Directeur Amnesty Nederland en voorzitter Chinese PEN reageren

september 7, 2011

Eduard Nazarski, directeur van Amnesty International Nederland reageert op ‘speldjes-incident’ tijdens de boekenbeurs van Beijing:

“In literair Nederland woedt een polemiek over een speldje van Amnesty International, over megafoondiplomatie versus subtiele beïnvloeding, over boycots en goedkope gebaren versus duurzame relaties om echte verbeteringen in China te bewerkstelligen. Waar gaat het debat over?

Via de NRC vernam ik gisteren dat schrijver Herman Koch een Amnesty-speldje heeft weggegooid. Zo, dat is een helder gebaar. Koch stak in Beijing zijn mening niet onder stoelen of banken. Hij laat zich niet vertellen wat-ie vinden moet, althans niet door Amnesty. En al helemaal niet wat hij dragen moet, zeker niet door Amnesty. Dat lijkt mij een redelijk standpunt. Rest de vraag of het klopt dat  Amnesty Herman Koch en andere Nederlandse schrijvers heeft verteld wat zij moeten vinden en op welke wijze zij hun mening kenbaar moeten maken, zoals door het dragen van een broche, een speldje of een rode ster op de revers. Volgens mij niet.”

Lees verder op de site van Amnesty.

Tienchi Martin-Liao,  voorzitter van de onafhankelijke Chinese PEN (woont in Keulen) reageert ook in de Volkskrant:

“Het woord ‘onafhankelijk’ in de naam van onze organisatie is een belangrijk element. Het drukt uit dat onze leden onafhankelijke schrijvers zijn en niet, zoals sommige officiële schrijvers, door de overheid worden betaald. Vanwege dit woord worden ze financieel achtergesteld en mogen ze niet reizen. Sommige schrijvers staan constant onder bewaking en kunnen geen enkel werk in China publiceren. De bekendste voorbeelden zijn Liu Xiaobo, Yu Jie en Liao Yiwu. De laatste heeft uiteindelijk besloten ‘weg te lopen’ uit China om zijn boek in het Westen te kunnen publiceren en celstraf te ontlopen.

Hij is in het geheim de grens overgestoken en in juli in Duitsland aangekomen. Daar is zijn autobiografie Für ein Lied und Hundert Lieder nu verschenen en hard op weg een bestseller te worden. Als hij in China was gebleven, had hij nooit de kans gekregen om Nederlandse of andere westerse schrijvers te ontmoeten op de boekenbeurs en zat hij nu waarschijnlijk in de gevangenis. Als de Nederlandse schrijvers zich genoeglijk onderhouden met hun Chinese collega’s in Peking, moeten ze zich er wel van bewust zijn dat die tot een selecte elite behoren: het zijn verwende kanaries in een kooi. Ze zijn misschien wel slim, maar niet onafhankelijk.”

Lees meer op De Volkskrant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: