In september komt een documentaire over Amerika’s grootste enigma in roulatie. Salinger brengt interviews met 150 mensen waaronder Salingers vrienden, collega’s en mensen uit zijn intieme kring die hier voor het eerst getuigen. Er is ook nieuw film- en fotomateriaal. (via a piece of monologue)

Vaplak

juni 30, 2013

Vaplak

Ja Vaplak die moet je hebben
Hij zwaait je vraagkolommen twee
keer door de lucht tot hij alleen nog
armen is en sproeiend distillaat

Hij draagt het kostuum van de
dronkenschap maar naakt is hij
to the pointer kan niet.

Zijn moeder bidt weer sinds een paar weken.
Schulden? Celdeling? Woeker? Straal?
Eeuwige mysteries voor steeds en iedereen.
Vaplak voelt zich kregel.
Hoe zou je zelf zijn.

Eerlijk.

© Jan Pollet 2013

Rain Room

juni 29, 2013

Rain Room, is een installatie die experimenteert met het verstoren van de zintuigen. Het Londonse collectief rAndom International richtte een kamer van het MOMA in waarin over de hele oppervlakte constant water naar beneden stort.    Bewegingsdetecterende camera’s stoppen de regen op de plekken waar iemand aanwezig is.  Het creeërt het effect alsof je ingeduffeld wordt in droogte.  (via Dangerous Minds)

Mustafa Stitou

juni 28, 2013

BELIJDENIS

Toen ik de kroeg verliet hoorde
ik een schilder zeggen astronauten
zijn vaak zonder vader opgegroeid.

Ik herhaal: toen ik de kroeg verliet
hoorde ik een schilder zeggen astronauten
zijn vaak zonder vader opgegroeid.

Geldt ook voor profeten, dacht ik,
Mohammed onder anderen is zonder
vader opgegroeid. Onderweg

naar huis, het was nacht, ik nam de
korte weg door het park, hoorde ik
een eekhoorn zeggen je dood is het

eerste werkelijke dat je zal overkomen.
Ik herhaal: je dood is het eerste werkelijke
dat je zal overkomen. Als dit waar is,

dacht ik, spreekt een eekhoorn soms
de waarheid. Ik herhaal: spreekt een
eekhoorn soms de waarheid.

© Mustafa Stitou, Tempel (De Bezige Bij 2013)

Over Stitou: Mischa Andriessen op Poetry
Mustafa Stitou op facebook.

koekkoek2
© Jan Pollet

I.M. Hans Groenewegen

juni 27, 2013

“Hans Groenewegen (1956-2013) was naar mijn overtuiging een van de grote essayisten over poëzie uit de laatste decennia. Tegelijk kan ik niet ontkennen nog een mening toegedaan te zijn: dat deze stiel futiel werd.” De Honingpot

“Over Groenewegen was Mettes gematigd positief. Hij vond hem een bekwame maar te aardige schoolmeester, die wel van ongekend nut zou zijn om mensen te enthousiasmeren en in te wijden in poëzie. De onuitgesproken boodschap was echter dat het echte werk voor genieën was.
Waarschijnlijk ‘typeert’ het Groenewegen dat hij deze kritiek grinnikend onderging. En dat hij voor Mettes’ onverhuld politieke doelstellingen via integrale analyse iets had dat pendelde tussen onvoorwaardelijke sympathie en ontzag. Hun beider beoogde doelen, steeds op het randje van de utopie, waren gericht op de gemeenschap.” De Honingpot

 

“reik naar mij, ergens zijn wij, teder, teer, erg smerig, van aarde, aanraakbaar”
Hans Groenewegen, Van einden (volledige gedicht op Raster)

Much ado about nothing

juni 27, 2013

much-ado-about-nothing-video-amy-acker-new-muse-of-the-whedonverseFilmregisseur Joss Whedon, bekend van blockbuster  ‘The Avengers” en TV soaps zoals “Angel” en “Buffy the Vampire Slayer”, draaide ‘Much ado about nothing‘  in 12 dagen in zijn huis in Californië.  In tegenstelling tot andere verfilmingen van Shakespeares wereldberoemde komedie, behield Whedon een groot deel van de tekst en valt de focus dus niet alleen op het weerspannige koppel Beatrice en Benedick, gespeeld door Amy Acker en Alexis Denis. Ondanks de getrouwheid aan het origineel is deze versie toch een eigentijdse interpretatie volgens The Economist.

De trailer van de film is hier te zien.

Wat Much ado about nothing met witregels in  de poëzie te maken heeft leest u hier.

 

"HET SPIJT ME

dat ik er morgenavond niet bij kan zijn. Dat ik dacht dat de Nacht van de Poëzie een consumptief onderonsje is. En poëzie iets anders dan een emotioneel feestje met een duidelijke verhaallijn. Hoi oprechte en authentieke personen, vergeef me. Dit warhoofd. Dat ooit toegankelijkheid door elkaar haalde met vlees en bloed, en ritme en rijm met fragmentatie, collage, serialiteit, dwangmatigheid en ordinair jatten. En natuurlijk is poëzie geen methode om onderzoek te doen naar cultuur en maatschappij of een instrument om politiek mee te bedrijven. In gedichten spreekt het hart. En niets anders dan het hart. Rikketik. R-ikke-tik.”

… Ton van ’t Hof op Samplekanon.

ULTIMAVEZ-articleLargeHet debuut van Vandekeybus uit 1987 heeft nog niets aan kracht en frisheid ingeboet. Uit elke beweging van de dansers (5 mannen en 3 vrouwen) spreekt de lichamelijke complementariteit van man en vrouw. Een perfecte mix van aantrekken, afstoten en samenvallen. Het zijn kernachtige psychologische en sociale portretten in choreografie omgezet. Maar meer dan de typische man-vrouw verhouding is “What the body does not remember” een prangende, geestige, harmonische ode aan het leven.

Voor een recensent van de New York Times bewijst What the body does not remember dat er een groot verschil is in ‘gender politics’ tussen Europa en Amerika. In zijn beschrijving van één van de sterkste scenes laat hij alle puriteinse teugels los: “Earlier, three attractive women in short skirts spread their legs and arms to be frisked by men. The men grope inner thighs. They grab breasts. The women show displeasure and resist a bit, but soon, under the spell of some Stockholm syndrome, they caress and embrace the men. The ingenious staging comes close to aestheticizing rape.” (NYT) Vandekeybus zou gevaarlijk dicht in de buurt komen van het … ‘esthetiseren van een verkrachting…. ‘  Hallo? America?

[update]
Over het verschil tussen Amerikaanse en Europes dans: Crystallisation – Unmaking American dance by tradition van andré Lepecki werpt alvast een licht op de typische Amerikaanse danscultuur die het laatste decennium aan stagnatie ten prooi valt. (met dank aan Serge Delbruyère voor de tip)

Het moest er even uit voor  Matt Haig:

matt haig1. Don’t think that being published will make you happy. It will for four weeks, if you are lucky. Then it’s the same old fucking shit.

2. Hemingway was fucking wrong. You shouldn’t write drunk. (See my third novel for details.)

3. Hemingway was also right. ‘The first draft of everything is shit.’

4. Never ask a publisher or agent what they are looking for. The best ones, if they are honest, don’t have a fucking clue, because the best books are the ones that seemingly come from nowhere.

check this fucking link for more fucking writing tips (met een lichte voorkeur voor fucking number 10)

Abandoned Japan

juni 25, 2013

japan

Een verlaten schooltje in de bergen in Japan.

Abandoned Japan brengt authentiek verslag van verlaten gebouwen, voorwerpen en plekken in Japan voordat de natuur ze aan het zicht onttrekt. Allemaal originele foto’s.

plot

Labyrinth under construction –  Storyboard in progress.

 

 

Schrijven is kijken

juni 24, 2013

26DRAFT-blog427

“What is the essence of what you see? No measuring! Quick!

“Find the gesture. Don’t worry about the details. What is the essence of that pose?”

“How does that pose feel to the model? The whole pose — quick, quick! No, not the arm or the leg. The line of the energy. What is that pose about?”

“Step back and see it — really see it — whole.”

Toen ze bijkluste als naaktmodel in de tekenacademie van Berkeley begreep de Amerikaanse schrijfster Rachel Howard opeens dat de instructies van de docent ‘snelschetsen naar levend model’ ook voor het schrijven van een roman perfect geschikt waren. Hier beschrijft ze hoe ze, aarzelend, de ‘gesture drawing’-techniek toepaste op haar eigen stijl:

“I left my laptop at my desk and moved to the other side of the room to sit on the floor with my notebook. I chose a scene that involved a woman and a man sitting at a table with a priest, going over the results of a premarital counseling questionnaire.

I knew what happened in the scene, and what each character said, but when I’d tried to write it on my computer, the results were clunky. I kept trying to make the scene better by adding more about the woman’s thoughts and tinkering with the dialogue.

Step back. See it whole. Sitting on the floor with my notebook, I didn’t worry about words, about sentences. I thought about how the woman and her fiancé were sitting next to each other at the table, how the priest was wearing a high-necked orange sweater, how the woman’s fiancé assumed the priest didn’t know about “intimacy” with a woman . . . click. Yes, it was so much more interesting from the husband-to-be’s point of view!”

Tenslotte citeert ze de Russische literatuur theoreticus Viktor Shklovsky. In zijn “Theory of Prose” legt hij het verschil uit tussen een oppervlakkige beschrijving in woorden en het gebruik van woorden om een dieper inzicht te dienen:

“And so, in order to return sensation to our limbs, in order to make us feel objects, to make a stone feel stony, man has been given the tool of art. The purpose of art, then, is to lead us to a knowledge of a thing through the organ of sight instead of recognition.” He goes on to say, “The purpose of the image is not to draw our understanding closer to that which the image stands for, but rather to allow us to perceive the object in a special way, in short to lead us to a “vision” of this object[.]”

(NYT, The Opiniator)

Norbert Hummelt

juni 23, 2013

de mens

de mens is een sociaal wezen, bracht mijn vader
een keer naar voren, waarschijnlijk kwam het niet
eens van hem, het is alleen dat ik het mij nog altijd zo
herinner en mij schiet te binnen hoe hij als jongen
een keer met een vriend, toen hij die nog had, bijna
tot aan mühlenbusch door fietste maar die draaide
plotseling halverwege om en had een afspraak
met een meisje, de vrienden vielen beiden stil.
ik geloof niet dat hij het mij vertelde, misschien in
mühlenbusch, toe we er met de auto voorbijkwamen,
vertrouwde mijn oude moeder het mij toe.

© Norbert Hummelt (vertaling Jan Baeke)

130414_TE_Berlijn_vooraf_def.indd


“Hummelt is niet een dichter die het alledaagse expliciet dramatiseert. Kleine gewone handelingen blijven gewone handelingen, zij het dat de natuurlijke ernst waarmee ze worden verwoord automatisch een groter gewicht geven aan die handelingen. Hummelt laat zien hoe de ene gedachte de andere voortbrengt en daarmee hoe zich onverwacht een scherp inzicht kan aftekenen.” (Jan Baeke, De herinneringsruimte van Norbert Hummelt)

Uit het Berlijnnummer van Terras.

Sou Fujimoto

juni 22, 2013

6a00d83451da9669e201901d37cdd4970b-400wi

Sou Fujimoto – Serpentine Gallery

Wit is beter in kleur

juni 21, 2013

Wit_is_beter_in_kleurBij uitgeverij Stanza verscheen mijn chapbook “Wit is beter in kleur” – deel 5  van de reeks Amsterdam Renaissance Chapbooks. Het boekje is te bestellen via de site van Stanza en kost 8,95 €.

“Wit is beter in kleur” is een kleine selectie van eerder verschenen teksten en tekeningen op toofisme.wordpress.com.

Verschenen eerder in de reeks Amsterdam Renaissance Chapbooks van Stanza:

Frank Keizer, Dear world, fuck off, ik ga golfen
Ton van ’t Hof: Ingangspunt
Mark van der Schaaf: Midlife motivator
Bart FM Droog: Zeewaarts

%d bloggers liken dit: