Ai Weiwei skateboards

september 28, 2013

weiwei_2dfdgdfgdfgdf

De Chinese kunstenaar Ai Weiwei heeft drie skateboards ontworpen voor de Nederlandse skateboardfabrikant Sk8room. Elk model is heeft een beperkte oplage van 1500, is genummerd en getekend, en kost 300 Euro. Opbrengst gaat naar Skateistan, een nonprofit NGO.

Ai Weiwei liet drie slogans opbrengen op de skateboards:

“There Are No Outdoor Sports as Graceful as Throwing Stones at a Dictatorship in the World,”

“Maybe Being Powerful Means to Be Fragile,”

The World Is Not Changing If You Don’t Shoulder the Burden of Responsibility.”

(via Dangerous Minds)

Advertenties

De niet meer gezonde man

september 19, 2013

“Moeheid  

Het is niet meer te harden. Nee, het is niet meer te harden. Moe zijn. Hét moe zijn. Niet wanhopen, maar ten einde zijn.

Wie lang heeft gewandeld zet zich moe neer aan de kant van de weg (Henry Bauchau, Oedipe sur la Route). Maar het is tenminste een weg, een kant aan de weg (Tokaido). Wandelen is werken en daar word je moe van. Natuurlijk. Aan de rand van de weg eet je zittend. ‘Ik leg me even te slapen’ (Jean Renoir, Une partie de Campagne).

‘Hét moe zijn’ is iets heel anders dan ‘moe zijn’. Hét moe zijn is het resultaat, niet van inspanning, maar van afwezigheid van inspanning. Een eindeloos doorlopende, constante, compacte massa. Het leven zal vanaf nu niet werkelijk meer veranderen. Ik zal nooit kunnen uitmaken wat het gevolg is van oud worden (ineens: lieve ouderdom!) of van ziekte. Zonder voorbehoud zou ik de prijs van het ouder worden nu betalen. Het maakt alles uit of ik slecht loop als grap van de ouderdom, of als straf van die ongewenste gast. Hetzelfde ongemak, maar een andere afzender. Het maakt een verschil.

‘Let’s get over with it.’ Het is niet meer te harden. Dit is geen leven meer. Het leven dat geen leven is. Het leven zakt ineen als een mislukte soufflé. Het leven buigt. Ben ik moe? Er is geen moed meer. Geen brandstof meer. ‘Het is op’, moet ik steevast aan bezoekers zeggen.

Vreugde en moeheid zijn weliswaar tegenpolen, maar delen veel met elkaar. Ze kennen beide geen tijd, geen verleden, geen vervolg, ze zijn in zichzelf voltooid, perfect. Ze nemen niet toe, niet af. Ze zijn ruimtelijk, maar niet temporeel. Moe zijn zit in een verhaal, maar hét moe zijn niet. Barse, koppige onveranderlijkheid. Noch tegen vreugde, noch tegen moeheid is iets in te brengen. Vreugde is geen lachen, moeheid geen vermoeidheid.

Ik ben het moe: de dagelijkse medicijnen, de testen, de prikken, de scans, de MRI’s, de contraststof, het peertje om te waarschuwen. 20 keer bestraling. Steeds dezelfde procedures, steeds dezelfde vriendelijke verplegers die toch de routine niet uit hun handen krijgen. Al zeven jaar lang hulpvaardige armen om me op de tafel te helpen en er weer af. Ah, die bedrieglijke vriendelijkheid. En dan: niet toegeven aan de naïviteit (die catechismus van de kliniek).

Moeheid als teleurstelling. Het ziek zijn als teleurstelling. Teleurstelling over het leven. Het moe zijn: tegendeel van het leven zelf.

Is de Vreugde geschenk, Moeheid is zonde. Hét moe zijn keert het leven de rug toe. Alles is behangpapier. Steeds hetzelfde. Ik verwacht niets meer van mezelf. Teleurstelling over mezelf.”

Dirk Lauwaert, De niet meer gezonde man.

 

In de beginscene van ‘Je vous salue Marie’ (‘Wees gegroet Maria’) maakt Jean-Luc Godard een intense mix van Bach, het gejoel van basketbalspeelsters en een monologue intérieur over de afwezigheid van liefde.  Van de kunstlederen oranje basketbal naar de volle maan, van de bal in de korf naar de onbevlekte ontvangenis, het is voor de filmdichter die JLG in wezen is, een kleine sprong.

Uit de biografie ‘Friedrich Nietzsche’ van Curtis Cate:

“With a Spartan rigour which never ceased to amaze his landlord-grocer, Nietzsche would get up every morning when the faintly dawning sky was still grey, and, after washing himself with cold water from the pitcher and china basin in his bedroom and drinking some warm milk, he would, when not felled by headaches and vomiting, work uninterruptedly until eleven in the morning. He then went for a brisk, two-hour walk through the nearby forest or along the edge of Lake Silvaplana (to the north-east) or of Lake Sils (to the south-west), stopping every now and then to jot down his latest thoughts in the notebook he always carried with him.” (lees verder op  A Piece of Monologue)

Nietzche Room_768

Friedrich Nietzsche’s House, Sils-Maria, Switzerland. 2004. Photograph: Patrick Lakey

Nieuwe tekening op …

september 12, 2013

Toofisme.

We ain’t writ no poetry

september 11, 2013

Van Paul McCartney verscheen blijkbaar ooit een poëziebloemlezing, Blackbird Singing, Poems and Lyrics 1965-1999 (Faber and Faber, Londen 2001). Huub Beurskens wist er de hand op te leggen in een Amsterdamse boekhandel. Hij vond in McCartney’s songteksten en gedichten zelfs parallellen met “bepaalde passages in meelevend verhalende gedichten van W.H. Auden”. Lees hier de korte beschouwing van Beursksens. McCartney zelf is zich van geen poëziekwaad bewust…

Mc Cartney

%d bloggers liken dit: