Robert Walser, Het landschap

oktober 25, 2013

“Alles was zo huiveringwekkend. Nergens een hemel en de grond was nat. Ik liep, en terwijl ik liep stelde ik mezelf de vraag of het niet beter was om mij om te draaien en weer naar huis te gaan. Maar iets onbestemds trok me aan en ik vervolgde mijn weg door al deze duistere noodlottigheid. Ik schepte genoegen in de eindeloze treurigheid die hier alom heerste. Mijn hart en fantasie sprongen open in de nevel, in de grauwheid. Alles was zo grauw. Ik bleef staan, in de ban van ’t mooie aan dit niet-mooie, betoverd door hoop te midden van deze hopeloosheid. Het leek alsof het me voortaan onmogelijk zou zijn nog maar iets te hopen. Dan leek het weer alsof er een zoet, onuitsprekelijk opwindend geluk door het treurige landschap slingerde, en ik meende geluiden te horen; maar het was helemaal stil.”

Robert Walser, Het landschap (lees het volledige kortverhaal op De Gids)

De bundel De vrouw op het balkon en andere prozastukjes bestaat uit 46 prozastukjes en is vertaald door Machteld Bokhove en uitgegeven bij Uitgeverij Parrèsia.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: