Australië in de Croxhapox

augustus 31, 2008

ANDREW LESLIE Corner, 2007, acrylic on aluminium, 73 x 295 cm.

Wonderlijke dingen uit Australië te zien in Croxhapox. Pieter Vermeersch haalde de underground scene uit Sydney naar Gent. Het sfeertje zat goed, zaterdagavond op de opening. Australiërs hebben er geen moeite mee om je zomaar aan te spreken en hun hart uit te storten over hun werk, hun leven en het leven in het algemeen. De expo in Crox biedt uitsluitend abstract werk, al zijn de aussies fel met de materie (het canvas incluis) in de weer geweest. Een ongecompliceerde verfrissing voor de geest.

Minder ongecompliceerd was het wat later op de avond tijdens het laatste rozenbalkon op de coupure.  Geert Buelens en Jacob Groot kwamen voorlezen vanaf het balkon. Het bier stond her en der in de tuin te koelen. Witte wijn, bananenloempia’s, cake was er op overschot. Nu nog een paar dichters erbij, denk je en het wordt hier een feest waarover we zondag de hele ochtend en avond kunnen naleuteren. O wee vergissing. Gewichtigheid, gewichtigheid, gewichtigheid en nog eens gewichtheid op en onder het balkon. Gewijde stiltes, plechtige ‘O, ben jij hier ook?’, het sfeertje van een wereldschokkende gebeurtenis in wording enfin.

Dichters? Waren dat niet van die wereldvreemde, halfgekke, vrolijk-droevige individuen die niets van de wereld en haar sociale dikdoenerij begrepen hebben?
Nee, zelden zoveel dodelijke ernst samen gezien op één avond onder een balkon.
Schilders, kom aan mijn hart.

Mills&Boon, uitgevers van stationsromannetjes, hartsgeheimen en melodinges bestaan honderd jaar.
in een gelegenheidsuitgave werden de beste covers verzameld.

Toch wel een heel mooie flash  van Xavier Roelens op een tekst van Jan-Willem Anker.

 

The Penguin Café Orchestra

augustus 27, 2008

“Music For A Found Harmonium”

Een mens stapt uit de trein na een sleur van een kantoordag en wie treft hij aan in de hall van zijn vertrouwde  station Gent St Pieters?
Xavier Roelens natuurlijk,  geflankeerd door twee akolieten en met een bordje in beide handen geklemd. “TOON” stond er op. Als ik zijn bedeesde grijslach niet zo goed kende ik zou zeggen: een practical joke van een dichter die zijn collega Toondichter staat op te wachten  want dat is zo als ge  ’s avonds na uw sleurbaan bijna uw stal riekt: dan begint ge moppen op te rapen waarvan iedereen die geen sleurjob heeft, zegt: laat dat toch liggen, maar omdat ge zo zotgesleurd zijt van al die administratie  vindt ge het al wel als ge een voor de hand liggende en dus meestal oninteressante mop durft te maken. Ik heb Xavier Roelens ooit eens uit eigen werk zien voordragen. Herman Brusselmans was er ook bij maar die was veiligheidshalve gedichten op arduinen blokken aan het schrijven met de zwarte viltstift. Enfin, dat ik Xavier Roelens heb horen voordragen, zei ik en sindsdien  ben ik  mij argwanend beginnen opstellen  tegenover het gewaagd-gedurfde.
Het enige waar ik altijd spijt van heb is dat ik nooit mijn digitaalke bij mij heb. Dan hoef ik al die teksten niet te zitten intokkelen.

Louis De Cordier, vindt het labyrinth.

Frank Adams – het ezelsoor

augustus 26, 2008

Frank Adam schreef zijn erotische fabels deels als writer in residence in de Villa Marguerite Yourcenar op de Mont Noir in Frankrijk, deels als writer at home op Oedelem-Berg.

Het boek bevat verhalen als De man die te vroeg thuiskwam, De agent en de brunette, De huisvrouw en de gesluierde clitoris, Porneia’s Droom, De Koning en de Gemaskerde Coureur, Verleiding Opwinding Orgasme & Schuld en vele andere.
Literotisch lustten de liefhebbers er wel pap van.
Bovendien hebben ze er een serieus blogske over opgezet.

Adams schreef de Franse versie zijner fantasieën als writer in residence. Lees verder op De Contrabas.

Marcel Mariën vous parle

augustus 25, 2008

De stem van Marcel Mariën.

Er zijn beeldende kunstenaars die met één voet midden in de poëzie staan en met de andere zijn blijven vasthaken in de plastische materie. Nicolas Leus is zo’n kunstdichter.
Zijn programmaverklaring “Hoe een tekst schrijven…” begint als volgt:

“Hoe een tekst schrijven als woorden nooit zwijgen; als invalshoeken zich voortdurend verleggen en spiegelen; als andere teksten hun licht- en schaduwspel blijven dansen; als fragmenten en accumulaties mekaar niet kunnen lossen?
Voortdurend is er taal. In de ernstige waan van een betekenis die zich kan afronden. In het tragikomische besef van het spel. In de bedwelming van het muzikale.”  Volledige tekst hier.

‘k zou het niet beter kunnen zeggen.

Nicolas Leus exposeert nog tot morgen 24/8 ten huize reibroekstraat 17, 9850 hansbeke (nabij station)
(0474 680267)

Waadruim, een Croxhapoxuitgave van imaginaire landkaarten van Nicolas Leus waarbij de teksten zich als een legende presenteren, is voor mij een dichtbundel.

leus_web

Ik had het het er al eens eerder over en later nog eens en nu heb ik het er weer over op Meander:: De zieken breken van Wouter Godijn.

Ron Silliman – The Alphabet

augustus 20, 2008

Zijn levenswerk  is Te Koop.

studyroom 12

augustus 20, 2008

All studyrooms: here

Het laatste nummer van Dietsche Warande en Belfort opent met een  tekstfragment van J.M.H. Berckmans.  Hoe Jean Marie het altijd weer op een partijtje gezellige ellende weet te gooien is mij een raadsel. De gedaanten zijn zwart, de achtergrond schittert en leeft als een zot firmament.

(op zijn blog kan je het nummer ‘Honden aan de ketting verenigt u’ beluisteren)

J.M.H. Berckmans

Uit het Leven van eenen Wildzang & eene heftig claxonnerende vliegende Zottin

De Kleine Maurice was linkshandig en liep godganselijke dagen mummelend om de keukentafel heen, tot de grootste wanhoop en de diepste smart van zijn huishoudster Madeleine.

Enkele nieuwe merkwaardige tijdsgebonden opmerkingen van onze man ter plaatse, Van der Slagmolen Lodewijk, Jef voor de vrienden van de vriendinnen van tante Louisa en haar 7 zonen.

Na een korte wandeling in de nabije omgeving, vroeg in de ochtend, en een laatste check-up door de kleine Mohammed en de dikke Yassoud bleek de geopolitieke situatie in de Lange Batterijstraat dezelfde als gisteren en zonder twijfel ook dezelfde als morgen. Ook in de Lange Achteromstraat alles okidoki, kortom alles krom in Grauwzone DotKom.
Vermits in Bidonville Moestafa de prijzen van de perziken op zondag niet veranderen, is waarschijnlijk alles okidoki met mijn goede vriend Mattijs de schilder. En dat is maar goed ook, want zonder Mattijs kunnen wij niet leven, en zonder Mattijs kunnen wij niet zijn. Bovendien was de afgelopen week tot mijn grote tevredenheid uitzonderlijk aangenaam, ik weet niet precies waarom maar zoals hogere wiskunde en lagere filosofie zal het wel een oorzaak en een reden hebben.
Het verboden voedsel van deze week, gratis in het geheim verstrekt door Klein Kadaster Groot Laweit, departement sociale sociologie onder leiding van Sarah van Asse, groot financieel genie, bestond deze week, zoals overigens elke week, uit rijstpap. Mijn kasten staan ermee vol. En dat is maar goed ook. Want zolang de lepel in de rijstpap staat is het plezant in dit rare land en hoort mijn lieve vriendin Marina het blijkbaar donderen ergens in de geheime driehoek Maastricht-Lanaken-Keulen. Wat is er aan de hand in dit land?
Hassan, die eigenlijk Ali is, tot verbazing van menig nieuwsgierig journalist, is de stamboom van zijn uitgebreide familie aan het omtoveren tot een experimenteel organigram waarin de functie van de interpunctie door de kleine Mohammed wordt afgeschaft. Mohammed heeft namelijk een attest waar enkel B op staat. En dat is erg handig vermits Mohammed het de afgelopen 5 jaar best naar zijn zin had in wat het tweede studiejaar bleek te zijn.
De fietsenfikser doet ondertussen gouden zaken. Sedert afgelopen winter kan hij gratis een beroep doen op de diensten van een polyvalent medewerker, een kleine magere man van het Kaukasische type. Zijn kledij is soms schamel, soms vervaardigd door de allerbeste kleermakers, al naargelang van zijn lichaamsgewicht. In de plaatselijke bibliotheek, sectie culturele cultuur, blijkt de koran te ontbreken en uit de vele vaak peperdure bijbels is het hoofdstuk Ezekiel verdwenen.

Op de post, afdeling 2, is de postmeester, zoals de meeste postmeesters een halve gare grapjas, aan het rekenen geslagen. (Wat nochtans niet zijn gewoonte is.) Mede daardoor is dewinst van de post verviervoudigd. Wat is er namelijk zo klaar als een klontje? 4 balpennen in 4 verschillende kleuren kosten 4 euro. Eén vierkleurenpen kost 1 euro, behalve wanneer ze uitverkocht zijn. Zoals de priorzegels. Resultaat: winst verviervoudigd. Ongelooflijk maar waar, de begroting klopt.
(Uit 'Dietsche Warande & Belfort')

Interviewer: Dit is geen pijp
Kat: Miauw
Interviewer: Dit is een pijp
Kat: Miauw
Interviewer: Dit is geen pijp
Kat: Miauw
Interviewer: Dit is een pijp
Kat: Miauw

Interview with a cat van Marcel Broodthaers. Conceptual Art besproken in de kattenbak.

(Recorded at the Musée d'Art moderne, Département des Aigles
Düsseldorf; 1970)

l=a=n=g=u=a=g=e

augustus 18, 2008

Jimmie Durham

augustus 16, 2008

Jimmie Durham

(poster van Studio Luc De Rycke&co)

De chaos was er compleet, in het atelier van Francis Bacon. Muren en deuren deden dienst als palet om kleuren te mengen. Poetsvrouwen kwamen er niet in, tenzij op straffe van een chronische zenuwinzinking.
En toch zat achter deze mega chaos een  weldoordachte roekeloze strategie verscholen: een beeld schilderen van de 20e eeuw, en vooral de onmenselijkheid van de mens.
In 2011 verschijnt een biografie. Vanaf 11 september een retrospective in de Tate.

John Cage in Brugge

augustus 14, 2008

Verslag van de John Cage Happening in Brugge

Enkele Cage uitspraken om in te kaderen:

“If something is boring after two minutes, try it for four. If still boring, then eight. Then sixteen. Then thirty-two. Eventually one discovers that it is not boring at all”

“The first question I ask myself when something doesn’t seem to be beautiful is why do I think it’s not beautiful. And very shortly you discover that there is no reason”

“There is no such thing as an empty space or an empty time. There is always something to see, something to hear”

“Which is more musical: a truck passing by a factory or a truck passing by a music school?”

Tragedy

augustus 13, 2008

Shakespeare

Typisch dingen

augustus 13, 2008

Spoorweglandschap

Kleine koetjes
Zwarte vogeltjes
Groene sloot
gevuld met grijs
In China goud voor de duo schroef
Op kantoor organogramklimspelen
Op de trein twee stripverhalen
O Lambik O Wiske

Er zijn traagheden
zo traag
dat ze maar gestopt zijn.

Onze excuses daarvoor
beste reizigers.

Ik kan knippen
met twee scharen tegelijk.
En toch ben ik niet schuldig.

Ook de scharen treft geen schuld.

De Geweren weten zoals gewoonlijk van niets.

De dingen houden zich van de domme.
Typisch dingen.

Een trein die niet rijdt
blijft toch een trein.

Bij zwaar overdreven snelheid
wordt men onzichtbaar
wordt men pure energie.

Ik ben een zotte molecule
met een nieuwe bril van -1,5.

Ik ben een Jaguar
pas maar op
of ik eet u op.

%d bloggers liken dit: