Pierre Boskma

juni 30, 2008

Inmiddels, zwaar gedrogeerd door de vogelkoren,
leef ik mijn bestaan van rijkaard tussen de rijkaards.

Kustbewoners, weetjewel, doorwaaide ouderdom.
Alle jonge meiden hier moeten nog op reis.

Ze kijken altijd in de verte, met of zonder bril.
Het maakt niets uit lieverds, er is daar niets te zien.

Ik moet het gras gaan maaien bij mijn beide huizen.
Maar ik drink een kopje thee en tik een vers of twee
(…)

Pieter Boskma, Het violette uur. (2008)

Een dichtbundel voor op lange zomeravonden.
Binnenkort een recensie op Meander.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: