Nick Roddick schreef een essay over Wenders’  Paris, Texas.  Lees hier een interview met Wim Wenders

Advertenties

William Eggleston

januari 27, 2010

Pioneer of color photography, William Eggleston

Ontboezeming in het Antwerps

‘k Zieng oe gere Guske en ge meuget wete, oemda ge zoe veul
trekt oep ’n mus en oep ’n mieëw, en oep e polderboereke en
oep e porselaaine postuurreke, en g’et ne mond lak ne voya-
geur en nen engel, en ouw oege zen die van nen aawe kom-
mersaant en vantaaid van e fel paanterke, mor dan zen ze te
schoeën – te schoeën ver maai – as ze zoe zieng lak e paanter-
ke. En ge bleft zitte dees joar, oemda ge nie serieus gewarekt
‘et dees joar, en pertang zeddega zo geveuleg as e riet en zoe
slum as ne vos. Mor da zeg ek oe nie allemoal, aanders zulde
misschien teveul van oewe neus moake, en ge wet et toch zoe
goed als kik, oek al zeg e kik ’t oe nie.
(En nen aawe vengt dieje nog nie ee kunnen lieeëre contengt te
zen mee ’n overplakseltje, dieje joagde moar deur. Ge joagt ‘em
nor de karek, en ge joagt ‘m ójt de karek, oemda ge zene kop
zot mokt en em veurtoevert dad Onzelievenieër zoeveul in
oew oege nen oe koake nen oe stem zit as dat em in de karek
zit).

Jan Hanlo, verzamelde gedichten 1958

Het regent in Brussel

(aan mijn nog ongeboren dochter)

Meisje, het regent in Brussel, dat is de wereld
die zich schoonspoelt, het went wel, die spatjes,
dat is muziek. Wat is muziek? Het pompen
van bloed. En bloed is rood als rozen en rozen
zijn mooi als de dag. Je zal van rozen houden,

ze in je hartje dragen, ook al zijn ze
wat ziek, met gele, aangevreten blaadjes,
dat geeft niet, want ook een ziekte kan
mooi zijn. Dat leer je later nog wel. Dat
leer je nog wel te leren. Meisje, ik mis je

nu al. Met mijn lippen op je moeders vlees
beloof ik je plechtig: er zal licht zijn.
Wat is licht? Dat wat je te wachten staat,
de bestorming van je ogen. Blauw en groot
zullen ze zijn, je ogen. Is dat van belang?

Ach nee, maar ze zullen schuldig zijn
als de zee. En ook al zijn ze giftig groen
als de bomen: er zal gemoord worden.
Wat is moord? Laat maar, dat vertel ik
je een andere keer. Het regent, het regent.

De hele wereld is nat en vrolijk glinsterend.
Meisje, mijn lieve meisje, als jij er zal zijn
zullen we de eenden voederen, in de storm
van de avondzon elkaars hand vasthouden.
En de wereld zal mooi zijn. Moet mooi zijn.

Frédéric Leroy, Poëzieprijs Stad Oostende 2007-2008

Eva Cox, Kop

januari 27, 2010

Kop

Ik herinner mij dien ochtend nog alsof het gisteren was,
den ochtend dat het is gebeurd.
Ge denkt: dat gaat mij niet gebeuren, mijn hoofd is hard
als knikkers.
Maar knikkers, dat zijn stukskes glas.
Ha!
Dat waart ge vergeten.
En ge rolt om in uw bed.
En ge voelt uw wervels gelijk een fietsketting door uw vlees
draaien.
En uw ogen zitten als mossels dicht, ge krijgt ze niet open.
En ge denkt: wat is dat hier met mij, wie heeft er gisteren
jenever in mijn soep gegoten.
En dan.
Gebeurt het.
Ge botst met uwe kop tegen het hoofdeind van het bed en
het breekt af.
Niet dat hoofdeind, was dat maar waar.
Nee, het is uwe kop die van u af rolt, over de plankenvloer
– toek – tegen de muur en gelijk nen biljartbal dan terug
– roef – onder ’t bed.
’t Is dat uw ogen nog vastzitten, als mossels, anders zoudt
ge de ribben van de lattoflex onder de zwaarte van uw
dood gewicht zien plooien.
Ik zou nie weten hoe lang we daar zo hebben gelegen, mij-
ne kop en ik.
’t Schijnt dat ze ons alle twee kwamen halen.
Ik in de kruiwagen en mijne kop in een viskom, vol ijs-
klontjes.
Tegen het sterven naar ’t schijnt.
Want sterven dat deed het, mijn kopke.
Tegen honderd in ’t uur.
Tegen honderd in ’t uur.
Maar dan trager.

Eva Cox, Een twee drie ten dans. (De Bezige Bij 2009)

Ulysses seen

januari 26, 2010

Ulysses van James Joyce in online stripversie.

%d bloggers liken dit: