België heeft (bijna) een regering en een premier. Het inspireert Johan Sanctorum tot een stuk over antipolitiek op Alphavillle. Wanneer Sanctorum zijn fixatie op de Belgische politiek achterwege laat, komt hij angstwekkend dicht bij de kern van onze samenleving, ik zou zelfs zeggen bij de kern van onze online samenleving die het liefst dichtbundels van Tonnus Oosterhoff onbesproken zou zien:

“De 21ste eeuw wordt vooral een eeuw van de ontluistering, de desublimatie en het iconoclasme: het neerhalen van regimes, van systemen, maar vooral van personen die in het systeem een glansrol vervullen. De man die in Irak ooit een schoen gooide naar president Bush, heeft iets veel fundamenteler in gang gezet dan alle Arabische en andere revoluties samen. We gaan naar een tijdperk van taarten en rotte eieren gooien, uitschelden, en wellicht ook het straffere werk: de aanslag. [vet van mij JJP]
Deze focus op persoonlijke machtspunten, in plaats van steriele systeemkritiek, wijst op de heropleving van de antieke tirannenmoord. Het besef groeit dat kritiek zinloos is, omdat in elk systeem hetzelfde soort machtsbeluste individuen opduikt dat zich op het verhoog weet te hijsen (“verantwoordelijkheid nemen” is het steevaste eufemisme). Dus moeten die individuen eraan.
Van Julius Caesar tot Pol Pot,- altijd weer reïncarneren ze zich, de performers die zich ontpoppen tot tirannen. De weerzin tegen dit machtsmisbruik, en het inzicht dat macht zich ook alleen maar lààt misbruiken, levert wereldwijd een enorme dosis negatieve energie op.
De dagen van bejaarde potentaten zoals Jean-Luc Dehaene of Dominique Strauss-Kahn zijn geteld. Financiële en/of sexuele graaizucht, het sprookje van de “erotiserende macht”,- het is allemaal gedaan, de roedel wil de scalp van het alfadier. Vooral de jacht op DSK had een hoog gehalte van seksuele afgunst. Testosteron is de echte motor van deze planeet.”

Lees het stuk op Alphavillle. Het stuk verscheen ook op het blog van deredactie.

Advertenties

Slavoj Zizek in Brussel

november 30, 2011

Vodpod videos no longer available.

Cobra.be: Videozone, posted with vodpod

“Er is geen dichteres in Nederland die zo Hollands schrijft als Sylvia Hubers. Tot die conclusie kwam ik tijdens het lezen van haar nieuwste dichtbundel God gaf ons apparaten. Daarin komt God op verschillende plaatsen boven drijven. Al zegt de dichteres van zichzelf dat ze katholieke hersenen heeft, ik bespeur toch ook resten van het calvinisme in haar teksten. Een van de mooiste gedichten begint met: ” lees verder op Saragasso.

Psychoanalyst en schrijver Adam Phillips op het TLS blog:

“Psychoanalysis is closer to poetry than it is to science, he said: people undergoing analysis, like poets, are attempting to be as articulate as possible about the things that matter most to them, and it is often during that attempt that they discover what they think and feel.”

Frank Keizer over Oosterhoff

november 30, 2011

“Het werk van Oosterhoff wil niet helen of verzoenen, noch verstoren of ontregelen, maar legt zich toe op het aangaan van nieuwe verbindingen, de creatie van alternatieve subjecten en levensvormen. Geen therapie of transgressie, maar connectie: wellicht is dat de opdracht voor een poëzie die tegenover de schijnbaar totale dominantie van de huidige kapitalistische economie weerbaar wil zijn.”

Aldus besluit Frank Keizer zijn interessante bespreking van Leegte Lacht van Tonnus Oosterhoff op deReactor.

“De onderwijzer stamt uit het Krijt. Hij zegt dat wij ongeletterd zijn. Wij zijn ook ongecijferd. Ontoerekeningsvatbaar. Hij zal ons uit deze dierlijke toestand bevrijden opdat wij Mens zouden worden. Een humanistische opdracht, een roeping. Hij is van plan om ons te koloniseren. Beschaving begint bij de introductie van het schrift, de koning en de Belgische vlag. Tegen nieuwjaar moeten wij een ziel hebben, en kunnen lezen en schrijven. Men zou verwachten dat hij daartoe de Schrift aanwendt, de Heer en het Kruis. Maar hij gebruikt het alfabet, de vouwmeter en het Belgisch Volkslied. Waarna wij trouw zweren aan de oneindige reeks der natuurlijke getallen die bij de nul op de vouwmeter begint.”

Pol Hoste over De logica van het schrijfgereedschap in De Witte Raaf.

Voor hij wereldfaam verwierf als filmmaker werkte de uit de Bronx afkomstige Kubrick als fotojournalist voor Look Magazine. Kubricks zwart-wit foto’s uit het New York van de jaren 1940s werden vaak in het geniep genomen vanuit een papieren zak met een gat erin. Vijfentwintig foto’s van de meer dan 1000 die hij ooit nam zijn nu in beperkte oplage te koop (meer op Flavorwire)

%d bloggers liken dit: