Interview Willem Jan Otten op Vooys

“Ik schrijf nog poëzie, misschien wel omdat ik nog niet zover ben in het geloof. Als ik geheel gelovig zou zijn, zou ik de kunst opgeven.”

Maarten van der Graaff en Evelyne van der Neut interviewden Willem Jan Otten voor Vooys.

Mysjkin

De vorige avond maakte ik kennis met iets nieuws:
niet te begrijpen
waarom ik me niet begrijpelijk kan maken.

(…)

Jan H. Mysjkin, De omwegen van het Serail in de nieuwe Tirade.

Jean Cocteau, interview in Paris Review

INTERVIEWER: Your own definition of poetry seems relevant here. You have said somewhere that when you love a piece of theater, others say it is not theater but something else; and if you love a film, your friends say that is not film but it is something else; and if you admire something in sport, they say that is not sport but it is something else. And finally you have arrived at realizing that that “something else” is poetry.

JEAN COCTEAU: You see, you do not know what you do. It is not possible to do what one intends. The mechanism is too subtle for that, too secret. Apollinaire set out to duplicate Anatole France, his model, and failed magnificently. He created a new poetry, small, but valid. Some do a very small thing, like Apollinaire, and have a large reward, as he did finally; others, a great thing, as did Max Jacob, who was the true poet of Cubism, and not Apollinaire, and the result—one’s gain and reputation—is minute. Baudelaire writes much fabricated verse and then—tout à coup!—poetry.

INTERVIEWER: Isn’t it the same in Shelley?

COCTEAU: Shelley. Keats. One single phrase, and the whole of the poem carried into the sky! Or Rimbaud commences writing poetry right from the start, and then simply gives it up because it is very evident the audience doesn’t care.”

Jean Cocteau in een interview uit 1964 voor Paris Review met de mooie slotbedenking:

This sickness, to express oneself. What is it?

Willem Jan Otten schrijft een muzikale, lichtvoetige tragedie

Van wie de vlek is

Hij heette Abel,
en wij waren broer,
gekropen uit één ei.
We deelden alle genen
geen voor geen
maar onze levens niet.

(…)

De Vlek is een vertelling van Willem Jan Otten die eind oktober verschijnt. Een fragment is te lezen op Athenaeum Boekhandel.

Adolescentie en platteland

‘Heb jij wel eens een meisje van de onderkant gezien?’
‘Mijn achternichtje,’ antwoordt Maarten.
‘Hoe was dat dan?’ vraag ik.
‘Ik krijg misschien een brommer.’
‘Hoe was dat dan?’ dring ik aan.
‘Gewoon, wel normaal denk ik. Het was in het kleedhokje bij het zwembad.’ (…)

Anne Marijn Voorhorst (1992) van de Rietveld Academie haalt een herinnering op aan de adolescententijd op Tirade (een generatie Y- ervaring die trouwens verdacht veel lijkt op de adolescententijd van de babyboomgeneratie)

Nasr over Uri ‘Geller’ Rosenthal en Über-en Untermenschen

Ramsey Nasr over ‘Uri ‘Geller’ Rosenthal er nog, de man die alles krombuigt tot het recht lijkt.‘ de minister voor Buitenlandse Zaken:

“Fraaist van al blijft deze prestatie: Israël is er, mede dankzij het Nederlands beleid, in geslaagd de Israëli’s voor te stellen als de slachtoffers van deze bezetting. Palestijnen die ondanks alles blijven hameren op het internationaal recht worden nu behandeld als rigide dromers, of beter nog: als extremisten (ik zie de brieven alweer verschijnen, waarin ik voor antisemiet word uitgemaakt). En terwijl de Israëlische regering jammert over een gebrek aan gesprekspartners, bouwt ze maar door op Palestijnse grond, blijft ze het westen maar chanteren, als vormde het land een vuurtoren van verlicht humanisme in een zee van vijandig extremisme. Intussen is vrijwel geheel historisch Palestina nu geannexeerd.

Wij gedogen het, zoals wij in eigen land Geert Wilders gedogen en er intensief mee samenwerken. Wij gedogen de schepping van Über-en Untermenschen.”

Te lezen op Joop, eerder verschenen in NRC.

Maarten Inghels in English

3:AM: What are your feelings towards poetry in Belgium at the moment? Is there a sense new and exciting work is being produced by new generations of poets?

MI: There is definitely a new breed of poets, or at least: suddenly published their first book. Unlike the past, and completely normal in a highly individualized world, everyone does his own thing. Of course their work is exciting and new; you have Lies Van Gasse with more mysterious and physical poems or Andy Fierens with his unique type of performance poetry.

3:AM: Tell me about the literary culture of Antwerp, are there many poets, many readings?

MI: Definitely yes. You can pave streets here with poets. Maybe it is a coincidence, but there seems to be a new poetic culture since Antwerp was World Book Capital in 2004. And now also, you have Felix Poetry Festival, an international poetry festival wich I was lucky enough to curate for the last two editions. And there is also no other city in Flanders where the City Poet Laureate is so embraced.

Lees het interview met Maarten Inghels en drie (door Willem Groenewegen) vertaalde gedichten.