De hier reeds gesignaleerde Duchka Walraet in een bijzonder sterk stuk op haar blog carrément méchante jamais contente:

“De titel van één van de spraakmakendste stukken die gisteren zijn verschenen, sprak boekdelen. ‘Word eens volwassen impliceert dat de auteurs, stuk voor stuk jonge journalisten, volwassener zouden zijn dan de volwassenen die de vakbonden leiden. Pardonez-moi du peu! Deze nieuwe, moralistische voorhoede van Vlaamse jongvolwassenen, schuwt de grote woorden niet wanneer ze termen hanteert als solidariteit, moed en verantwoordelijkheid, de naam van Daens valt zelfs even- onze ongecontesteerde, collectieve vaderfiguur aangaande sociaal bewogenheidze verklaren zich te schamen voor onze hopeloos gênante vakbondslui en menen oprecht bezorgd te zijn voor de toekomstige generaties.
Ik richt mij rechtstreeks tot hen, al excuseer ik mij er onmiddellijk bij dat ik zeer juveniel van inborst ben.”

“Maar dat babyboomersbashen, onze verontwaardiging  die zich alleen selectief toespitst op ónze onhoudbare vergrijzing of op de repercussies van de bankencrisis op óns leven, doet maar al te vaak vergeten dat het allergrootste probleem is dat onze tierige welvaart grotendeels heeft steunt op de eeuwenlange, systematische uitbuiting van de niet-Westerse landen. Geen (blanke) ziel die ooit heeft gedacht dat een houdbare, geglobaliseerde economie misschien ook structureel nood had aan geglobaliseerde welvaart. (Behalve op 11 november, rond Kerstmis of als wrede Moeder natuur toeslaat, natuurlijk.) Jullie weten wel, die miljarden mensen die niet eens hoeven te piekeren over hun pensioen omdat er in hun land geen universeel pensioenstelsel is, laat staan dat ze geld hebben voor een privé-pensioenfonds.”

België heeft (bijna) een regering en een premier. Het inspireert Johan Sanctorum tot een stuk over antipolitiek op Alphavillle. Wanneer Sanctorum zijn fixatie op de Belgische politiek achterwege laat, komt hij angstwekkend dicht bij de kern van onze samenleving, ik zou zelfs zeggen bij de kern van onze online samenleving die het liefst dichtbundels van Tonnus Oosterhoff onbesproken zou zien:

“De 21ste eeuw wordt vooral een eeuw van de ontluistering, de desublimatie en het iconoclasme: het neerhalen van regimes, van systemen, maar vooral van personen die in het systeem een glansrol vervullen. De man die in Irak ooit een schoen gooide naar president Bush, heeft iets veel fundamenteler in gang gezet dan alle Arabische en andere revoluties samen. We gaan naar een tijdperk van taarten en rotte eieren gooien, uitschelden, en wellicht ook het straffere werk: de aanslag. [vet van mij JJP]
Deze focus op persoonlijke machtspunten, in plaats van steriele systeemkritiek, wijst op de heropleving van de antieke tirannenmoord. Het besef groeit dat kritiek zinloos is, omdat in elk systeem hetzelfde soort machtsbeluste individuen opduikt dat zich op het verhoog weet te hijsen (“verantwoordelijkheid nemen” is het steevaste eufemisme). Dus moeten die individuen eraan.
Van Julius Caesar tot Pol Pot,- altijd weer reïncarneren ze zich, de performers die zich ontpoppen tot tirannen. De weerzin tegen dit machtsmisbruik, en het inzicht dat macht zich ook alleen maar lààt misbruiken, levert wereldwijd een enorme dosis negatieve energie op.
De dagen van bejaarde potentaten zoals Jean-Luc Dehaene of Dominique Strauss-Kahn zijn geteld. Financiële en/of sexuele graaizucht, het sprookje van de “erotiserende macht”,- het is allemaal gedaan, de roedel wil de scalp van het alfadier. Vooral de jacht op DSK had een hoog gehalte van seksuele afgunst. Testosteron is de echte motor van deze planeet.”

Lees het stuk op Alphavillle. Het stuk verscheen ook op het blog van deredactie.

Slavoj Zizek in Brussel

november 30, 2011

Vodpod videos no longer available.

Cobra.be: Videozone, posted with vodpod

“Herman de Coninck – hem heb ik van deze generatie het intiemste gekend – voelde zich misvormd, door zijn ouders en door de folklore van het Marialegioen, waarvan hij als kind lid was geweest. Zo was hij gaan lijden aan wat Gerard Reve symboolblindheid noemt, het onvermogen om iets niet-letterlijk te begrijpen. Merkwaardig genoeg betrof deze blindheid exclusief het christendom; voor de rest verdiende hij met symbolen zijn brood.

De Coninck behoorde tot de generatie die een reusachtige semantische verschuiving teweeg heeft gebracht: omstreeks 1970 hield katholiek op katholiek te betekenen; in plaats daarvan werd het een synoniem voor repressief en bijgelovig. Het is me als vreemdeling in deze contreien al vaak opgevallen hoe ontwikkelde mensen op het woord reageren als op een stroomstoot – schokkerig – en verder voetstoots aannemen dat ik er dezelfde betekenis aan toeken.”

Benno Barnard in zijn column in Knack.

De niet oncontroversiële Franse romancier, essayist en cultuurfilosoof Pascal Bruckner is de volgende gast van Studium Generale. In 1981 schreef hij ‘Lunes de Fiel’, dat tien jaar later door Roman Polanski werd verfilmd als ‘Bitter Moon’. Bruckner is de auteur van hét boek over de drang naar geluk: ‘Gij zult gelukkig zijn!’. Deze haarscherpse analyse van de hedendaagse geluksmanie is het uitgangspunt van deze lezing.
Bruckner zal in het Engels spreken. De lezing is gratis toegankelijk voor iedereen.

Woensdag 23 november 20:00  in Zaal Miry  Campus Hoogpoort.  Meer info: studiumgent.be

“De Nederlands-Iraakse schrijver – die vaak onder onder de auteursnaam Rodaan publiceert – maakte de verkorte inburgeringstoets. Hij gaf op 70 procent van de 30 vragen die hij moest beantwoorden het juiste antwoord. Maar er was een score van 74 nodig, zo schrijft Al Galidi vandaag in NRC Next. Nu moet de schrijver een volledige inburgeringscursus gaan volgen.

Uitkering
Al Galidi uit kritiek op het soort vragen dat werd gesteld. ‘Niets over Van Gogh, de Nachtwacht, molens, de Dam, grachten of Sint Maarten, maar vragen als: ‘Mo heeft een uitkering en wil zijn zoontje naar de creche laten gaan. Wie betaalt daarvoor? Of: Mo en Amal hebben een huis van de woningstichting. Als de kosten hoger zijn dan hun uitkering, wat zal er dan gebeuren?'” (De Volkskrant)

Komrij op NRC:

“Kleine zelfstandigen in de kunst kunnen altijd naar hun auteursrecht fluiten. Zeur niet over je rechten, zeggen ze dan, klop maar aan bij de sponsors. Wie wil een dichter sponsoren of een literair tijdschrift? Sponsors hebben liever Marco Borsato en André Hazes.

Het Nederlandse bedrijfsleven heeft vanouds minder cultureel besef dan een pot pindakaas. Joop van den Ende is ten einde raad André Hazes, die dood schijnt te zijn, weer overeind gaan zetten in een musical. Want in het bedrijfsleven valt, wat sponsoring van de plaatsbewijzen betreft, nog veel te halen. En daarna voor de twintigste keer naar Marco Borsato.

Een slim idee, die Hazes-reïncarnatie, want het bedrijfsleven heeft op cultureel terrein zelf geen ideeën. Toch probeert de politiek ons wijs te maken dat het bedrijfsleven goed voor ons zou kunnen zorgen. Kunsttijdschriften en literaire tijdschriften moeten maar ‘op internet’, zeggen ze, of op zoek naar sponsors.

Literaire tijdschriften op internet, dat lijkt me een vruchtbaar plan. Maar soms denk ik ook: mijn goeie hemel, om wat voor flutbedragjes gaat het hier… Vaak bedraagt zo’n subsidie niet meer dan wat er in één week aan kroketten omgaat in de VVD-fractiekamer. Opstelten is een enorme kostenpost, ik geef het toe.”

Generatie Boomerang

november 16, 2011

“An old joke asks why it’s obvious that Jesus Christ was Italian. Answer: Because he lived at home until he was 30, always hung out with the same 12 dudes, believed his mother was a virgin, and his mother thought he was God. Now that Americans are living at home until they are 30, expect the miracles to commence.” >> columnist van The New York Times, Roger Cohen, over het ‘boomerang’ fenomeen bij jongeren (jongeren die terug onderdak zoeken bij mama en papa)

“De opkomst en ondergang van het nucleaire tijdperk beschrijft de kunstenares Lauren Redniss aan de hand van de ontluikende liefde en het tragische einde van Marie en Pierre Curie in een schitterend boek, Radioactive: Marie & Pierre Curie, a Tale of Love and Fall-out, genomineerd voor de National Book Award 2011 non-fiction in de VS.” Lees de recensie op De Gids.

Vodpod videos no longer available.

Actuele opera: Berlusconi – 14-11-2011: De Were…, posted with vodpod

Gisteren berichtte ik over Salman Rushdie’s identiteitsstrijd op Facebook (zie dit bericht). De New York Times wijdde er intussen al een artikel aan met de heldhaftige titel: “Rushdie Wins Facebook Fight’. Het artikel onderzoekt de standpunten van sociale mediagiganten als Google, Facebook en Twitter in verband met het gebruik van pseudoniemen op het internet. Facebook voert een strikte politiek (echt is echt, zowel online als offline), Google evolueert naar een lossere aanpak en bij Twitter is het laissez-aller à volonté:

Facebook insists on what it calls authentic identity, or real names. And it is becoming a de facto passport vendor of sorts, allowing its users to sign into seven million other sites and applications with their Facebook user names and passwords.

Google’s social network, Google+, which opened up to all comers in September, likewise wants the real names its users are known by offline, and it has frozen the accounts of some perceived offenders.

But Google has indicated more recently that it will eventually allow some use of aliases. Vic Gundotra, the Google executive responsible for the social network, said at a conference last month that he wanted to make sure its “atmosphere” remained comfortable even with people using fake names. “It’s complicated to get this right,” he said.

Twitter, by sharp contrast, follows a laissez-faire approach, allowing the use of pseudonyms by WikiLeaks supporters and a prankster using the name @FakeSarahPalin, among many others. It does consider deceitful impersonation to be grounds for suspension.”

Lees verder op NYT.

“Er is een keerzijde aan dit hele drama, en daarover hoor je vrijwel niemand, vreemd genoeg. Namelijk dat het loslaten van de Europese zuidflank, en het kapotstraffen van landen als Griekenland, Portugal en misschien ook wel Italië en Spanje, op langere termijn een onvoorstelbare terugslag zal geven. Niet alleen binnen die landen zelf, maar ook op de rest van Europa. Het kunnen maar al te gemakkelijk bittere landen worden, vol vilein populisme, met een jeugd die geen toekomst meer ziet. Noord-Europa verkeert nog in de luwte omdat het de economische crisis, dankzij onze export, tot nu toe grotendeels kon wegschuiven naar de andere Europese landen. Die worden nu al getroffen door de zwaarste crisis sinds de jaren dertig, en vooral de generatie die nu de volwassen maatschappij binnentreedt zal daarvan de dupe worden.”

Lees het essay op de website van Geert Mak.

Gisteren, 14 november, twitterde Salman Rushdie over gerommel met zijn facebookprofiel:

“Amazing. 2 days ago FB deactivated my page saying they didn’t believe I was me. I had to send a photo of my passport page. THEN…”

“…they said yes, I was me, but insisted I use the name Ahmed which appears before Salman on my passport and which I have never used. NOW…”

“They have reactivated my FB page as “Ahmed Rushdie,”in spite of the world knowing me as Salman. Morons. @MarkZuckerbergF? Are you listening?”

“Maybe @MarkZuckerbergF is a phony. Is the real #Zuckerberg on Twitter? Where are you hiding, Mark? Come out here and give me back my name!”

“So if @finkd is the real #Zuckerberg: what are your people up to, sir? Why have I been denied my name on FB? An answer would be nice.”

“Good idea. Dear #Facebook, forcing me to change my FB name from Salman to Ahmed Rushdie is like forcing J. Edgar to become John Hoover.”

“Or, if F. Scott Fitzgerald was on #Facebook, would they force him to be Francis Fitzgerald? What about F. Murray Abraham?”

“Victory! #Facebook has buckled! I’m Salman Rushdie again. I feel SO much better. An identity crisis at my age is no fun. Thank you Twitter!”

“Maandag, halfzes
Nu zitten we in het koor van de kathedraal. De Evensong, zoals uitgevoerd in dit moederschip van de anglicaanse traditie, overtreft alles wat ik aan koormuziek ken. Binnen is het All Hallows Eve, terwijl buiten jeugdige Kelten de demonen van de onderwereld bezweren. Uit het jongenskoor stijgt de chant  van de vier laatste psalmen op, wikkelt zich langs de zuilen omhoog, verijlt ergens boven de spitsboogramen. Het is weliswaar subliem, maar deze zang onttrekt zich aan de categorieën van de esthetica. Het gaat over tweeduizend jaar. Het gaat over mijn vader, met wie ik in deze zelfde bank zat, nog maar een paar jaar geleden, toen hij nog niet in een kist lag, toen hij nog niet in een rolstoel zat, toen hij nog ontroerd kon raken. Als iemand nu een scheet liet, zou de klank van die scheet geïntegreerd worden in de muziek, gesublimeerd worden tot een metascheet. Maar wat bazel ik. De tranen stromen over mijn wangen.”  (Knack)

Taalcolumn deBuren

november 9, 2011

“Waar vind je nog een overheid die zelf de site kafka.be exploiteert? Ze zijn zot op zelfspot. Geen wonder dat Panamarenko, Kamagurka en Urbanus hier zo gedijen. Le Soir is een ochtendkrant! En De Morgen heeft dagelijks ‘This Must Be Belgium’, een rubriek over het nationale imago. Hier is de driekleur gedraaid: overal wappert het zwart/geel/rood in plaats van het rood/geel/zwart uit de Grondwet.” (Nederbelg Rein van Gisteren heeft een wekelijkse taalcolumn op deBuren.)

Onder de titel ‘Ken je buren’ stelt radio- en tv-journaliste Friedl’ Lesage zes Vlaams-Nederlandse auteursduo’s voor tijdens de tweede nocturne (donderdag 10 november) van de Antwerpse Boekenbeurs. De schrijvers zullen op geheel eigen wijze elkaars nieuwe boeken voorstellen aan het publiek.

De optredende duo’s zijn:

  • Paul Demets (‘De bloedplek’) & Tonnus Oosterhoff (‘Leegte lacht’)
  • Carll Cneut (‘Tien bolle biggetjes keken naar de maan’) & Joke van Leeuwen (‘Waarom lig jij in mijn bedje?’)
  • Ingrid Godon (‘Ik wou’) & Edward Van de Vendel (‘Toen kwam Sam’)
  • Erik Vlaminck (‘Brandlucht’) & Daniël Rovers (‘Walter’)
  • Stefan Brijs (‘Post voor mevrouw Bromley’) & Daan Heerma van Voss (‘Zonder tijd te verliezen’)
  • Rachida Lamrabet (‘De man die niet begraven wilde worden’) & Abdelkader Benali (‘Oost=West’)

Meer info op de website van het VFL.

“… Behalve als ik slaap of geen zin heb. Stress krijg ik van zeurkousen en zweefkezen, niet van apparaten.”

“(…) er blijven interessante, scherpzinnige, opwekkende, zelfs verbluffende sites genoeg, en er zullen er altijd bijkomen. Je moet ze alleen weten te vinden, en de rol van vertrouwenwekkende portals en ingenieuze filters zal steeds belangrijker worden. Plus het besef dat die portals en filters een dwangmatige neiging hebben in de verkeerde handen te vallen.” >> Komrij op Vrij Nederland (met een mooie foto van Paul Levitton)

In 2007 schreef de met reisfobie belaste schrijver Herman Brusselmans een feuilleton over reizen.

“Mijn ouders gingen nooit op reis. M’n vader dichtte hieromtrent: ‘Liever dan op reis/ Eet ik thuis m’n appelspijs.’ Nu hij toch bezig was dichtte hij eveneens: ‘Eenmaal in het buitenland/ Maak ik me meteen van kant’, waarna hij als derde gedicht eraan toevoegde: ‘Het is maar in m’n eigen biotoop/ Dat ik steeds op wolkjes loop’. Bovendien was hij een veehandelaar.”

“Als ik met de baas, Mai Spijkers, moet onderhandelen verkies ik dat hij van Amsterdam naar m’n woonplaats Gent komt, maar soms stelt hij voor dat ik van Gent naar Amsterdam kom. Dat is dan een hele onderneming voor mij. Over Amsterdam dichtte m’n vader: ‘Kom je in Amsterdam/ Dan worden je hersens jam’. Hij bedoelt waarschijnlijk dat wie Amsterdam frequenteert zonder twijfel aan de drugs raakt en zichzelf naar de vaantjes helpt. Dat zou gerust kunnen. Ik ken iemand en die reisde geregeld naar Amsterdam, omdat hij daar een vriendinnetje had, en na twee jaar was hij compleet uitgeteld door de cocaïne, waarna zelfmoord door middel van verhanging volgde. “

Lees waarom je in steden als Amsterdam, Rotterdam, Parijs, Rome je tijd verliest: op Psy, het blad voor geestelijke gezondheid en verslaving. (via het onvolprezen Re.fluks)

Homo copy-pastiens

november 7, 2011

Ik copy-paste even snel een welhaast wereldvreemde verzuchting van Marc Kregting vanuit zijn honingpot:

“De meeste literaire sites van naam hebben zich de copy-and-paste-techniek eigen gemaakt, wel dan overigens van een permanent lopend aanbod. Hooguit kleeft er nog wat mening aan het (desnoods vertaalde) nieuws. Daarnaast lijkt het volstrekt gangbaar om die gereproduceerde verbreiding van andermans teksten en avonturen via belendende kanalen als Facebook en Twitter te onderstrepen. Is die energieslurpende karigheid dan structureel aan nieuwe media?”

Het is Marc Kregting blijkbaar nog niet opgevallen dat we in een user-generated-content en informatie-delende samenleving vertoeven. Informatie delen dus. Elkaar bijscholen, tips geven. Elkaar helpen in een chaotische informatiestroom. Elkaar helpen dus, want de tijd dat de leraar je alles aanleerde en je vervolgens alles zelf integreerde en stockeerde is binnenkort voorgoed verleden tijd. We helpen mekaar meneer Kregting. En we willen u ook helpen. En u helpt ons ook met uw soms interessante stukken die we naar elkaar doorsluizen via duistere ondergrondse kanalen als facebook en twitter. Omdat we het fijn vinden om een gedachte van Marc Kregting te delen. Om er vervolgens ons ding mee te doen. Nog even en we zijn allemaal copy-paste wezens, dj’s die dag in dag uit kennis scratchen. En u weet het want u hebt zelf een paar digital natives in huis. En omdat ik het niet kan laten doe ik er nog een copy-pastje bovenop:

“Informatie die machtige bedrijven liever geheim hadden gehouden, wordt nu routinematig en vaak terloops online gepubliceerd. Elk uur verschijnen miljoenen brokjes informatie online; tezamen vormen zij een digitale voetafdruk van alle grote gebeurtenissen in de wereld, van politieke toespraken tot natuurrampen. De auteurs van deze informatie zijn gewone burgers die graag samenwerken met journalisten. Journalisten kunnen dan fungeren als de hoekstenen van een breed burgernetwerk, waarin mensen met specifieke inzichten en expertises het journalistieke proces vooruit helpen.

In het digitale tijdperk zullen er wellicht minder betaalde journalisten zijn maar veel meer mensen journalistieke functies vervullen. Nu al publiceert bijna iedereen via Facebook en Twitter zijn eigen inzichten.”

Woorden van Paul Lewis, special projects editor bij de The Guardian te lezen in vertaling op Apache. Ik dacht ik link het maar even door.

Achille Van Den Branden laat na een jaar lang inactiviteit weer zijn doorploegde recensies op ons los. In zijn eerste posting gaat Slavoj Žižek, bijgenaamd Het liegebeest van Ljubljana, grondig onder het mes. En er schiet niet veel van over. Lees Het liegebeest van Ljubljana op Achille Van Den Branden.


%d bloggers liken dit: