Benno Barnard bij het ziekbed van zijn vader

“Het navolgende is zo intiem dat ik het alleen in het openbaar kan vertellen.

In februari 2007 werd mijn vader aangereden door een fiets en brak hij zijn heup. Hij was op dat moment zesentachtig. De mortaliteit bij heupbreuken op die leeftijd bedraagt 30 procent.”

Benno Barnard, vier jaar geleden, bij het ziekbed van zijn vader, Guillaume van de Graft. Een onthutsende column op Versindaba met een gedicht van Guillaume van der Graft uit: Praten tegen langzaam water.

Het literaire tijdschrift of de literatuur tout court?

“De tegenstanders van subsidiëring van literaire tijdschriften joelen dat die bladen geen lezerspubliek hebben; dat er weinig gekweekt wordt in die dure vijvers en dat de inteelt er welig tiert. En daar zit allemaal wel wat in. ‘Kijk op internet’, zeggen die tegenstanders, ‘als je toch een kweekvijver en literaire discussie zoekt’. Maar het internet is geen vijver: het is een oceaan met alle stormachtige ongemakken van dien. En over die literaire discussies op internet moet je je ook niet te veel illusies maken. Dat komt in veel gevallen toch neer op een handvol geletterde Mohikanen, die een grommende meute halvabete beroepsquerulanten in staat stellen zich even lekker belangrijk te voelen tussen schrijvers en intellectuelen voor wie beheersing van het alfabet nog wel een verplichte voorwaarde was om tot de universiteit te worden toegelaten.”

“Het probleem is niet dat de literaire tijdschriften geen abonnees meer hebben. Het probleem is dat de literatuur zelf langzaamaan over de rand wordt gedrukt door de schrikbarende overkill aan prikkels die van alle kanten op ons afkomen. ‘Ich kann mich gar nicht entscheiden, es ist alles so schön Bunt hier!’ Je kunt je afvragen of dat erg is. De troubadour en de moraaldichter zijn ook uit het literaire straatbeeld verdwenen. “

Erik Nieuwenhuis met een knallende column op Tzum.

De beste zin die Gerwin van der Werf dit jaar las

‘In den beginne schiep God de hemel en de aarde en de zeep, opdat men die zou kunnen meenemen in een rugzak.’

In de ban van de tegenstander van Hans Keilson.

Gerwin van der Werf legt uit waarom dit de beste zin is die hij dit jaar las (met een mooi uitstapje naar bijzondere zinnen in het oeuvre van Grunberg). Op Gerwin van der Werf wil schrijven.

Kluizenaarsgedichten

Op het LA Times-blog, Jacket Copy, staat een korte recensie over de nieuwe poëziebundel Happy life van David Budbill, de kluizenaar/dichter van Vermont die samen met zijn vrouw, de schilder Lois Eby, een eenzaam bestaan in de bergen leidt sinds 1969.

“I’ve spent most of my life / pissing and moaning about / never having any money / not being known, never / getting any honors, not / getting to travel,” he observes in the collection’s opening poem, “Chia Tao Begins a Poem to Subprefect Li K’uo of Hu County by Saying,” before acknowledging how little these things matter in the end:

And yet,
for more than forty years
my days have been my own.

It takes a long time for some people
to realize how lucky they are.

 

Lees de recensie op Jacket Copy. Het boek Happy life is hier te bestellen.

Oproep tot eerlijke en verantwoorde retoriek

“Iemand die kinderen koudbloedig ombrengt is per definitie een psychopaat. Toch moeten we ons de vraag stellen of een groeiend agressief politiek publiek debat niet de weg vrij maakt voor dergelijke gruweldaden en op welke manier dat gebeurt.  Wat gebeurt er wanneer metaforen en allegorieën letterlijk genomen worden?” vraagt Remi Nilsen, redacteur van de Noorse editie van Le Monde diplomatique, zich af na de tragedie in Oslo.

“Over heel Europa zien we dezelfde antagonismen die de politieke motivatie lijken te zijn achter Breiviks daden. Het is moeilijk om te bepalen wat de passage à l’acte veroorzaakt in extreme gevallen als dit, maar als er iets is dat we nu al weten dan wel dat de normalisatie van racisme en agressief taalgebruik in de publieke arena wereldvreemde mensen kan radicaliseren. [vet JP]  Populistisch en xenofoob Rechts treft niet de schuld voor deze afschuwelijke terreurdaden, maar de daden zetten duidelijk in het licht dat we verantwoordelijk zijn voor onze uitlatingen. Metaforen kunnen letterlijk gelezen worden.  Dit is geen kwestie van vrijheid van meningsuiting maar van retorische eerlijkheid en verantwoordelijkheid.”

Lees het volledige stuk (in het Engels) op Eurozine.