Diep in het Braziliaanse Regenwoud staat een nieuwe installatie van de Californische kunstenaar Doug Aitken naar de aarde te luisteren. In een gat van een mijl diep registreren hypersensitieve microfoons dieptegeruis en vibraties en transformeren ze in beluisterbare klanken die versterkt worden in het glazen paviljoen op de begane grond.  Meer op Another magazine.

Max Ernst and Dorothea Tanning (Irving Penn, New York, 1947) – portretten in Britain’s National Portrait Gallery

Henry Miller asleep and awake

februari 22, 2010

Egypte, Hellas, Palestine, Odessa, Napoli, BarcelonaCanon, Samsung, Panasonic, Sony, Jvc, Sonosax, Archos, Leica,1h37min 05 2010

Vodpod videos no longer available.

more about "SOCIALISME – Jean-Luc Godard mei 2010", posted with vodpod

Pomme d’amour, een videocollage van Nicolas Provost, die momenteel meedingt naar de Gouden Beer in Berlijn (meer op Brussel Deze Week)

Thames and Hudson heeft Tarkovsky’s persoonlijke Polaroid foto’s,  genomen tussen 1979 en 1984,  uitgegeven. (Forth Magazine)

“Volgens sommigen is hij de nieuwe Blake, volgens anderen gewoon het ex-vriendje van kunstenares Tracey Emin, gezegend met een groot talent voor het plegen van commerciële zelfmoord. In elk geval schreef en schilderde deze excentrieke dyslectische Brit al 40 dichtbundels en 2500 schilderijen bij elkaar.” uit een stukje in de Contrabas.

Billy Childish heeft nu een grote overzichtstentoonstelling in het ICADazed Digital had een leuk interview met de ex-dokwerker uit Kent:

You new works feel lighter in a sense. When you wrote Notebooks Of A Naked Youth, for example, you were certainly exploring some of the darker aspects of the human psyche…
Billy Childish: There is something very absurd about being alive and something very dark and something very funny. Someone once said to me that they had worked out how I wrote. They said that I wrote until it made me laugh. I don’t mean in cheerful way, but just in the way that I keep writing until I find it absurd enough for me to move on. If I encounter certain things in my work it’s because they are what comes up. If I go to the fridge and pull out some eggs, some of them might be rotten and some of them might make a soufflé. Maybe I used a few rotten eggs now and then but I’m hoping to get hold of a batch of happy free-range eggs one of these days…

Onderstaand werk gaat over de dood van de eenzame psychiatrische patiënt Robert Walser, die prachtige prozastukjes schreef  en bij tijdgenoot Kafka hoog aangeschreven stond.


Robert Walser Lying Dead In The Snow, 2008 Courtesy of the artist and L-13, London

Paulgi

februari 15, 2010

Romeiros (religieuzen)
Paulgi

Taliland (2)

februari 13, 2010

(Sneeuwman met frietjes)

Overal zwemmen vissen in het water maar in Taliland toch het meest.  Dat komt natuurlijk door de hitte die hier sinds mensenheugnis de dienst uitmaakt en de dieren het water injaagt op zoek naar afkoeling.  Op een schaarse, onderkomen hond en een uitgemergelde kat na, valt er nauwelijks  dierlijk leven te bespeuren in de steden en het platteland. Een groot historisch visioen met logische inslag maakte zich gisteravond van mij meester.  Ik zag een zeer gediversifieerde dierenpopulatie een hopeloos gevecht leveren met de klimatologische hel van Taliland.  Soort na soort droop jaar na jaar af naar zee om te transformeren in een kieuw-vin-happige dierensoort die kan overleven op plankton en kan slapen op de bodem, de vis namelijk.
Ik wil niet zeuren over het dorp waar ik geboren ben, maar ik ga het toch doen om u de relativiteit van dit bestaan te schetsen en ook om u te bewijzen dat alles in the eye of the beholder is.  Elke winter vroor de rivier van ons dorp – de Poeke-beke – dicht. Goed nieuws voor de schaatser, onheilstijding voor de geobsedeerde vissertjes die we destijds waren.  Om het leed enigszins te verzachten lieten we de Eskimo in ons  spreken. We boorden een gat in het ijs en hielden het visverkeer scherp in de gaten.  Groot was onze vreugde toen we na uren observatie een onooglijk bliekje voorbij zagen zwemmen, diep in het water.  Hoerakreten gleden over het ijs, rolden de oevers op en zochten zich een weg naar de huiskamers alwaar men elkaar geruststellend en veelbetekenend aankeek: er zit nog  vis in onze wateren.
Om u maar te schetsen hoe één onnozel visje een hele dorpsgemeenschap in rep en roer zette terwijl  er hier een miljoen vissen van alle pluimages de wateren doorkruist zonder dat ook maar één Talilandees er op let.

Ik steek een orchidee in mijn knoopsgat.
Ik trek een mango van een tak.
En ik noteer in mijn reisboekje:  hitte of geen hitte, de mens trekt zijn plan.

Karen Vermeren

februari 13, 2010

Karen Vermeren

Korneel Detailleur

februari 13, 2010

Korneel Detailleur jong grafisch en animatisch talent uit Oostende. (Via Tante Annie)

814.000 euro voor Jan Schoonhoven bij Sotheby’s.

“Without television you can do nothing”.

Erik Gandini’s documentaire ‘Videocracy‘ brengt een portret van een TV-experiment waar de Italianen 30 jaar lang aan onderworpen werden. De Italiaanse regisseur wist binnen te dringen in de machtigste mediakringen en legt de angstaanjagende waarheid bloot die schuil gaat achter de TV-republiek Italië.

Thomas Ruff

februari 10, 2010

Thomas Ruff bracht in de afgelopen 30 jaar verslag uit over zijn Düsseldorfse klasvriendjes, moderne gebouwen, en filmsterren maar evengoed ging hij internetporno digitaal te lijf, bewerkte hij jpegs van natuurrampen en gedownloade manga cartoons.  Ruff werkt steeds in series en brengt zo de artificiële aard aan het licht die inherent is aan de fotografie. Er loopt momenteel een expo bij Zwirner.

Thomas Ruff, Portrait (R. Huber), 1988. C-Print, 9.45 x 7.09 inches, 24 x 18 cm. Courtesy David Zwirner, New York

Carsten Höller

februari 10, 2010

Carsten Höller

De jonge Berlijnse kunstenaar Tino Sehgal heeft zijn solo tentoonstelling in het Guggenheim museum wel heel apart ingevuld.  De muren van de spiralen rotonde zijn leeg gebleven, de begane grond allerminst. Een man en een vrouw liggen in een trage omhelzing verwikkeld, terwijl in de gangen mensen rustig lopen te keuvelen en hun conversaties met nieuwe passanten voortzetten.
Sehgal’s kunst bestaat haast volledig uit choreografische tableaus en sociale ontmoetingen. Zijn werk stamt uit het theater en de danswereld maar is wel degelijk gemaakt om in musea en gallerieën getoond te worden.  Lees de bevindingen van de New York Times. ‘Kiss’ loopt in het  Guggenheim.

Taliland (1)

februari 7, 2010

“Vandaag?”
“Ja, vandaag.”
“Gaan we vandaag echt naar Taliland?”
“Ja, echt. Kijk onze koffers rollen al het vliegtuig in.”
“En de koffers van Jos en An?”
“Die komen direct, schat”
“Wie gaat er nog naar Taliland?”
“Toeristen, schat”
“Zijn wij ook toeristen?”

“Wij zijn ook toeristen.”
“Vliegen we nu boven Taliland?”
“Nog niet, schat.”
“En nu?”
“Bijna, lieverd.”
“Kan je op een wolk slapen?”
“Nee, dat kan niet.”
“Nee!?”
“Nee.”
“Is een wolk dan geen kussen?”
“Nee. Een wolk is een wolk.”
“Ligt Taliland boven of onder de wolken?”
“Onder, schat.”

Verschoning

Laten we even veronderstellen dat de Grote Literatuur een uitgestrekt landschap is, volledig bedekt met sneeuw. Wel, ik geef het toe, mijn poëzie stelt dan niet meer voor dan een lelijk urinespoortje ergens achtergelaten in deze  immense besneeuwde vlakte. Een geel gat, veroorzaakt door mijn pipi die ik niet meer kon ophouden maar die me toch flink heeft opgelucht.

Toch bied ik de puristen mijn verontschuldingen aan omdat ik de schone witte literatuur zo heb bevuild vanwege een dringende behoefte.  Bovendien staat het buiten kijf dat de sneeuw binnenkort  overvloedig zal vallen. Aangezien mijn poëzie er geen probleem mee heeft om zich te laten bedekken  zal ze dan ook snel verdwenen zijn.  Waarna ik in staat zal zijn om het hier af te trappen, te doen alsof er niets gebeurd is, en met de handen op de rug een deuntje te fluiten…. …

Th.de C.

(Voorwoord bij Marc de poèmes, Thierry de Cordier, Ludion 2005)

Pardon

Supposons un instant que La Grande Littérature soit un vaste paysage entièrement recouvert de neige. Alors, je l’admets, ma poésie n’est guère plus qu’une vilaine trace d’urine laissée quelque part dans cette immense plaine enneigée. Un trou jaunâtre fait par mon pipi qui, bien que je n’aie pu le retenir, m’a pourtant fortement soulagé.
Toutefois je m’excuse auprès des puristes d’avoir de la sorte souillé la belle littérature blanche et cela à cause d’un besoin pressant. Or, comme il est certain que bientôt il va se remettre à neiger en abondance, ainsi prête à se faire recouvrir, ma poésie aura vite fait de disparaître. Sur quoi je serais en mesure de m’en aller d’ici mine de rien, les bras croisés dans le dos et en sifflotant un petit air joyeux…

Th.de C.

(Voorwoord bij Marc de poèmes, Thierry de Cordier, Ludion 2005)

Met “The End of an Era” voegt Damien Hirst een nieuw statement toe aan zijn kritiek op het materialisme.  Een stierenkop op formaldehyde met gouden hoorns en een gouden diadeem  in een gouden vitrine is een van de publiekstrekkers naast Judgement Day (2009), een dertig voet lang gouden kabinet bezet met 30,000 speciaal vervaardigde diamanten.  Een interview met Hirst leest u hier.  De expositie gaat door in Gagosian Gallery. Babelgum maakte een klandestiene reportage.

For more videos from this series, visit babelgum.com/jameskalm.

Vodpod videos no longer available.

more about “James Kalm Frames NY: Damien Hirst at…“, posted with vodpod
%d bloggers liken dit: