Rene Magritte, Philosophy in the Boudoir,1947

De Tate Liverpool brengt volgende maand een speciale expositie rond René Magritte. Naast zijn alom bekende bolhoedwereld zal ook ingezoomd worden op minder bekende aspecten van Magrittes leven en artistieke inspiratie. Zo zal zijn commercieel werk aan bod komen en zeldzame foto’s en films.

Er is ook een aparte kamer voorzien waar zes zeldzame en expliciete tekeningen geëxposeerd worden:  “een klein mannetje die naar een gigantische vagina loopt”,  “een gevleugelde vliegende fallus” en andere illustraties die Magritte in de jaren ’40 maakte voor een geplande uitgave van Madame Eduarda, een erotische novelle van Georges Bataille.  Ook erotische tekeningen voor een verhaal van  Marquis de Sade zullen op de expositie te zien zijn. (The Guardian)

René Magritte: The Pleasure Principle loopt van 24 juni tot 16 oktober in de Tate Liverpool.

Nieuw gedicht op Versindaba.

Juli 1989: fotograaf David Alan Harvey bracht enkele weken door met Franse teenagers. (Iconic Photos)

*

“De schrijver moet de beul zijn werk laten doen. Gewillig z’n kop op het hakblok leggen en wachten tot de bijl valt. Er zit niks anders op. Als het te gezellig wordt tussen een schrijver en zijn criticus kom je terecht in een literair old boys network waar iedereen mekaar maar op de schouders ramt en de literatuur uiteindelijk aan corruptie tenonder gaat. Je mag als schrijver van alles van de martelende instantie vinden, maar je moet er in het openbaar je bek over houden. En al helemaal op het basischoolplein dat Facebook heet en waar – net als overal op het internet – elke halvabeet zich mengt in discussies waar je liever geen kleine kinderen bij hebt.” Erik Nieuwenhuis spuwt zijn gal over literaire bendevorming op het internet.

*

“Renaat Ramon zat ontspannen aan een tafeltje op een klein podium, rode jas en rode trui, microfoontje op zijn gezicht gekleefd. Hij deed me aan Louis Paul Boon denken. Hij zei dat Willy Dezutter eigenlijk alles al gezegd had en dat we maar beter meteen aan het aperitief konden beginnen. Zijn ouders hadden hem immers geleerd ‘bescheiden, zwijgzaam en trouw’ te zijn, wat hij steeds geïnterpreteerd had als: “Hou je gedeisd en spreek alleen wanneer je gevraagd wordt.” – op het Brugse blog Moon art Gallery

*

De New York Times bespreekt 5 nieuwe dichtbundels van dichters in het midden van hun carrière en dat tijdstip is een zegen:  “Any one of the following books by midcareer poets would be a bracing warm-weather antidote to the clankety-clank-clank of Stieg Larsson’s alleged thrillers, or the kohl-smeared smirks that make up the “Pirates of the Caribbean” movies.”

*

Strak is een geïllustreerd literair tijdschrift voor de Nieuwe Nieuwe Zakelijkheid. Strak staat op knappen zo vol met verhalen waarin wat te beleven is en gedichten waaraan iets te snappen valt. (STRAK!)
*

Gedicht van Hans Tentije op Raster

*

Christian Bök leest Dada-dichters

*

Jaap Blonk vertolkt ‘To Have Done with the Judgement of God’ van Antonin Artaud.

*

Londen elektrisch afgezoomd op Kluger Hans

*

Festival poem of the dayLiving Proof van Erin Moure + interview met Moure op het blog van Poetry.

*

Bart Van Loo aan het portaal van de kathedraal van Rouen waar Madame Bovary…

De inzet van Je moet je leven veranderen (2009) is hoog. Sloterdijk beschouwt het fenomeen ‘religie’ in eerste instantie als onuitroeibaar omdat het beschermd wordt door het geestelijke immuniteitssysteem dat de mens in de loop der eeuwen heeft aangekweekt. Toch zal hij een poging ondernemen om een bres in die immuniteit te slaan door het invoeren van een alternatieve taal voor een verzameling fenomenen die in het verleden met uitdrukkingen als ‘spiritualiteit’, ‘vroomheid’, ‘moraal’, ‘ethiek’ en ‘ascese’ werden aangeduid. In zijn inleiding De antropotechnische wending zegt hij het volgende:

“Als we onze poging tot een goed einde brengen, zal het traditionele religiebegrip, deze onzalige marionet van de decorontwerpers van het moderne Eruopa, als de grote verliezer uit deze onderzoekingen tevoorschijn komen. Nu lijkt de ideeëngeschiedenis al van oudsher op een asiel voor begrippen met een geboorteafwijking – en als men een gan maakt door de afdelingen zal men dus niet alleen het concept ‘religie’ ontmaskeren als al van tevoren behept met een mislukt design, een concept dat wat betreft knulligheid enkel door de schertsfiguur ‘cultuur’ wordt overtroffen. Men zal dan ook begrijpen dat het gezien de gewijzigde omstandigheden net zo zinloos zou zijn partij te kiezen voor de negatieve bigotterie die zich bij ons sinds bijna twee eeuwen als atheïsme afficheert – een monument van waardigheid waar elegante intellectuelen graag hun hoed voor afnamen, zo vaak als ze het passeerden, niet zonder bij deze gelegenheid het predicaat ‘intellectueel oprecht’, respectievelijk ‘kritisch’ of ‘autonoom’ voor zichzelf op te eisen. Het is nu zaak het toneel negentig graden te draaien, zodat het religieuze, spirituele en ethische materiaal vanuit een andere, verhelderende hoek kan worden bekeken.”

Voorwaar een ambitieus en intrigerend programma. Verder lectuurverslag volgt.

Op zijn vijfentachtigste nog even fris as ever: met Bento’s Sketchbook (Verso 2011) brengt John Berger een ode aan de zeventiende eeuwse filosoof Benedict (of Bento) de Spinoza, wiens verloren schetsboek bleef parten spelen in de verbeelding van Berger. Toen hij op een dag een blanco schetsboek kreeg van een vriend zette Berger zich aan het tekenen met Spinoza in gedachten. “As time goes by […] the two of us – Bento and I – become less distinct,” aldus Berger”. Het boek is een combinatie van tekeningen en vertellingen over de praktijk van het tekenen. Daarnaast is het een meditatie over hoe we observeren en de wereld om ons heen verklaren.   (lees de bespreking op 3:am)

Het nieuwe nummer van Parmentier (jg. 20, nr. 2), brengt veel vertaalde poëzie. Vooral liefhebbers van hedendaagse avant-gardistische, experimentele poëzie uit onder meer Frankrijk en Amerika zullen er hun gading vinden.

De lezer wordt getrakteerd op vertalingen van recente, briljante maar in ons taalgebied nauwelijks bekende gedichten van Claude Royet-Journoud, Jack Spicer, George Oppen, Rob Halpern, Peter Gizzi, Lisa Robertson, John Olson, Truong Tran en Nathalie Quintane.
Vertalers van dienst zijn: Kiki Coumans, Kurt Devrese, Frank Keizer, Jan H. Mysjkin, Jabik Veenbaas, Samuel Vriezen en Van Adrichem zelf.

Verder in het nieuwe nummer:

  • Laurens Ham analyseert het experimentele werk van Mark Insingel en Sybren Polet.
  • Aan de hand van Hans Favereys Verzamelde gedichten 1962-1990 stelt Jeroen Dera de beeldvorming rond deze dichter bij.
  • Daarnaast zijn er twee duoproducties: Arnoud van Adrichem schreef samen met Erik Spinoy en met Elma van Haren een gedicht.
  • Tot slot de winnende tekst van de Literaire Prijs van de provincie Gelderland 2011.

Meer informatie op de website van Parmentier.
(Tekening cover: Manu Baeyens)

[Ingezonden persbericht]:

Frouke Arns wint Literaire Prijs van de provincie Gelderland 2011

Frouke Arns (Malden, 1964) heeft de zeventiende editie van de Literaire Prijs van de provincie Gelderland gewonnen. Dat werd afgelopen zondag tijdens een feestelijke uitreiking in het Arnhemse Posttheater bekendgemaakt. Zij kreeg de prijs, een geldbedrag van 1250 euro, voor haar korte verhaal ‘Droeve vingers’.

De redactie van literair tijdschrift Parmentier, die de schrijfwedstrijd in opdracht van de provincie Gelderland organiseert, ontving dit jaar bijna 200 inzendingen van aspirant-schrijvers en -dichters. Zij hadden zich laten inspireren door het thema ‘Mijn Amerika’. De jury, die bestond uit Kees ’t Hart, Vincent Schmitz en Han van der Vegt (voorzitter), stelde een shortlist van vijf kandidaten samen: Frouke Arns, Nina Bakker, Alexander Baneman, Erik Korsman en Linda Mulders.

Het winnende verhaal van Arns beschrijft summier een dag uit het leven van een Amerikaans paar, met een doorkijkje op de grote worstelingen van kleine mensen. Melanie is gelukkig met Pete, maar over een van de belangrijkste beslissingen in haar leven kan ze niet met hem praten. De jury prijst Arns’ rustige en ingehouden verteltoon waarmee ze een onderhuidse spanning weet te creëren. De schrijfster heeft zich Amerika bovendien op een geloofwaardige manier toegeëigend als decor, aldus de jury.

De winnende tekst en het juryrapport staan afgedrukt in het nieuwste nummer van literair tijdschrift Parmentier. (zie ook dit bericht)

%d bloggers liken dit: