Vandaag in de literaire tijdschriften

Hans Tentije vertaalde Rockaby (1980) van Beckett als Schommelzang op Raster

*

Twee gedichten van Ilse Starkenburg op De Revisor.

*

Conversaties van Jean-Philippe Convert op de steeds verrassende vieruurtjes van Kluger Hans.

*

Het nieuwe nummer van Deus Ex Machina gaat over nautische literatuur: 

“Het lijkt onvoorstelbaar in deze tijd van lowcostcarriers die de modale burger voor een paar honderd euro de oceaan overvliegen, maar tot in de jaren zestig waren dit soort reizen voorbehouden aan boten. Men boekte een oversteek op een zogeheten pakketboot en voer vanuit een van de grote Europese havensteden naar New York. Reizigers brachten dagen door aan boord van een oceaanlijner, weken in het geval van een trip naar Afrika of het Verre Oosten. Het schip vormde een wereld op zich, met eigen rituelen, met een eigen hiërarchie en in zekere zin zelfs een eigen kalender. De Duitse dichter Hans Magnus Enzensberger bracht dit als geen ander onder woorden in zijn lange, epische gedicht ‘Der Untergang der Titanic’, waarin de klassen van het schip een symbool zijn voor de klassen van de maatschappij.” - Lees de volledige inleiding.

*

Laurens Ham over Zoo van het denken van Peter Verhelst op deReactor. (zie ook de bespreking van Peter Wullen)

“Nog altijd staat het esthetische en de verbloemde beschrijving bij hem voorop. Wel lijkt het erop dat de poëzie toegankelijker en misschien wel emotioneler is geworden. Beweerde Verhelst rond de uitgave van Verhemelte nog dat hij de pathetiek verafschuwde die eigen is aan poëzie, zijn laatste bundel laat zien dat hij de poëtische taal zonder schroom inzet. Het boek bevat ontegenzeggelijk esthetische, op het randje van het sentiment balancerende gedichten, zoals de liefdesverzen in de afdeling ‘Kraanvogel’. Maar juist de combinatie van deze ‘mooie’ poëzie met de wrange verzen in ‘Strange fruit’ bepaalt de kracht van Zoo van het denken. “

Belgische journalisten bellen politici gewoon op hun gsm

Frank Thevissen, Geert Buelens, Katleen De Ridder en Walter Pauli blikken terug op de storm van mediakritiek die losbrak in 2009-2010.  Rekto:Verso tekende hun (gemengde) gevoelens op. Uit het interview met Geert Buelens, die in Nederland doceert, deze te denken gevende quote:

R:V: Een journalist die plots politicus wordt, kan dat?

Geert Buelens: “Nee, natuurlijk niet. En het omgekeerde al evenmin. Nederlanders staan te kijken van de wazige verhoudingen tussen politici en journalisten in België. Vreemd genoeg lijkt niemand dat een probleem te vinden: Desmet, Bracke, Van der Kelen, ze weten zogezegd perfect waar de grens ligt. Nederlanders zijn verbijsterd als ze horen dat Belgische journalisten politici gewoon kunnen bellen op hun gsm, en dat politici journalisten opbellen.’ (het volledige interview)

NRC Handelsblad van vorig weekeinde

“Dit was niet de Viva, Margriet, Marie-Claire, Libelle, Vogue, Esta, Man, Yoga of Men’s Health. Dit was het NRC Handelsblad van vorig weekeinde, het nieuwe katern Lux om precies te zijn, het jongste product van de krant die als enige in Nederland kwaliteitsjournalistiek pretendeert te bieden.

Een jaar geleden bezwoer de adjunct dat aan het broadsheet vastgehouden zou worden, een serieuze krant als NRC kon niet op half formaat. Toen de nieuwe hoofdredacteur bekendmaakte dat de krant helaas toch op tabloid overging verzekerde hij: ‘De inhoud van de krant verandert ook niet, alleen de vorm.’ Met name in het weekeinde zou er plaats zijn voor onderzoeksjournalistiek, achtergronden en reportages, in de traditie van legendarische bijlages als Zaterdags Bijvoegsel, Opinie&Debat en magazine M.

Dat is dus niet gelukt, er is alleen nog Lux, een dubieus katern vol advertorials waarbij zo’n beetje elke bijdrage indruist tegen datgene waar NRC Handelsblad volgens z’n eigen gedragsregels voor zegt te staan. (…)

“Grunberg stelde onlangs dat NRC het nieuws op z’n website brengt als vermaak, als ware het porno. Met Lux bewijst NRC dat de pornoficatie van die krant zich niet beperkt tot internet.” Lees de gastbijdrage van Joris van Casteren op Propria Cures.

Tom Lanoye in DWDD

Tom Lanoye – 12-04-2011

Tom Lanoye in DWDD, posted with vodpod

De vlag van Luc Tuymans

“Het valt op dat het flamingantisme weinig supporters telt onder de zelfbewuste kunstenaars waar het zo trots op is.  De paradox is dat hun kosmopolitisme leidt tot ‘achterlijke belgicisme’.  Jan Decleir weigert een ereteken uit de handen van Jan Peumans.  Jan Fabre en Michael Borremans decoreren het kasteel in Laken.  Tom Barman, Arno en Frederik Sioen organiseerden de 0110 concerten. Vlaamse theatermakers lanceren ‘Niet in onze naam’.  Clouseau zingt ‘Leve België’.  De Vlaamse culturele wereld beschouwt de nationalisten niet als zijn woordvoerders.  Geen coryfee blijkt vatbaar voor het volksnationalistisch revanchisme of hij moest Jan Verheyen heten of Jean-Pierre Rondas of Harold Van de Perre of Dirk Van Bastelaere. Was het flamingantisme van een vorige generatie verbonden met maatschappelijke achteruitstelling, dan laten de miljardentransfers van tegenwoordig het slachtoffer mateloos rijker achter dan de dief, die bijgevolg wel een erg grote luiaard moet zijn.  Vlaanderen is de eerste economische en politieke regio van het land en beleeft ondanks en niet wegens de politiek al enkele decennia een artistieke bloei waardoor het behoort tot de wereldtop.  De verongelijkte houding van het volksnationalisme is misplaatst.  Het ‘nieuw nationalistisch verhaal’ is niet verschillend van het oude, alleen mist het relevantie.  Vanzelfsprekend zijn de cultuurdragers niet anti-Vlaams.  Ze zijn Vlaams per definitie, maar het enige nationalisme met een verhaal is transcultureel en federaal.  Het is te lang onder de mat geveegd maar het heeft gezonde wortels en het biedt uitzicht.  Helaas voor wie dat betreurt, de Vlaamse kunstscene is Belgisch.” Voormalig vrt Journalist Jef Lambrecht op Salon van Sisyfus. (beeld: Luc Tuymans: Corporate (2010)