Best Sex Award

juli 14, 2011

Vrij Nederland gooit het deze zomer over de positieve boeg:

“Geachte literatoren, schrijvers, lezers en critici: Wat is nou de bèste seksscène uit de literatuur?
Belachelijk maken is gemakkelijk, en toch zoek ik voorbeelden van goed beschreven seks (die mag overigens slecht zijn, zolang de scène maar oersterk geschreven is.) Daarom volgende week in seksspecial van Vrij Nederland de beste seks uit de literatuur. Suggesties zijn welkom.”

Voor Rob Schouten mag het een pikanterie uit De Tandeloze Tijd zijn.

Ik weet het niet maar ik vind Molly Blooms soliloquy nog altijd flink smachten. O YES!

Lieve beeldbuiskinderen

juli 14, 2011

Christopher Walken (in seventies trui) gaat aan de slag met het sprookje van de Drie Biggetjes  in de Britse TV show Saturday Zoo uit 1993.  (via Dangerous Minds)

Wie heeft wie nodig? Hebben de onthullingsportalen de journalisten nodig of omgekeerd?

Journalisten en media hebben deze onthullingsportalen helemaal niet nodig. Ze kunnen zelf best dergelijke portalen opstarten. Het gaat gewoon om een nieuwe technische vorm van gegevensoverdracht. Men wekt de indruk dat Wikileaks de onderzoeksjournalistiek uitvond. Dat klopt niet. Ook in de decennia voor Wikileaks ontvingen media anonieme tips – per post, per koerier of via de postduif.

Hoe ziet de relatie tussen de onthullingsplatforms en de onderzoeksjournalistiek er in de toekomst uit? Concurrentie, opsplitsing van de taken of samenwerking?

Ik vermoed dat alle mediagroepen op lange termijn zelf met dergelijke uploadmogelijkheden zullen uitpakken – het gaat immers om niets anders dan een anonieme postbus. De zuivere onthullingssites hebben hun beste tijd gehad; ze zullen hooguit nog enkele jaren meegaan. Die portalen hebben een aanzet gegeven die de media nu zelf in hun werk hebben geïntegreerd.

Lees het interview met David Schraven,  hoofd van de afdeling Onderzoek bij de Westdeutsche Allgemeine Zeitung (WAZ). Op de site van het Goethe-Institut

In zijn essay “De liefde voor een schrijver als rolmodel” analyseert Michiel van Kempen de rol van de Surinaamse schrijver Clark Accord (1961-2011) die op 11 mei 2011 in de bloei van zijn leven aan maag/darmkanker overleed:

“Zijn schrijverscarrière kende een opmerkelijke start. Terwijl heel schrijvend Nederland met de tong uit de bek zit te wachten op een schrijverswerkbeurs, die het Nederlands Letterenfonds alleen toekent aan auteurs die minimaal twee boekpublicaties op hun naam hebben staan, verkreeg Clark Accord van het Amsterdams Fonds voor de Kunst een flinke subsidie op grond van een werkplan en enkele ingediende lappen tekst. Tot dan had hij geen letter gepubliceerd maar een loopbaan als internationaal visagist gevolgd. Een nogal opzienbarende subsidietoekenning dus voor een auteur die de rest van zijn leven zou blijven roepen dat Surinaamse schrijvers het loket van wit Nederland altijd gesloten vinden. Ik heb die lappen tekst niet gezien, maar ik kan me er wel een voorstelling van maken: ik heb het laatste verhaal dat bij zijn leven werd gepubliceerd, ‘Una casa particular’ in de bundel Voor mij ben je hier (2010), geredigeerd en ik telde op 9 pagina’s tekst 460 taalfouten.
Nu wil ik er wel direct bij zeggen dat het verhaal waarmee Clark kwam aanzetten bij het Amsterdamse fonds puur goud bevatte. De geschiedenis van de legendarische prostituee Maxi Linder, die half mannelijk Suriname over zich heen had gehad, die zich niet ten onrechte een koningin onder de hoeren waande en die met haar geld de schoolloopbaan van verschillende latere notabelen bekostigde, is natuurlijk een verhaal waar een schrijver zich de vingers bij aflikt.”

Lees de voorpublicatie uit het zomernummer van literair tijdschrift De Gids op Athenaeum boekhandel.

Kenneth Goldsmith: “The best thing about conceptual poetry is that it doesn’t need to be read. You don’t have to read it. As a matter of fact, you can write books, and you don’t even have to read them. My books, for example, are unreadable.”

“People are working differently because of the digital environment. You could call it digital poetics, but a lot of it is not actually happening on the screen. A lot of it is happening on the page, and yet it’s informed by the fact that you can cut and paste the entire internet. And then what do you do with that? You just take something and claim it as your own, because you can copy it, and you can cut it and paste it.”

Lees het interview op Poets.org.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 290 andere volgers

%d bloggers like this: