Y.M. Dangre over “Les chants de Maldoror” van Lautréamont

oktober 28, 2011

In De Standaard:

‘Dit is proza maar de gezangen waaruit het is opgebouwd leunen dicht aan bij prachtige poëzie. Elk ervan is een scène waarin regelmatig de figuur van Maldoror opduikt. Hij is meer duivel dan mens, ook fysiek. Het absurde is dat hij geloofwaardig is. Zonder dat je het beseft ga je mee in zijn slechtheid. Hij pleegt niet alleen gruwelijke feiten – moord, verkrachting, letterlijk alles wat God verboden heeft –, hij doet dat ook nog op heel subtiele wijze. Als een vrouw hem afwijst, vergrijpt hij zich niet aan haar, maar hij treft haar des te harder door haar dochter te verkrachten. Hij zet telkens een stap verder in de slechtheid. Ook de eindscène, waarin hij Merlijn de tovenaar aan de klepel van een kathedraalklok hangt en hem begint te luiden, is verontrustend.’

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: