Taal en beeld

juli 23, 2011

Wat als een beeldend kunstenaar gevraagd wordt een tekst te schrijven bij zijn/haar werk?  Ruth Verraes – zelf beeldend kunstenares en redactrice van Terras – geeft ons een inkijkje wat er in zo’n artiestenhoofd omgaat als het erop aankomt betekenis toe te kennen aan een werk:

“Een welwillende lezer zoekt naar de bedoeling van de schrijver. Een zorgvuldige kijker zoekt de diepere betekenis in het werk. Betekenissen genereren zichzelf terwijl je machteloos toekijkt hoe dat gebeurt. Terwijl ik me halverwege een goed gesprek afvraag hoe we op het onderwerp gekomen zijn, vloeit het ene onderwerp al associatief over in het andere.” (lees meer op Terras)

De beschouwing van Verraes deed me denken aan een recent bericht op het nieuwe blog van het Berlijnse uitgevershuis Broken Dimanche Press. Daarin zetten initatiefnemers Ida Bencke en John Holten hun plannen uiteen om tot een symbiose van taal en beeld te komen door taal te materialiseren tot beeld. BDP situeert zich immers bewust in een Europese context en zoekt naar manieren om de beperkingen van de taal te overwinnen. Ze geven ons een inkijkje hoe het er in multilinguale organisatie aan toe gaat:

“Met onze expositiereeks Exhibiting Literature, willen we de diverse communicatieve mogelijkheden onderzoeken die binnen de niet-semantische, ruimtelijke en visuele  eigenschappen van de taal bestaan.  Hier willen we de eenvoudige vraag stellen: Hoe drukt men een ervaring uit in taal en hoe geeft men die ervaring door op een manier die nationale en taalkundige grenzen overschrijdt?  Wat gebeurt er als taal zichzelf installeert als een fysische werkelijkheid in de ruimte?” (lees meer op Broken Dimanche Press)

Op Alphavillle plaatst Dirk van Bastelaere een bericht met als titel: “Taal als exces” met figuratief tekstmateriaal en een tekstfragment van Ingeborg Bachmann.

Op datzelfde Alphvillle is ook een interessant essay te lezen over de onlangs overleden schilder Cy Twombly wiens  schilderijen dicht bij een schriftuur stonden:

“Door de deconstructie van de figuur-achtergrondrelatie en de beeld-schrifttegenstelling verschijnt het werk als fragment, restant van het beeld en overblijfsel van het schrift, dat het beeld buiten zichzelf brengt. Bij Twombly kan het beeld geen beeld meer zijn. Of toch niet zoals we het kennen: als een imaginair geheel, ‘louter’ beeld, onbesmet door het buiten in zijn gedaante van niet-beeld, van schrift dat, semiotisch, te onderscheiden is van het iconische teken. Wie zoals Twomby taal door het beeld mengt, maakt het beeld complex en fundamenteel heterogeen. Een louter optische benadering is niet langer mogelijk, omdat bij voorbeeld via het symbolische systeem van de taal inhoud, betekenis en cultuur worden geïmporteerd.”


Cy Twombly, Panorama 1955

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: