Erik Lindner bespreekt Ton van ’t Hof ‘Een lijn is een vore’

augustus 19, 2011

“Even is er geen afstand meer tussen persoon en dichter Ton van ’t Hof en de verteller: ‘ik verlang nooit naar Afghanistan/ terug/ zo houd ik mezelf voor.’ In dergelijke passages is er opnieuw lyriek, een persoonlijke lyriek – en ik moet zeggen dat Ton van ’t Hof mij daar ondertussen mee begint te raken. ‘Het kwam vroeger nooit in mij op dat ik/ in mijn kop opgesloten ligt.’ Precies: als kind waren we vrij van de beckettiaanse ervaring dat onze schedel de grens is tussen de wereld en het ik, en ook ik ken heimwee naar die illusie van helderheid. Ton van ’t Hof durft zich, readymades of niet, te laten gaan: ‘Als ik uit mijn lichaam stap val ik uiteen/ in bloesem’.”  >> op De Groene Amsterdammer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: