België heeft (bijna) een regering en een premier. Het inspireert Johan Sanctorum tot een stuk over antipolitiek op Alphavillle. Wanneer Sanctorum zijn fixatie op de Belgische politiek achterwege laat, komt hij angstwekkend dicht bij de kern van onze samenleving, ik zou zelfs zeggen bij de kern van onze online samenleving die het liefst dichtbundels van Tonnus Oosterhoff onbesproken zou zien:

“De 21ste eeuw wordt vooral een eeuw van de ontluistering, de desublimatie en het iconoclasme: het neerhalen van regimes, van systemen, maar vooral van personen die in het systeem een glansrol vervullen. De man die in Irak ooit een schoen gooide naar president Bush, heeft iets veel fundamenteler in gang gezet dan alle Arabische en andere revoluties samen. We gaan naar een tijdperk van taarten en rotte eieren gooien, uitschelden, en wellicht ook het straffere werk: de aanslag. [vet van mij JJP]
Deze focus op persoonlijke machtspunten, in plaats van steriele systeemkritiek, wijst op de heropleving van de antieke tirannenmoord. Het besef groeit dat kritiek zinloos is, omdat in elk systeem hetzelfde soort machtsbeluste individuen opduikt dat zich op het verhoog weet te hijsen (“verantwoordelijkheid nemen” is het steevaste eufemisme). Dus moeten die individuen eraan.
Van Julius Caesar tot Pol Pot,- altijd weer reïncarneren ze zich, de performers die zich ontpoppen tot tirannen. De weerzin tegen dit machtsmisbruik, en het inzicht dat macht zich ook alleen maar lààt misbruiken, levert wereldwijd een enorme dosis negatieve energie op.
De dagen van bejaarde potentaten zoals Jean-Luc Dehaene of Dominique Strauss-Kahn zijn geteld. Financiële en/of sexuele graaizucht, het sprookje van de “erotiserende macht”,- het is allemaal gedaan, de roedel wil de scalp van het alfadier. Vooral de jacht op DSK had een hoog gehalte van seksuele afgunst. Testosteron is de echte motor van deze planeet.”

Lees het stuk op Alphavillle. Het stuk verscheen ook op het blog van deredactie.

Slavoj Zizek in Brussel

november 30, 2011

Vodpod videos no longer available.

Cobra.be: Videozone, posted with vodpod

“Er is geen dichteres in Nederland die zo Hollands schrijft als Sylvia Hubers. Tot die conclusie kwam ik tijdens het lezen van haar nieuwste dichtbundel God gaf ons apparaten. Daarin komt God op verschillende plaatsen boven drijven. Al zegt de dichteres van zichzelf dat ze katholieke hersenen heeft, ik bespeur toch ook resten van het calvinisme in haar teksten. Een van de mooiste gedichten begint met: ” lees verder op Saragasso.

Psychoanalyst en schrijver Adam Phillips op het TLS blog:

“Psychoanalysis is closer to poetry than it is to science, he said: people undergoing analysis, like poets, are attempting to be as articulate as possible about the things that matter most to them, and it is often during that attempt that they discover what they think and feel.”

Frank Keizer over Oosterhoff

november 30, 2011

“Het werk van Oosterhoff wil niet helen of verzoenen, noch verstoren of ontregelen, maar legt zich toe op het aangaan van nieuwe verbindingen, de creatie van alternatieve subjecten en levensvormen. Geen therapie of transgressie, maar connectie: wellicht is dat de opdracht voor een poëzie die tegenover de schijnbaar totale dominantie van de huidige kapitalistische economie weerbaar wil zijn.”

Aldus besluit Frank Keizer zijn interessante bespreking van Leegte Lacht van Tonnus Oosterhoff op deReactor.

“De onderwijzer stamt uit het Krijt. Hij zegt dat wij ongeletterd zijn. Wij zijn ook ongecijferd. Ontoerekeningsvatbaar. Hij zal ons uit deze dierlijke toestand bevrijden opdat wij Mens zouden worden. Een humanistische opdracht, een roeping. Hij is van plan om ons te koloniseren. Beschaving begint bij de introductie van het schrift, de koning en de Belgische vlag. Tegen nieuwjaar moeten wij een ziel hebben, en kunnen lezen en schrijven. Men zou verwachten dat hij daartoe de Schrift aanwendt, de Heer en het Kruis. Maar hij gebruikt het alfabet, de vouwmeter en het Belgisch Volkslied. Waarna wij trouw zweren aan de oneindige reeks der natuurlijke getallen die bij de nul op de vouwmeter begint.”

Pol Hoste over De logica van het schrijfgereedschap in De Witte Raaf.

Voor hij wereldfaam verwierf als filmmaker werkte de uit de Bronx afkomstige Kubrick als fotojournalist voor Look Magazine. Kubricks zwart-wit foto’s uit het New York van de jaren 1940s werden vaak in het geniep genomen vanuit een papieren zak met een gat erin. Vijfentwintig foto’s van de meer dan 1000 die hij ooit nam zijn nu in beperkte oplage te koop (meer op Flavorwire)

De Spaanse krant El Pais publiceerde dit weekend een stuk onder de titel “wereldwijde crisis van de literaire kritiek”.  De redacteur interviewde ondermeer de boekenredacteur van The Guardian Claire Armitstead; essayist, uitgever en vertaler Eliot Weinberger; en Marie Arana, voormalige redactrice van The Washington Posts ter ziele gegegane Book World review.

Voor Eliot Weinberger bestaat de literaire kritiek zelfs niet meer in Amerika:

“De Verenigde Staten kennen geen literaire bijlagen zoals in Spanje en andere landen. Ze hebben slechts één belangrijk tijdschrift voor literaire kritiek: –The New York Review of Books. Er zijn geen gezaghebbende Amerikaanse critici meer, zoals in de jaren ’60, die verstaanbaar proza schreven dat iedereen kon begrijpen en die de literatuur een plaats gaven in de politieke, sociale en morele vraagstukken. De zogenaamde ‘ernstige’ literaire kritiek is vooral een zaak van academici geworden die in een gespecialiseerd jargon schrijven vanuit de overtuiging dat complexe gedachten alleen verwoord kunnen worden in hermetische zinnen…

Literaire kritiek is in de Verenigde Staten vernauwd tot ‘aanbevelingen’ die via recensies, blogs en Twitter tot ons komen. Prijzen zijn de standaard geworden om literaire verdienste te valideren, vooral voor hen die niet weten hoe die prijzen worden bepaald.  Ik ken geen enkele Amerikaanse criticus bij wie men vandaag zijn licht zou opsteken…”

Meer info op Melville House Books.  Het originele Spaanse artikel is hier te lezen.  (Via Harriet.)

“My relationship towards tulips is inherently Lynchian. I think they are disgusting. Just imagine. Aren’t these some kind of, how do you call it, vagina dentata, dental vaginas threatening to swallow you? I think that flowers are something inherently disgusting. I mean, are people aware what a horrible thing these flowers are? I mean, basically it’s an open invitation to all insects and bees, ‘Come and screw me,’ you know? I think that flowers should be forbidden to children. (Žižek, The Pervert’s Guide to Cinema, 2006)

Deze al te krasse uitspraak tegen de vanzelfsprekende schoonheid van bloemen zet de toon: Slavoj Žižek neemt geen genoegen met ‘overgeleverde wijsheden’ – hoe banaal die ook mogen zijn – en er is geen enkel onderwerp dat de kritische theorie moet schuwen. Al mogen we bovenstaande uitspraak wellicht eerder zien als een kwinkslag van de praatgrage filosoof dan als een serieus wijsgerig standpunt. Of niet soms? Want wat is dat eigenlijk, serieuze filosofie?” (nY)

Jo Bogaerts belicht op nY rock’n roll filosoof Slavoj Zizek die vanavond komt spreken in Bozar.

Vandaag schreef columnist Dominiek Hoens een stukje een stukje over Zizek in de Standaard.

Tijdens de uitreiking van de Prins Bernard Cultuurfondsprijs in Amsterdam draagt U2-zanger Bono een gedicht – Get lost – van Herman Brood voor aan fotograaf en kunstenaar Anton Corbijn.

Poëziewetstraat

november 29, 2011

“Het zal wellicht te maken hebben met mijn nationaliteit, maar ik krijg spontaan onaangenaam geurende oprispingen bij het observeren van deze partijpolitieke ontwikkelingen in de wereld van de Nederlandstalige poëzie. Poëzie heeft geen staatshoofd nodig, geen regering, geen enkele politieke structuur. Poëzie heeft dichters nodig. En lezers.” (Sven Staelens)

“Borges bedient zich in ‘Alle gedichten’ van een heel disparaat arsenaal: zowel vormvaste gedichten als breed uitdijende verzen krijgen een kans. Een speciale plaats is er in zijn oeuvre ingeruimd voor de milonga, zeg maar een zang die aan de basis van de tango heeft gelegen. Daarnaast verplaatst hij zich moeiteloos van de ene cultuur naar de andere en is hij bijzonder topografisch geïnspireerd. Aan talloze landen, streken, steden en dorpen wijdt hij een eloge, niet het minst aan Buenos Aires: een stad die voortdurend herkenning, maar in toenemende mate ook vervreemding oproept. Een plek die balanceert op de rand van bestaan en onbestaan, eigenlijk net als de dichter zelf, die zich afvraagt of de werkelijkheid geen schijn is en of dit mutatis mutandis ook niet geldt voor zijn eigen ik. ‘Nog ben ik, hoewel gedeeltelijk, Borges,’ stond in zijn prozaboek ‘De Zahir’ al te lezen. Al is dit niet voldoende, de dichter leeft in een bestaan dat noch min noch meer uit de hele cultuurgeschiedenis is opgetrokken.”

Gruwez op Versindaba.

Zie ook besprekingen op Sargasso, De Volkskrant en deze video van een lezing die Borges gaf.

Meubels van Donald Judd

november 29, 2011

In galerie Greta Meert loopt een expo over meubels van de Amerikaanse kunstenaar en designer Donald Judd, een van de pioniers van de minimal art. Meer op Brussel Deze week.

Geert Mak aan het slot van zijn serie EEN VERSTIJFD CONTINENT:

Al in 1952 waarschuwde de theoloog Reinhold Niebuhr zijn mede-Amerikanen voor hun  ‘dreams of managing history’, dromen die voortkomen uit een overmaat aan succes en de daaruit voortvloeiden zelfmisleiding. Het zijn dromen die uiteindelijk geen inspiratiebron meer zijn, maar een bedreiging.

Die wijze woorden kunnen ook wij ons aantrekken, Europeanen. We kunnen ons overgeven aan een soort magisch optimisme, de droom van de Superman.  Dat hoorde bij de opbouwfase waarin Europa zo geweldig veel bereikte en waarin we, puur op het technische vlak, het ene succes na het andere behaalden. We kunnen ons ook, en dat past meer bij de huidige Europeanen, overgeven aan melancholie. Want na zestig jaar integratie weten de Europese burgers, ondanks alle successen, nog altijd niet hoe ze samen moeten leven.

Misschien leren we dat nu uiteindelijk wel, juist in en door deze crisis. Het zoemt, op twitter en op al die andere internetfora, van de initiatieven en de plannen, nu al, bijna altijd kleinschalig, en tegelijk vaak zeer Europees. Dat is het nieuwe Europa, de jeugd-internationale van nu, het gewone-mensen-Europa en gewone-bedrijven-Europa, dat is de kern van het huidige Europa, los van alle politici, instituties en financiële crisis, en die werkelijkheid pakt niemand ons meer af. Dat is het Europa dat ons zal redden.

Hans Magnus Enzensberger schrijft in zijn recente pamflet over de Europese crisis over het Europa van de zakboekjes, de agenda’s en adressenboekjes, met telefoonnummers van de Poolse stucadoor tot de portier van een klein hotel in Odense tot een heimelijke liefde in Amsterdam, adressenboekjes die wemelen van zomerhuisjes, zakenpartners,  kleinkinderen, bankrekeningnummers, leraren en leerlingen, wijnboeren, tandartsen en ga zo maar door. Ja, dat is dat reële Europa waar ik op doel.

Lees deel drie van EEN VERSTIJFD CONTINENT.

De Redactie meldt:

“De Vlaamse dichter Erik Spinoy heeft in Nederland de Jan Campertprijs gewonnen. De prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een bijzondere dichtbundel en is 5000 euro waard.

De 51-jarige Aalstenaar Spinoy, die doceert aan de universiteit van Luik, krijgt de prijs voor zijn bundel “Dode kamer” (De Bezige Bij, 2011). Volgens de jury bevat de bundel “fascinerende gedichten waarin de lezer zich beweegt tussen flitsen van herkenning en vervreemding”.”

Een overzicht van recensies van Dode kamer is hier te vinden.

In dit korte video-interview voor Time heeft  John Ashbery het over roem, armoede, kunstkritiek en waarom hij de klank van zijn eigen stem verafschuwt.

Hard/Hoofd interviewde de Duitse seksschrijver en rasprovocateur Charlotte Roche:

In je vorige rol was je televisie-interviewer, waarbij je de grootste artiesten op aarde ontmoette. Helpt die ervaring je nu?
“De meeste schrijvers hebben een hekel aan publiciteit, aan de sociale interactie die erbij hoort. Ik vind het leuk om geïnterviewd of gefotografeerd te worden, om op televisie te komen. Ik probeer ook altijd aardig te zijn. Zelfs als de journalist enorm onbeleefd is, blijf ik glimlachen. Duitse journalisten proberen mijn boek altijd te reduceren tot vunzigheid. Daar ga ik dan in mee, omdat ik dat grappig vind. Ik neem zo’n journalist dan over, door te zeggen: ja, klopt, het is nogal goor allemaal. Dat vind ik leuker dan zeggen: oh nee, u beledigt mijn werk. Vanbinnen ben ik geïrriteerd, maar ik gun de ander dat plezier niet.”

Het publiciteitsspel is je op het lijf geschreven.
“Mensen vinden het vreemd dat ik zo plotseling een schrijver ben geworden en dat begrijp ik volkomen. Het is voor mij nog steeds een wonder dat ik een boek kan schrijven. Niemand heeft het me ooit geleerd en ik heb er ook geen oefening in gehad. Maar het circus eromheen, dat is juist niet vreemd voor mij, dat ken ik maar al te goed. Door mijn interviews met popartiesten leerde ik dat je van het promoten een kunst kunt maken, zolang je het maar met ironie doet. Als ik auteurs zie praten op zo’n doodserieuze toon, dan vind ik dat altijd verschrikkelijk. Ze willen zo graag serieus genomen worden dat het zielig wordt. Dat probeer ik te voorkomen.” (lees het interview)

In het filmpje voor Schossgebete, het nieuwe boek van Charlotte Roche, zien we de schrijver gekleed in een sexy jurk die haar getatoeëerde schouders bloot laat, in een industrieel gebied staan. Ze belooft ons dat haar tweede roman nog grover is dan de beruchte voorganger Feuchtgebiete en flirt opzichtig met ons, de kijker:

3:AM: Would you consider Holland a conservative country now?

AvA: It’s true that our country is led by a center-right or conservative minority cabinet of the People’s Party for Freedom and Democracy and the Christian Democratic Appeal, which is supported in parliament by the Party for Freedom to obtain a majority. But that doesn’t make Holland necessarily a conservative country. For instance, with 30 seats in the parliament – just one less than the Party for Freedom – the Dutch Labour Party is still the largest opposition party in the country, even though nowadays their popularity is decreasing. And according to even more recent exit polls the Socialist Party is the second largest party.

Lees het interview op 3:am.

Vijf gedichten uit Vis werden door Willem Groenewegen in het Engels vertaald.

Fabian Stolk op zijn blog In den vroolijken hermeneut:

“De laatste tijd pieker ik over de aanschaf van een e-reader (zullen we daar eens een lekker purisme voor verzinnen?) omdat het me wel handig lijk om een boel teksten, prim- en secundair, bij elkaar te hebben in zo’n klein apparaatje. En dat je op vakantie niet meer hoeft te dubben over wat je wel en wat je niet meeneemt. Maar toen ik onlangs, aangemoedigd door het onderwerp van de eerstkomende leesclubbijeenkomst, Julian Barnes’ The Sense of an Ending van onder een stapel tijdens de jongste zomervakantie aangeschafte boeken trok, knetterde het van mijn netvlies naar mijn brein: Zoiets gaat ze nooit en te nimmer lukken met een digitaal boek!”

Fabian Stolk legt uit waarom.

Suzanne Dean, Creative Director bij Vintage Publishing, vertelt hoe de cover van Julian Barnes’ The Sense of an Ending tot stand kwam:

‘A red flower’

november 27, 2011

A red flower van de Schotse dichter Ivor Cutler (1923 – 2006) (via Zapiski)

%d bloggers liken dit: