Els Moors – de logica van het coloriet

januari 12, 2014

Beeld je in dat je naast een landschapsschilder staat die zijn ezel heeft opgezet ergens in de vrije natuur. Je kijkt aandachtig toe hoe het landschap penseelstreek na penseelstreek ontstaat. Langzaam maar zeker verliest het origineel (het ‘echte landschap’) zijn betekenis. Zo lees ik de gedichten uit Liederen van een kapseizend paard van Els Moors, als de getuige van een picturaal work in progress. De logica van het coloriet met kleine retouches aan het eind.

 

vandaag neem ik de berg in
hij ligt in het aan-en uitgaand licht
aangestoken door de zon
onder hoge kolommen van voorbijziedende wolken

mijn kleren wapperen in de wind
lampen verdubbelen zich in het raam
een druppel rolt van het glas
en ruimt baan

voor andere
het vuur in de verte volgt
in gestrekte lijn
de horizon

de katrol rolt
de bamboe fluit
de vlaggendraad slaat tegen  de stok
ik bouw een kamp in de winter

en ga naakt in de voortuin liggen

het opslaande water kondigt
een over het hoofd geziene roeiboot aan
een landschap van witte vis
uitgestald op een zwart zeil

een voet op de grond

©Els Moors, Liederen van een kapseizend paard – Het Balanseer/Nieuw Amsterdam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: