Zijn poëzie

januari 8, 2014

mijn poezie - small

“Je erft geen publiek, je bouwt het op, lezer voor lezer. Ik heb dit gedicht samengesteld voor vier, vijf maten. Wellicht luistert er nog iemand anders mee. Deze schijnbare onverschilligheid ten opzichte van de lezer werkt vaak goed. Doe mee.”

Dit is geen facebook statusbericht maar een citaat uit Ton van ’t Hofs nieuwe dichtbundel Mijn poëzie. De statusberichten van van ’t Hof gaan vaak over eten. Met de regelmaat van een klok publiceert hij trots foto’s  van zelfbereide gerechten. Meestal eenvoudige recepten, puur en zonder culinaire aanstellerij. Maar lekker. En precies gekruid. Geen capriolen in de braadpan. Geen experimenten met de mixer. ‘What you see is what you get’ is wat bij de van ’t Hofs op tafel komt. Hoe hemelsbreed verschillend van het poëtisch oeuvre dat van ’t Hof tot nu toe bij elkaar geschreven, gejat, geplakt en gecomponeerd heeft. Of nee, wacht, hoe sterk gelijkend op de poëzie die van ’t Hof bedrijft: de ingrediënten puur serveren. Geen takje peterselie in de varkenssnuit, geen bedje van veldsla onder de gegrilde zalm. In vlaag van vernieuwingsdrift waagt hij zich wel eens aan een preparaat maar verder dan een eenvoudig bouletje drijft hij het niet.

De teksten van van ’t Hof hebben datzelfde ‘pur sang’ uitgangspunt. Bestaand tekstmateriaal van anderen reproduceren ‘sans plus’. In zijn laatste bundel speelt hij het spel tot zijn uiterste consequenties: recensies over eigen werk recycleren tot een nieuwe gedichtencyclus. Zijn poëzie ontspruit niet aan persoonlijke zieleroerselen. Maar is dat wel zo? Toch wel. Er is iets vreemds cerebraals aan het werk in de poëzie van van ’t Hof. Je kan het  volgen maar je kan het niet zelf resumeren of reproduceren. Bizar. Speelt hij een spel met de lezer? Zet hij ons op het verkeerde been? Wil hij onze aandacht afleiden?
Ik vergelijk zijn poëzie vaak met het paard in het schaakspel. Het enige stuk dat met één zet alle kanten uit kan. Vooruit, achteruit, diagonaal. Je weet het nooit. Het meest raadselachtige stuk van het schaakspel.
Ik reken van ’t Hof tot de mystiek.
Nu lacht hij zich dood.

Mijn Poëzie, Stanza.

One Response to “Zijn poëzie”


  1. […] januari. Jan Pollet schreef een alleraardigste en rake recensie van Mijn poëzie: ‘Er is iets vreemds cerebraals aan het werk in de poëzie van Van ‘t […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: