voor de rest verdiende hij met symbolen zijn brood.

De Coninck behoorde tot de generatie die een reusachtige semantische verschuiving teweeg heeft gebracht: omstreeks 1970 hield katholiek op katholiek te betekenen; in plaats daarvan werd het een synoniem voor repressief en bijgelovig. Het is me als vreemdeling in deze contreien al vaak opgevallen hoe ontwikkelde mensen op het woord reageren als op een stroomstoot – schokkerig – en verder voetstoots aannemen dat ik er dezelfde betekenis aan toeken.”

Benno Barnard in zijn column in Knack.

De niet oncontroversiële Franse romancier, essayist en cultuurfilosoof Pascal Bruckner is de volgende gast van Studium Generale. In 1981 schreef hij ‘Lunes de Fiel’, dat tien jaar later door Roman Polanski werd verfilmd als ‘Bitter Moon’. Bruckner is de auteur van hét boek over de drang naar geluk: ‘Gij zult gelukkig zijn!’. Deze haarscherpse analyse van de hedendaagse geluksmanie is het uitgangspunt van deze lezing.
Bruckner zal in het Engels spreken. De lezing is gratis toegankelijk voor iedereen.

Woensdag 23 november 20:00  in Zaal Miry  Campus Hoogpoort.  Meer info: studiumgent.be

“De Nederlands-Iraakse schrijver – die vaak onder onder de auteursnaam Rodaan publiceert – maakte de verkorte inburgeringstoets. Hij gaf op 70 procent van de 30 vragen die hij moest beantwoorden het juiste antwoord. Maar er was een score van 74 nodig, zo schrijft Al Galidi vandaag in NRC Next. Nu moet de schrijver een volledige inburgeringscursus gaan volgen.

Uitkering
Al Galidi uit kritiek op het soort vragen dat werd gesteld. ‘Niets over Van Gogh, de Nachtwacht, molens, de Dam, grachten of Sint Maarten, maar vragen als: ‘Mo heeft een uitkering en wil zijn zoontje naar de creche laten gaan. Wie betaalt daarvoor? Of: Mo en Amal hebben een huis van de woningstichting. Als de kosten hoger zijn dan hun uitkering, wat zal er dan gebeuren?'” (De Volkskrant)

Komrij op NRC:

“Kleine zelfstandigen in de kunst kunnen altijd naar hun auteursrecht fluiten. Zeur niet over je rechten, zeggen ze dan, klop maar aan bij de sponsors. Wie wil een dichter sponsoren of een literair tijdschrift? Sponsors hebben liever Marco Borsato en André Hazes.

Het Nederlandse bedrijfsleven heeft vanouds minder cultureel besef dan een pot pindakaas. Joop van den Ende is ten einde raad André Hazes, die dood schijnt te zijn, weer overeind gaan zetten in een musical. Want in het bedrijfsleven valt, wat sponsoring van de plaatsbewijzen betreft, nog veel te halen. En daarna voor de twintigste keer naar Marco Borsato.

Een slim idee, die Hazes-reïncarnatie, want het bedrijfsleven heeft op cultureel terrein zelf geen ideeën. Toch probeert de politiek ons wijs te maken dat het bedrijfsleven goed voor ons zou kunnen zorgen. Kunsttijdschriften en literaire tijdschriften moeten maar ‘op internet’, zeggen ze, of op zoek naar sponsors.

Literaire tijdschriften op internet, dat lijkt me een vruchtbaar plan. Maar soms denk ik ook: mijn goeie hemel, om wat voor flutbedragjes gaat het hier… Vaak bedraagt zo’n subsidie niet meer dan wat er in één week aan kroketten omgaat in de VVD-fractiekamer. Opstelten is een enorme kostenpost, ik geef het toe.”

%d bloggers liken dit: