“It’s a lie, but I like the idea that texts could be art.” J. Baldessari:

Janita Monna over Gerichte gedichten van Willem Jan Otten (Versindaba)

“Deze Gerichte gedichten zijn belijdenisgedichten van een dichter die ‘ja’ gezegd heeft tegen het geloof, tegen God, zonder dat die daarmee overigens kenbaar is geworden: ‘Hoeveel weet ik van u’, is te lezen in een gedicht dat in z’n geheel ook in Welkom stond.”

Guido Lauwaert over het debuut van Michaël Vandebril (Knack)

“Een eerste druk van een dichtbundel in de belangrijkste landstalen uitgeven, je moet het als uitgever maar durven. En dat is nu net waar Michaël Vandebril (°1972) in geslaagd is: uitgever Harold Polis van De Bezige Bij Antwerpen te overtuigen zijn dichtersdebuut in het Nederlands en het Frans uit te geven. Een dubbele titel lag dan ook voor de hand: ‘Het vertrek van Maeterlinck – L’exil de Maeterlinck.’”

Philip Hoorne over Wees gerust, de nieuwe bundel van Stijn Vranken. (Knack)

Vlees mij!, de debuutbundel van Stijn Vranken, bulkte van de tenenkrullende meligheden. Dat was jammer, want dichters zoals Vranken, die de poëzie van haar sacraal gewaad ontdoen, zijn nodig. Dat debuut dateert van drie jaar geleden. Heeft de dichter zich sindsdien in gunstige zin ontwikkeld? Ja, kon moeilijk anders. “

Veertig jaar na Bomans’ bezoek aan het Beloofde Land is de sprookjesachtigheid verdwenen. Jos Palm op Trouw:

“Onlangs traden twee auteurs in het spoor van Bomans: P.F. Thomése en Abdelkader Benali. Het wonderland is er intussen niet sprookjesachtiger op geworden. Was Bomans’ relaas (te vinden in ‘Van dichtbij gezien’) nog getekend door het optimisme van de ontroering, bij Thomése en Benali overheerst de verbazing over zoveel menselijk leed en geweld op zo weinig vierkante kilometer. Schreef Bomans nog olijk over zijn ontmoeting met ‘echte Arabieren’, veertig jaar later is de lol er af.”

Voorwoord van hoofdredacteur Bastiaan Bommeljé bij het zomernummer van Hollands Maandblad.

“Wellicht zullen de generaties na ons beter kunnen begrijpen hoe en waarom wij de afgelopen dertig jaar doende zijn geweest met de meest hardnekkig volgehouden collectieve intellectuele suïcide uit de menselijke geschiedenis sinds de Romeinen overgingen op het Christendom.”

Elise Joy Kommer reageerde met 1 penseel, oost indische inkt, veel papier en 7 lijnen op het gedicht van Tsead Bruinja ‘Het op de groei gekochte einde‘.

Onderstaand bericht staat vandaag op de site van Ron Silliman. Verzamelaars en bibliotheken moeten zich haasten om eigenaar te worden van één van de 26 vergeten kopieën van Sentences, het beroemde koffertje met zinnetjes van Robert Grenier. Dit basiswerk van de avant-garde beweging Language Writing is episodisch in vertaling te lezen op de site van Ton van ’t Hof . Op dit ogenblik is Zin 75 aan de beurt.

Ilja Leonard Pfeijffer in NRC: kort, krachtig & glashelder :

“Ik wil Breivik niet verdedigen. Hij is een misdadiger. Evenmin is het mijn intentie om Wilders de verantwoordelijkheid in de schoenen te schuiven van meervoudige moord. Maar evenzeer als de daders van de aanslag op de Twin Towers ons hebben gedwongen na te denken over de gevaren van de ideologie van radicale moslims, dwingt Breivik ons om na te denken over de gevaren van de ideologie van radicale anti-moslims. En daarom is het gevaarlijk om hem af te schilderen als een psychopaat, omdat dat ons ontslaat van de plicht om na te denken. “

Jon Stewart in de Daily Show over Breivik, Christenen, links en rechts, conservatief en democratisch:  scherp, (helaas) hilarisch & to the point:

Vodpod videos no longer available.

July 27, 2011 – Rachel Weisz – The Daily Show W…, posted with vodpod

“Writing is more art school than anything else. I didn’t go to college or university, so for better or worse, if I have to ally myself with some sort of academia it’s the visual arts. I think of my books as something you put on a wall first, then you experience performance art. These words are art supplies, really. I’m aware of critical theory, I’m more interested in how it applies to the visual, rather than a document.”

“In the other books I’ve written, characters tend to ponder and wonder and think, and I just thought, ‘Fuck it. I’m just going to write something that starts at 90 miles an hour and never slows down.’ And once the characters were born, which didn’t take much time at all, they essentially shanghaied the whole book. And I thought, ‘This is really scary, the characters have taken over the book. Wait those characters are me, I made them up…AAAHHHH!‘”

zei  Douglas Coupland in een interview met 3:AM Magazine, november 2001.

Een overzicht van de composities van de Nederlandse dichter, componist, pianist Samuel Vriezen staat nu op Ubuweb. “Vriezen’s work shows an interest in non-standard ways of organizing performer coordination and interaction and in exploring the panoramic contrapuntal possibilities that such methods of ensemble playing give.” aldus Ubuweb.

Judd Morrissey tijdens een repitie voor The Precession. © John Sisson Photography.

“The Precession, het nieuwe project van Judd Morrissey en Mark Jeffery, herdefinieert de literaire creatie als een mix van schrijfacts, componeren en het bekijken/lezen van werk op het internet, maar evengoed als samenwerking en performance. Het volledige proces beslaat een serie van spannende suggesties over hoe elektronisch schrijven vertaald kan worden in innovatieve en betekenisvolle performances hetzij op je eigen computerscherm, als projectie in diverse ruimtes, hetzij als beleving tijdens een live event. ”

“Vanuit het standpunt van de literatuur bekeken verbindt theprecession.org de sociale context van het lezen op internet met de traditionele vraag hoe de vorm betekenis geeft aan de inhoud. Het stuk is speciaal ontworpen om taal op speciale manieren te gebruiken als een test binnen/tegen de context waarin het wordt gepresenteerd.  De diverse elementen die het duo in de praktijk gebruikt – reizen en belevingen, schrijven, programmeren, performance en documentatie (zowel van de belevenissen als  van de performances) – suggereren dat het maken van kunst  even krachtig kan zijn als actie in de wereld: burgerlijke actie, verkenningen, en participatie aan de wereld, en de onvermijdelijke creaties van communities.  Op zichzelf beschouwd is, theprecession.org een datastroom die zich aandient in de taal van tweets en poëzie die constant het resultaat van deze ervaringen bijwerkt.  Het toont aan dat het ontdekken van betekenis in de wereld een voortdurende evenwichtsoefening is tussen onze sociale context en en het persoonlijk vermogen dat we aanwenden om het te interpreteren: theprecession.org is een lange performance op het internet die begint met een eenvoudige click die op zijn beurt leidt naar een nieuw venster dat de eindeloze parallel van ons werkelijke leven wordt. Het element tijd dat voortduurt tijdens het lezen van dit werk wekt een gevoel van onweerstaanbare betrokkenheid op. Het stuk wordt zelf-referentieel en ironisch, veranderlijk en verrassend. In wezen is, theprecession.org zich bewust van zijn eigen context in onze huidige postionering in media, en veronderstelt daarom een zelfde bewustzijn van zijn lezers. Dit is een gebaar dat de betrokkenen voorzichtig, maar met grote precisie, plaatst tussen huidige en cultureel specifieke posities van informatieconsumptie en betekenisproductie.”

Lees het volledige essay van Laura Goldstein op Jacket2.

Bij de Britse uitgeverij Verso is deze maand Wittgenstein’s Antiphilosophy verschenen, een vertaling van L’antiphilosophie de Wittgenstein van Alain Badiou uit 2009.  Op het excellente blog A piece of Monologue worden enkele belangrijke elementen ivm deze uitgave op een rijtje gezet:

  • Wittgenstein’s meesterwerk was de Tractatus Logico-Philosophicus. Hij schreef het rond zijn twintigste en het werk had een enorme impact op het moderne denken, meer bepaald op het gebruik van taal en logica in de analytische filosofie.  Badiou ontleedt de Tractacus, en komt tot de vaststelling dat Wittgenstein een typisch voorbeeld is van antifilosofie.
  • Antifilosofie wordt door Badiou gedefinieerd als een manier om filosofie te bedrijven door de basis zelf van de filosofie in vraag te stellen of aan te vallen. Andere belangrijke antifilosofen zouden Nietszche, Kierkegaard en Lacan zijn.
  • Badiou pakt de beroemde zevende propositie van de Tractacus Logico-Philosophicus aan waarin  Wittgenstein betoogt dat “waarover men niet kan spreken men moet zwijgen”.  Volgens Badiou reduceert deze mystieke act logica tot rethoriek, waarheid tot een resultaat van taalspelen, en filosofie tot een set esotherische aforismen.
  • Tijdens zijn analyse van Wittgensteins antifilosofie, schaaft Badiou zijn eigen definities van universele waarheden bij die de filosofie conditioneren. Antifilosofie toont de filosoof wat hij is:  een politieke militant, gehaat door de heersende machten en hun dienaren; een estheet; een minnaar die zijn leven op het spel kan zetten voor een man of een vrouw; en een geleerde.  Het is in deze bruisende rebellie dat filosofen hun ideeën produceren.

Meer op A piece of monologue.

Eind augustus verschijnt het tweede papieren nummer van De Revisor, halfjaarboek voor nieuwe literatuur, voor Martijn den Oudens poëzie (‘steengoede poëzie’ volgens Alfred Schaffer)

… en onder anderen proza van Sanneke van Hassel, Gerbrand Bakker, Rob van Essen, Elke Geurts en Bart Koubaa. Poëzie van Anneke Brassinga, Martijn den Ouden, Hans Groenewegen, Euf Lindeboom en Victor Schiferli. Essays van Daniel Cunin, Erik Lindner, Daan Stoffelsen Mischa Andriessen en Jan van Mersbergen.  (zie De Revisor)

Begenadigde abonnees

juli 28, 2011

In de jaren ’70 voerde Piet Schreuder een opmerkelijk abonneebeleid met zijn gestencilde tijdschrift De Wolkenkrabber. Je kon geen abonnee worden namelijk, je werd abonnee ‘benoemd’.  WF Hermans was één van de begenadigden en Wim Noordhoek voerde met hem daarover een telefoongesprek dat in het laatste Hermans-magazine is afgedrukt:

Wim Noordhoek: ‘Het idee achter het blad De Wolkenkrabber dat mij ook bijzonder aansprak was dat het in feite de omgekeerde wereld is voor een blad: de redactie zoekt de abonnees uit en maakt dan ook uit wie abonnee mag blijven en royeert ook mensen.
WFH: Ja, dat is mij ook opgevallen. Dat had ik tot dusverre niet goed begrepen, maar nu u het mij uitlegt, begrijp ik het beter.
Wim Noordhoek: U bent zelf ook schrijver, misschien heeft u zelf ook wel eens de behoefte gehad om lezers te royeren?
WFH: Nee, nee nee nee, dit is een van de weinige dingen waarin ik totaal democratisch ben.’

Op VPRO Avondlog.  (foto: W.F. Hermans in 1951 E. van Moerkerken, Amsterdam)

… opgepakt en gelezen worden.

“Das Magazin is een initiatief van Toine Donk en Daniël van der Meer (red.), Babel & Voss uitgevers en Studio Vruchtvlees. Aan het nulnummer werken mee: Massih Hutak, Gert Boel, Jan Jaap van der Wal, Pepijn ‘Faberyayo’ Lanen en Daan Heerma van Voss.”

Het zelfbedruipende tijdschrift zal vier maal per jaar verschijnen met een verzorgd en opvallend voorkomen, ijzersterke verhalen en verrassende namen. Ook na het nulnummer zal Das Magazin zichzelf financiëren.

Het nulnummer is gepland voor 1 september, maar alles hangt af van uw donatie want op subsidies wordt niet gewacht. En doneren dat kan hier.

De nieuwe Björk

juli 27, 2011

Crystalline is een clip uit Biophilia, het nieuwe project van Björk.   Michel Gondry tekende voor de regie. Op Dazed Digital is ook een interview met haar te lezen.

Hand-painted jump suit in electric blue crystal-flocked silk velvet, ebroidered with smashed glass beads and crystals by Stefano Pilati for Yves Saint Laurent; tights from American Apparel; shoes by Andreia Chaves

Stadsgedicht no. 11: Formule voor een gelukkig huwelijk, geschreven voor het Antwerpse ‘trouwboekje’. is te lezen op Versindaba.

In de bundel Schuim uit 2006 van Alfred  Schaffer is de reeks Staat verzekerend opgenomen. Deze readymade is gebaseerd op citaten uit een Nederlandse brochure Wat wordt er gedaan tegen terrorisme? En wat kunt u doen?

In een posting op Tirade – onder de titel ‘Hij is waarschijnlijk krankzinnig’ – herneemt Schaffer vandaag de vier gedichten uit Schuim . De titel van het blogbericht wordt als een citaat gepresenteerd. Het bericht zelf begint eveneens met twee citaten. Het eerste uit de Volkskrant van juli 2011 verwijst naar Breivik; het tweede uit de Volkskrant van april 2011  verwijst naar Tristan van der V. Uit de citaten blijkt dat beide aanslagplegers lid waren van een schietvereniging.

Daarna volgen de vier gedichten/readymades van Staat verzekerend waarvan ik hier het eerste citeer:

I

De kans dat er een terrorist* in uw wijk woont, is erg klein.
Mensen worden niet van de ene op de andere dag terrorist.
Heeft uw kind veel aandacht voor radicale ideeën?
Praat daar dan over met hem of met haar.
Mensen die zich verdacht* gedragen, worden scherp in de gaten gehouden.
Ook mensen die geen toekomst* voor zichzelf zien
kunnen een risico vormen. Meer dan we kunnen vertellen.
Daarom is er speciale aandacht voor plekken* waar radicalisering ontstaat.
We luisteren af. We infiltreren. We verzamelen en bestuderen
informatie over verdachte personen en groepen.
Wat de overheid wel en niet mag, is in wetten* vastgelegd.
Om terrorisme beter te kunnen bestrijden, worden wetten aangepast.
In een paar minuten zijn we aan de andere kant van het land.
We gaan er onmiddellijk op af.
U kunt niet altijd aan iemands uiterlijk* zien of hij of zij een terrorist is.

In Alleen citaten bieden onderdak: Alfred Schaffer en de literaire kritiek zegt Gaston Franssen hier het volgende over:

“De brochure spreekt de Nederlandse burger in ogenschijnlijk neutrale, geruststellende woorden toe, maar door deze zinnen uit hun context te citeren, te herordenen en sommige woorden van voetnootsymbooltjes te voorzien, weet Schaffer hun verborgen agenda aan het licht te brengen. Zo lijken de asterisken te verwijzen naar een verklarende tekst, maar die ontbreekt. Daardoor zal de lezer gaan aannemen dat deze woorden toelichting behoeven en niet zomaar naar de letter voor waar kunnen worden aangenomen. Anders gezegd: de woorden worden opeens verdacht. ” (pdf)

Lees Alfred Schaffers actuele readymade op Tirade.
Noot: de titel van dit blogbericht‘Moeten we ons zorgen maken?’ –  is een citaat uit Staat verzekerend IV.

Paris Review: You’ve become world-renowned, a national treasure in Portugal. You were given the Jerusalem Prize for the Freedom of the Individual in Society in 2005 and the Camões Prize, the most important literary prize for the Portuguese language, in 2007. How does it feel to be so celebrated?

Antonio Lobo Antunes: “It’s all very surprising. But these prizes have nothing to do with literature. As a writer, you just have to shut your door and write. It’s funny: My wife is more jealous of my books than of other women because I’m always working and thinking about my books. I suppose I have become a sort of living monument in Portugal. But I come from a family with roots all over the world, so the idea of patriotism is not very strong in me. My country is the country of Chekhov, Beethoven, Velasquez—writers I like, painters and artists I admire.”

Interview met de Portugese auteur te lezen op het blog van The Paris Review.

Op vrijdag 12 augustus 2011 om 16 uur wordt in de Miryzaal van de Gentse School of Arts (Hoogpoort 64, Gent) de prijs Magister Artium Gandensis 2011 uitgereikt aan John Zorn. Zorn is na het Britse kunstenaarsduo Gilbert & George de tweede in rij die de prijs ontvangt.

Op 12 augustus is iedereen van harte welkom op de uitreiking van de prijs in de Miryzaal (graag bevestiging vooraf via cultuur@hogent.be).  Naast een laudatio wordt John Zorn een concert aangeboden door docenten en studenten van het Koninklijk Conservatorium.  Pascal Smet, Vlaams minister van onderwijs, houdt een korte gelegenheidstoespraak.

Op 13 augustus organiseert Jazz Middelheim een volledig door Zorn samengestelde dag onder de noemer ‘John Zorn’s Book of Angels’. Zorn zelf speelt om middernacht een exclusief orgelconcert in de protestantse kerk De Olijfberg in Antwerpen.

Meer op de website van Kask en Jazz Middelheim. Hieronder een korte documentaire over het belang van improvisatie in Zorns werk:

Kregting blames it (partly) on the internet. Naar aanleiding van de recente gebeurtenissen in Oslo maakt hij zich de bedenking dat postings en comments op het internet bijna wetmatig in negatieve zin reageren op gebeurtenissen. En het zijn nota bene diezelfde postings en comments die de kiemen voor nieuwe gemeenschappen bevatten.

[Terzijde: toen Ron Silliman meer dan een jaar geleden de reactieknop van zijn veelbezocht blog dichtdraaide, wist hij hier het volgende over te zeggen:

“I have tried policing my comments stream over the past couple of years, and (…)  I routinely reject a half dozen comments every day that are sexist, homophobic or anti-Semitic. Moderating the comments stream at times makes me want to take a shower. Worse yet, one of the consequences of my rejecting the more overtly vile submissions would appear to be that I have inured myself to the merely despicable level of chatter that can go on. ” (Silliman)]

De manier waarop Silliman het internet ervaart vertoont veel gelijkenissen met Kregtings observatie:

“Vooralsnog ziet het ernaar uit dat de Noor, die in de puberteit moet hebben kennisgemaakt met het zo ongrijpbare internet, zijn zekerheden allerhande van het web heeft geplukt. Indachtig de studeerkamergeleerde roept dat een recent onderscheid op, gemaakt door Allesandro Baricco. In zijn veelbesproken De barbaren zet hij de filoloog, die onder het juk van concentratie graaft naar betekenis en inzicht, af tegen een user, die surft tijdens een verstrooiende reis ervaringen. Met zo’n overzichtelijke voorstelling van de wereld weten zelfs werkwoorden wat zogenaamd diepzinnig, respectievelijk oppervlakkig is.
Meer treft mij een toon, mogelijk mediumgebonden, die ik in vele postings en comments ben gaan herkennen. Dat is de bravoure waarmee fenomenen en gebeurtenissen opgeladen worden met een bijna immer negatieve mening, niet zozeer beargumenteerd als wel in een logica van politiek incorrecte humeurigheid gekoesterd.  [vet – JP] Niet het delen van die mening maar het meedoen met die logica, inclusief waarden over het vele dat niet zou deugen, laat vervolgens gemeenschappen ontkiemen.”

En in diezelfde posting een tribute aan Amy Winehouse en haar versie van ‘Moody’s Mood For Love’ op haar debuut-cd Frank:

“Destijds was van synthesizers vooral de pitchbender in zwang, een wieltje waarmee tijdens solo’s tonen werden bijgebogen als waren toetsenmannen bluesgitaristen. Precies dat wieltje lijkt mij Amy Winehouse’s grootste inspiratie – ik ken geen zangeres die zo virtuoos traploos weet te schakelen in een melodie. Evengoed in ‘Moody’s Mood For Love’, maar dan begeleid door een reggaeritme. De dialoogvorm van het nummer, waarvoor traditioneel de hulp van een derde ingeroepen wordt, neemt ze geheel voor haar rekening. Wat een gedecideerde vrolijkheid. “

Lees het volledige stuk op De Honingpot.

Het zomernummer van De Gids opent zoals te verwachten viel met een commentaar op de recent aangekondigde subsidiestop voor literaire tijdschriften. Het redactioneel heeft het over een initiatief van Arnon Grunberg tot het oprichten van een algemeen fonds voor de literaire tijdschriften. “Een zeer sympathiek idee waarvan we u op de hoogte houden.” Aldus de redactie. Verder blijken er al wat mecenae te zijn opgedoken en “is de redactie constant in de weer om het lezerstal te vergroten”.

“De Gids laat zich geenszins uit het veld slaan. We zijn onverminderd overtuigd van het bestaansrecht van het tijdschrift en blijven mooie, betekenisvolle nummers maken, zoals u dat van ons gewend bent. Met bijdragen in natura zoals die van medeondertekenaar Leo Vroman, die deze Gids opent met een prachtig zomers grasgedicht waaraan een bitter tintje.”

De inhoud van het zomernummer met enkele online-fragmenten (ondermeer het prozadebuut van Dirk Vis) is op de heropgefriste website terug te vinden.

‘Zomers nihil’

juli 26, 2011

De recente gebeurtenissen in Oslo zetten Beurskens aan tot enkele beschouwingen over de afbakening kunstenaar – terrorist op zijn weblog.  Met o.a. een citaat uit ‘Het zomers nihil’ van Willy Roggeman.

%d bloggers liken dit: