Postmodernisme: expo + essay “Postmodernism is dead”

augustus 29, 2011

Grace Jones in a maternity dress ontworpen doorJean-Paul Goude en Antonio Lopez, 1979 © Jean-Paul Goude

Wat betekent postmodernisme en waar komt het vandaan? Het Victoria & Albert Museum onderzoekt deze kwestie in de tentoonstelling  Postmodernism: Style and Subversion 1970–1990.

In een essay op Prospect Magazine probeert Edward Docx alvast de stroming van het postmodernisme te situeren als vervolg en reactie op het modernisme:

“Thus, if modernists like Picasso and Cézanne focused on design, hierarchy, mastery, the one-off, then postmodernists, such as Andy Warhol and Willem de Kooning, were concerned with collage, chance, anarchy, repetition. If modernists such as Virginia Woolf relished depth and metaphysics, then postmodernists such as Martin Amis favoured surface and irony. As for composers, modernists like Béla Bartók were hieratic and formalist, and postmodernists, like John Adams, were playful and interested in deconstructing. In other words, modernism preferred connoisseurship, tended to be European and dealt in universals. Postmodernism preferred commodity and America, and embraced as many circumstances as the world contained.”

Docx maakt ook een interessante zijsprong naar internet als postmodern fenomeen en de nieuwe schreeuw om ‘off-line authenticity’ na de overkill van sociale netwerken:

“Certainly, the internet is the most postmodern thing on the planet. The immediate consequence in the west seems to have been to breed a generation more interested in social networking than social revolution. But, if we look behind that, we find a secondary reverse effect—a universal yearning for some kind of offline authenticity. We desire to be redeemed from the grossness of our consumption, the sham of our attitudinising, the teeming insecurities on which social networking sites were founded and now feed. We want to become reacquainted with the spellbinding narrative of expertise. If the problem for the postmodernists was that the modernists had been telling them what to do, then the problem for the present generation is the opposite: nobody has been telling us what to do.”

Het essay is hier te lezen. De expositie in het V&A Museum loopt vanaf 24 september tot januari volgend jaar.

Een klassiek voorbeeld van postmodernisme in de popmuziek is David Byrne die in de trailer van de Talking Heads film Stop Making Sense (1984) zingt:   “you may ask yourself: how did I get here?” waarop de vraag gesteld wordt: “why a film?” terwijl hij dat reusachtige pak draagt (een statement over over-statement) en de beelden onderbroken worden door de vraag: “Why the Big Suit?” en waarop hij op een onhandige manier begint te dansen met de volgende onderbreking als gevolg:  “Why the odd movements?” en zo voort:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: