Zwerfdichter Erik Lindner

januari 1, 2014

“Het vergt een sterk gestel / te leven in een hotel. Rijmpjes, witte overhemden in de vrieslucht die de houding aannemen van pianospelers, tangodansers. Wit op een zwarte pantalon, onder een zwarte kin. ‘Berlijn / De zon is geel,’ schreef Marsman. In Berlijn kan je niet onderduiken. Terwijl je als rondreizend dichter overal opnieuw begint, incognito, op het nulpunt, verdwenen in de massa, anoniem, wordt je door Berlijn opgetild. Ik denk dat ik reis vanwege dat nulpunt, reizen om armer te worden en je niet te verrijken zoals Henri Michaux dat noemde, reizen om telkens weer opnieuw als niemand te beginnen.”

Prachtige column  van Erik Lindner in De Revisor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: